https://www.facebook.com/100167865250562/

Rock-E-Zine, burg Hustinxstraat 212, Nijmegen (2026)

01/04/2023

Titel: Requiem Reloaded
Band: Ashrain
Jaar: 2023
Label: Metalville Records
Waardering: 8

Ashrain is ontstaan uit de vriendschap van de voormalig Accept bassist Peter Baltes en de Japanse gitarist Nozomu Wakai. Hij heeft naam gemaakt omdat hij samenwerkte met o.a. Paul Shortino en
Alcatrazz. Daarnaast heeft ie zijn eigen bands Sign en Destinia. De band wordt gecompleteerd met voormalig Lords of Black drummer Andy C en de van Hibria vocalist Iuri Sanson. Muzikaal kun je dit wel zien als een vervolg van Destinia. Power metal met invloeden uit de klassieke muziek met hun roots uit de jaren 80.

In openingsnummer Are You Ready For Rock? Laat Wakai direct zijn klasse horen en word je op maar liefst 3 snelle shred solo's getrakteerd. Dan volgt een barokke intro met het neo klassieke Requiem For Screamer waarop Sanson excelleert met zijn krachtige stem die ergens het midden houdt tussen Ronnie Romero en Todd Michael Hall.

In de remake van Destinia nummer Put On The Trigger laat hij een erg lange uithaal horen, waarvan ik benieuwd ben of hij dit live kan waar maken. Dit snelle, felle nummer heeft een sterk refrein en
een waanzinnige snelle solo. Wat een ongelooflijke timing, snelheid en precisie heeft Wakai toch. Dit nummer is absoluut een van de hoogtepunten van dit album.

Over de gehele linie ligt het tempo van de nummers erg hoog. Vooral in tracks als Break Through The Fire en I Still Burn, waarbij Sanson flink de hoogte in gaat en Nozomu als een snelheidsduivel te keer gaat. Ook power drummer Andy C legt een ongelooflijk tempo neer. Hierdoor moet je soms denken aan Riot ten tijde van Thundersteel. Wat meer variatie in snelheid was voor het hele album wel beter geweest.

In meer melodieuze tracks als No Surrenders en The End Of Sorrow zijn enkele sterke refreinen met mooie melodielijnen. Het enige nummer met minder tempo is het met een kerkorgel opgesierde
Symphony Of Despair, dat een mooi orkestraal middenstuk kent dat perfect in een melodieuze solo overgaat.
De toetsen worden verzorgd door Elyes Bouchoucha van het Tunesische Myrath. Voor de sound is Simone Mularoni van DGM verantwoordelijk en hij zet een zeer drukvolle, heldere
en mooi geluid neer. Hierdoor is het rauwe, schelle geluid van Destinia verdwenen en is Ashrain klaar om de wereld te veroveren. Als je van neo-klassieke heavy metal houdt met waanzinnige shred
solo's dan moet je dit debuut zeker een kans geven.

Theo Thijssen

https://www.youtube.com/watch?v=yBL0Uy0_YD8

03/03/2023

Band: Uriah Heep
Titel: Chaos And Colour
Label: Avalon
Jaar: 2023
Waardering: 8,5

Album 26 van de Engelse hard rock veteranen Uriah Heep. Een band die al bijna 55 jaar actief is en onmiskenbaar is gebleven in hun sound. Er zijn al verschillende oer-leden niet meer onder ons, volhouder en gitarist Mick Box houdt de band levend, met een sterke band naast zich.

Zanger Bernie Shaw is al de zanger in Heep sinds 1986 en heeft nog steeds die pakkende stem die samen met de lekkere gitaarsound van Box en het onmisbare Hammond orgel de backbone van Uriah Heep is. En op Chaos And Colour laat de band dit geweldig schitteren, gefundeerd door een solide en krachtige ritme sectie met Russell Gilbrook op drums en Davey Rimmer op bas.

Ik zag en zie Uriah Heep altijd als het wat hardere Deep Purple zonder die andere legende te kopiëren. Vanaf de opening Save Me Tonight pakt Heep je aandacht en laat die niet meer vallen. Vlotter rockers als Age Of Changes worden afgewisseld met melodieuze songs als Hail The Sunrise. Uiteraard ook mooie ballads, iets wat de band ook prima weet te brengen. One Nation, One Sun bijvoorbeeld met Shaw in een mooie hoofdrol. Golden Light pakt het daarna weer lekker op en alvast een teaser; nummers als deze passen integraal op Arjen Lucassen’s Supersonic Revolution album. Dat dat maar duidelijk mag zijn.

Het afsluitende Closer To Your Dreams klinkt als een opvolger van Easy Livin’, de grootste hit van de band uit de 70’s.

Op deze manier kan met een gerust doorgerockt worden naar een 60 jarig bestaan en dat de band ook live zijn mannetje ijzersterk staat zag ik vorig jaar nog in Londen toen ze de speciale gast waren bij Saxon in de Hammersmith. Rock on Heep!

Winston Arntz

https://youtu.be/bGZz0YvuhS8

03/03/2023

Titel: I Am The Storm
Band: Redemption
Jaar: 2023
Label: AFM Records
Waardering: 9

Gestart als project van gitarist Nick Van Dyk heeft deze band nooit de waardering gekregen die men verdiend heeft. Nu leveren ze hun 8e (klasse) album en de 2e met de Evergrey zanger Tom
Englund af. Na Long Night's Journey into Day komt men nu met I Am The Storm op de proppen en dit is misschien wel hun sterkste album tot nu toe.

Geopend wordt met het heavy titelnummer dat zich kenmerkt met laag gestemde riffs, beukende ritmes en een flitsende shred solo van DGM gitarist Simone Mularoni, die naast een gastrol ook de
mix en mastering van dit album verzorgt.

Hierna is Seven Minutes From Sunset een melodieus prog metal nummer met mooi toetsenwerk van nieuweling Vikram Shankar. Hij is afkomstig van het project Silent Skies, waar ook Englund deel van
uitmaakt. Hij speelt ook een hoofdrol in het stuwende, progressieve Remember The Dawn met prachtige tegendraadse riffs en wederom een waanzinnige shred solo.

Het melancholische The Emotional Depiction Of Light is zelfs door Shankar geschreven en staat in 2 versies op het album. De remix versie is zoals hij het zelf bedoeld had en legt de nadruk meer op
toetsen en zang. Englund zingt hier met heel veel gevoel en de koortjes zijn super uitgevoerd.

Het zeer heavy Resilience knalt echt door een thrash riff en enkele zeer flitsende solo's.

De hoogtepunten van dit album zijn echter de 2 lange prog tracks. Het 14 minuten durende Action At A Distance is een sterk opgebouwd, zeer gevarieerd en progressief nummer met een mooi bombastisch en cinematisch stuk, dat gevolgd wordt door een ijzersterke riff en een heerlijk duel tussen toetsen en gitaar.

Ook All This Time (And Not Enough) is met zijn 12 minuten een progressieve metal nummer par excellence. Naast goede melodielijnen, inventief riffwerk en mooi pianowerk groeit ook dit nummer uit tot een van de hoogtepunten van dit album.

Het 71 minuten album heeft nog 2 covers, die beide als een Redemption nummer worden uitgevoerd. Het Genesis nummer Turn It On Again klinkt nu als een prog metal nummer inclusief
dubbele bass. Omdat de stem van Englund wat weg heeft van Peter Gabriel is ook Red Rain opgenomen. Hieris een melodieus Redemption nummer van gemaakt.

I Am The Storm is een klasse album geworden en plaatst Redemption aan de top van de progressieve metal scene. Hopelijk ontvangt men eindelijk de waardering die ze al zo lang verdienen.

Theo Thijssen

https://www.youtube.com/watch?v=-nO0fmIPic4

30/01/2023

Titel: Kingmaker
Band: Screamer
Jaar: 2023
Label: Steamhammer
Waardering: 8

Zweden heeft heel wat goede melodieuze heavy metal band voortgebracht. Samen met Enforcer en Ambush behoort Screamer tot de top van de NWOTHM uit hun eigen land. Dit is alweer het vijfde studio album van de Ljungby afkomstige band en de eerste die bij een groter label als Steamhammer verschijnt.

Is er dan veel veranderd? Nee hun stijl blijft doorspekt met Maiden en Priest invloeden, maar ook landgenoten als Heavy Load, Torch, Mindless Sinner en zelfs Europe kun je als inspiratie bron
aanwijzen. De op Highway Of Heroes ingezette richting die meer toegankelijk was wordt nu verder uitgediept.
Dit leidt tot een radiovriendelijk nummer als The Traveller, waarop zelfs wat synthesizers te horen zijn. Sterke zanglijnen en prachtige melodieuze gitaarpartijen tillen dit nummer tot een van de
hoogtepunten van dit album.

Leidt dit tot een knieval voor de commercie? Nee hoor, luister maar eens tot snelle felle tracks als Hellfire, Burn It Down en Sounds Of The Night waarop vooral de gitaristen Dejan Rosic en nieuweling
Jonathan Mortensen flink van leer trekken en ook enkele goede solo's weten neer te zetten. Ook midtempo headbangers als Renegade, Rise Above, Fall Of A Common Man en het titelnummer zijn vol power en daarmee goede heavy metal tracks met sterke refreinen en melodielijnen.

Verder is er nog het trage, bombastische Ashes And Fire. Deze epische nummer wordt vol overtuiging in Dio, Black Sabbath stijl gebracht. Het meest opvallend is Chasing The Rainbow. Dit
uptempo nummer wordt opgesierd door een hammond orgel en kenmerkt zich door Deep Purple en Rainbow invloeden. De snelle solo doet aan John Norum denken.

Eindconclusie is dat Screamer hun melodieuze heavy metal verder heeft uitgediept en betere songstructuren heeft geschreven. Toch zijn ze aan deze zo kenmerkende stijl trouw gebleven. Tel daarbij op dat de sound van Kingmaker zeer krachtig en helder is en zodoende is dit voor mij hun beste album tot nu toe.

Theo Thijssen

https://www.youtube.com/watch?v=Mm8bK7sl-mY

10/01/2023

Classic Re-Review

Titel: DIO

Band: Dream Evil
Jaar: 1987
Label: Warner Bros / Vertigo
Waardering: 8,5

1987 was, net als meerdere jaren dit decennium, een zeer rijk gevuld jaar. Het was voor gevestigde namen al best taai om nog indruk te maken met nieuw werk. De routine van zo’n beetje elk jaar weer een nieuwe plaat gaf ook wel druk.

De -toen al- veteraan in hard rock / heavy metal Ronnie James Dio kwam in 1987 met Dream Evil op de proppen. Na een serie zeer sterke platen was dit het eerste album met een iets andere line up van de band DIO en ook meteen het laatste album van een paar anderen.

Craig Goldy verving Vivian Campbell, die ontevreden was over de (financiële) waardering en met slaande deuren vertrok. Campbell was toch wel best belangrijk en destijds was het gedurfd om een succesvolle band te verlaten. Goldy had ervaring in Rough Cutt en Giuffria en kon de schoenen wel vakbekwaam vullen.

Was voorganger Sacred Heart een wel erg melodieuze plaat, op Dream Evil keerde DIO wat meer terug naar de meer riff gedreven nummers (Night People, Overlove) en ook de epische stijl werd weer meer nadruk gegeven (All The Fools Sailed Away).

Ronnie produceerde de plaat zelf en deed dat kundig, een sterke krachtige sound laat de band DIO op zijn best horen. Uiteraard schitterde de naamgever zelf boven alles uit. Zijn ruime ervaring in Rainbow en Black Sabbath en de invloed daarvan komen op Dream Evil sterk naar voren. Zo doet Overlove wel erg aan Kill The King denken van Rainbow en het titelnummer had zó op het derde Black Sabbath met Dio album kunnen staan als het meteen als opvolger van Mob Rules was opgenomen. Zover kwam het niet, het derde album kwam na een reünie en droeg een andere sfeer.

DIO leverde met Dream Evil een goed album af, met enkele indrukwekkende en hoopgevende tracks en wist zich zo nog te meten met de jonge honden die opkwamen met hun snellere en hardere stijlen. Op de volgende plaat, Lock Up The Wolves, waren er meer scheurtjes in de band en werd het ook beduidend lastiger om de grunge rage tegen te gaan.

Winston Arntz
https://www.youtube.com/watch?v=pq330xEyTuY

08/01/2023

Titel: Eos
Band: After All
Jaar: 2022
Label: Metalville
Waardering: 8

Het is voor uit Brugge afkomstige After All in 32 jaar hun tiende album en het eerste album waarop de nieuwelingen Bert Guillemont en Mike Slembrouck te horen zijn. De stijl was op het vorige album Waves of Annihilation richting Agent Steel opgeschoven, nu is het door de cleane, hoge stem van
Slembrouck dat er steeds meer heavy metal invloeden in de melodieuze thrash van After All terug te vinden zijn.

In nummers als Elegy For The Lost, Grand Illusion en Shadows Of The Mind zijn zowel beukend heavy etal als progressieve US metal stukken terug te vinden. Hierbij doet de zang soms aan
Queensrÿche en Sanctuary denken. In het mooi opgebouwde Waiting For Rain en de afsluitende, gevoelige ballad At Dawn's First Light benadert Mike good old Geoff Tate zeer behoorlijk.

Natuurlijk zijn er ook ouderwets beukende thrash songs. Beste voorbeelden zijn het snelle, gejaagde Kindred Spirits, het beukende Deceptor en het strakke openingsnummer The Judas Kiss. Het is vooral Guillemont die hier met zijn uitstekende drumwerk excelleert.

Voor mij is Torn Asunder met zijn beukende US metal en Demons Raging dat een prachtig melodieus mooi middenstuk heeft een van de sterkste nummers. Het gitaarwerk van oudgedienden Christophe Depree en Dries Van Damme is hier soms gevoelig en met veel gevoel voor melodie ook soms zeer heavy met sterke riffs.

Eos is een afwisselend melodieus en toch heavy album, waarbij Slembrouck een openbaring blijkt. Voor sommige zal hij wat te clean en netjes klinken, maar persoonlijk heb ik hier geen moeite mee.

Tenslotte moet nog gemeld worden dat de sound van Dan Swanö echt uitstekend is en de hoes van Travis Smith erg mooi is. Eos is een van de beste metal releases van 2022 uit de lage landen.

Theo Thijssen
https://www.youtube.com/watch?v=QV-9t6G9CdE

08/01/2023

Titel: III
Band: Sword
Jaar: 2022
Label: Massacre Records
Waardering: 8

Je hebt bands eens als een grote belofte werden gezien, maar dat nooit helemaal waar maakte. Zo ook met deze Canadezen die in 1986 het fabuleuze Metalized uitbrachten. Van hun zware, krachtige
heavy metal werd veel verwacht, maar de belofte werd niet geheel ingelost met de opvolger Sweet Dreams, die een stuk melodieuzer en catchy was. Indertijd waren de recensies minder, maar achteraf
bekeken was het zeker geen slecht album. Na tournees met oa Mötorhead en Metallica en net voor de opnamen van een derde album gooide Sword de handdoek in de ring.

Als je nu III hoort dan is dat echt zonde. Vanaf 2011 is in de originele bezetting langzaam aan deze reünie gewerkt. Zo was Sword in 2012 zeer verdienstelijk te zien op het Keep It True festival. Nu dan eindelijk het nieuwe album, waarop vooral nummers staan die voor het nooit verschenen album geschreven waren en zodoende sluit III perfect aan bij de eerste twee platen.

Met het beukende Bad Blood laat men horen nog steeds niets in kracht te hebben ingeleverd. Zware US metal in de stijl van de oude Savatage en Malice, maar je hoort direct dat het Sword is. Zo blijkt
Rick Hughes nog steeds uitstekend bij stem en schreeuwt hij op het einde de longen uit zijn lijf. Ook op het snellere (I Am) In Kommand komt zijn stem door een mooie galm perfect tot zijn recht.

Wat ook opvalt is de ‘moderne’ drumsound van zijn broer Dan Hughes, die niet de meest technische drummer is maar dit vooral met kracht en power doet. Hierna opent het melodieuze, toegankelijke Dirty Pig met een zware riff van Mike Plant. Zijn gitaarspel is wat minder ‘vuil’ en ‘vies’ dan op het debuut, maar zijn riffs zijn nog steeds enorm zwaar en heavy. Na het korte instrumentaaltje Surfacing hoor je hem direct van leer trekken in stuwende Unleashing Hell.

Tekstueel grijpt men hier terug naar 1986 naar hun tijd in Montreal. Op Spread The Pain gaat het tempo ophoog met een felle Scott Ian-achtige riff. Het afwisselende Took My Chances opent als een
zwaar Dio nummer en heeft een uitstekende versnelling met een aan Scorpions-achtige riff.

III wordt afgesloten met het snelle Not Me No Way en daarmee is al na 34 minuten de koek op. Jammer dat de heren na een pauze van 34 jaar niet met meer op de proppen konden komen. Dit is
wat mij betreft dan ook de enige kritiek, want Sword laat op dit album horen dat ze nog steeds een uitstekende heavy metal band is.

Theo Thijssen

https://www.youtube.com/watch?v=f3xXhdVqUMw

14/10/2022

Titel: Phantoms
Band: Klassik ‘78
Jaar: 2022
Label: Eigen beheer
Waardering: 7,5

Tribute bands zijn helemaal in tegenwoordig. Vaak zijn het een paar superfans die de muziek van hun helden willen spelen, soms zijn er de wat doorgeschoten muzikanten die er letterlijk hun brood mee verdienen en zichzelf er toe veroordelen om in verschillende bands tegelijk te stappen. De muzikale integriteit wordt dan helaas wel eens naar de achtergrond verdrongen. Zo zag ik eens een DIO band die op de sterfdag van de beste man in een café speelde, maar er vervolgens helemaal geen aandacht aan gaf. Dan mag je wel heel goed kunnen zingen en spelen, als je dat soort details ‘vergeet’ verlies je een paar punten in de score.

In de categorie ‘for the love’ valt het project Klassik ’78. Een trio muzikanten waarvan de drummer het bekendst is; niemand minder dan Anthrax trommelaar Charlie Benante vinden we op het tweede album hierin terug. De naam van de band zegt je misschien nog niet meteen iets maar een blik op de hoes van het tweede album Phantoms doet je mogelijk al wel een belletje rinkelen. Nóg niet? Het bloed op de bas? De nog rokende Gibson gitaar? De grote slang rechts? De hint naar de (bijzonder slechte) KISS film op de achtergrond en de titel van de plaat? Het is KISS die voor deze muzikanten zo groot van invloed was, en dan met name de classic jaren 1976/1978, dat ze besloten om de feel van die tijd terug te halen.

KISS sloeg aan het eind van de jaren 70 een ander pad op. Eerst de toch vreemde situatie met de 4 solo platen, wat niet meer was dan een lange pauze om even van de band weg te zijn. En toen kwam ineens in 1979 Dynasty uit, met alle gevolgen van dien. Intern rommelde het al behoorlijk.

Klassik ’78 moet daar niets van hebben en besloten de KISS stijl van albums als Destroyer. Love Gun en Rock ’n Roll Over door te zetten. Nou kun je dat ook op verschillende manieren doen, KISS ’78 gaat de ultieme uitdaging aan door zelf nummer te schrijven en op plaat te zetten. Ik hoor je denken ja en hoe klinkt het dan? Nou…voor 95% als KISS! Je hoort best snel welke nummers ten grondslaglagen voor deze ‘nieuwe’ nummers. De solo’s zijn zorgvuldig in de stijl van’ Space’ Ace Frehley opgebouwd. Zelfs de stemmen van de leden komen akelig dicht bij de stemmen van toen en dat verdient een apart compliment.

De band wil laten horen hoe het óók verder had kunnen gaan met KISS, maar of het songmateriaal daar echt sterk genoeg voor is betwijfel ik toch ook wel. Je zou het ook als een album vol demo’s van nummers die de albums van toen net niet hebben gehaald. Al met al een erg geslaagde liefdesbrief van KISS fans aan de band van weleer.

Winston Arntz

https://www.youtube.com/watch?v=riIx3zK0A_k

14/10/2022

Titel: Beyond The Blood Red Horizon
Band: Midnight Rider
Jaar: 2022
Label: Massacre Records
Waardering: 8

Is dit niét 1977? Midnight Rider klinkt als een jaren '70 proto metal band toen metal nog niet echt bestond, maar wel volop in ontwikkeling was. Het werd allemaal nog hardrock genoemd. Bij het beluisteren van Beyond The Blood Red Horizon dwaal je regelmatig af naar de tijd van Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin en een band als Budgie. Het is best knap dat zelfs de sound echt zo authentiek is.

Dit voormalig side project van gitarist Jochen Blumenthal is, na het uit elkaar gaan van zijn main band Metal Inquisitor, zijn belangrijkste muzikale project geworden. In vergelijking met het
debuutalbum Manifestation is de vroege Judas Priest ten tijde van Rocka Rolla en Sad Wings Of Destiny een belangrijke inspiratiebron geworden. Luister maar eens naar het nummer Your Parole. Het stemgeluid van zanger Micha “Wayne” Baum komt ook dicht in de buurt van een jonge Rob Halford.

In doomy nummers als No Man's Land en Time Of Dying heerst er een ouderwetse Black Sabbath sfeer en ook de heavy riff van Intruder lijkt zo van Iommi afkomstig. Terwijl in No Regrets dan weer een vibe van de oude Rush hangt. Uptempo rocker Always Marching On is een jam tussen Purple en de vroege Saxon, ten tijde van hun debuut.

Overal hoor je dus de hardrock uit de jaren ‘70 terug, maar nergens zijn songs gekopieerd en zodoende klinkt Midnight Rider heel eerlijk en authentiek. Als je houdt van een trip terug naar toen heavy muziek nog hardrock was en het begrip heavy metal nog niet werd gebruikt, is Midnight Rider een echte tip.

Theo Thijssen
https://www.youtube.com/watch?v=deP9ew3VzAc

06/10/2022

Titel: Illusions
Band: Borealis
Jaar: 2022
Label: AFM Records
Waardering: 8,5

Deze Canadese power metal formatie heeft altijd al mijn sympathie gehad en levert met hun 5e studio album direct hun beste af. In het begin van hun carriere waren er nogal al wat power metal invloeden van bands als Kamelot en Stratovarius, maar steeds meer hoorde je bands als Symphony X en vooral Evergrey in hun muziek terug. Door velennworden ze dan ook als equivalent van het grote Zweedse voorbeeld gezien, maar op Illusions laten ze horen dat ze anno 2022 ook een eigen gezicht hebben. Op dit album hebben ze de hulp ingeschakeld van multi-instrumentalist Vikram Shankar, die verantwoordelijk is voor de vele orchestrale stukken en toetsenpartijen. Hierdoor heeft de muziek aan diepgang en ook kracht gewonnen.

Het titelnummer opent als een intro van een film en gaat direct over in het zware, melancholische Ashes Turn To Rain dat ingekleurd wordt met orkest en koren. Hierna volgt het lange My Fortress, waarbij snelle, vrolijke stukken mooi afgewisseld worden met rustige, open passages. Dan komt het zware, donkere Pray For Water met naast een heavy riff ook een mooi opgebouwd rustig
middenstuk. Op de rustige, ingetogen ballad Burning Tears laat Matt Marinelli een prachtig duet horen, samen met zangeres Lynsey Ward. Zij was ook al eens te horen als gast bij Caligula's Horse. Believer kenmerkt zich door een zware, modern en heavy riff. Light Of The Sun opent met een Nightwish-achtige orchestratie, waarna snelle power metal stukken zich met symphonische stukken mooi afwisselen.

In de semi ballad Face Of Reality heeft Marinelli wederom in een glansrol en kenmerkt zich met een uitstekend opbouw. Het melodische Bury Me Alive wordt gekenmerkt door veel toetsen en heeft een behoorlijk symfonische inslag. In Abandon All Hope wordt begonnen als een Dream Theater ballad en werkt naar een steeds heftiger einde toe.

Ter afsluiting is er nog het epische The Phantom Silence dat een wonderschone afsluiting van indrukwekkend album, waarin Borealis laat horen meer te zijn dan een kopie van Evergrey.

Theo Thijssen

https://www.youtube.com/watch?v=qZ2Y2iuzq9A

06/10/2022

Titel: A – Z
Band: A – Z
Jaar: 2022
Label: Metal Blade Records
Waardering: 9

Wat heb ik uitgekeken naar de release van A (thru) Z. Als Fates Warning fan is deze hernieuwde samenwerking tussen Ray Alder en Mark Zonder een van de hoogtepunten van dit jaar. Muzikaal beweegt men zich tussen melodieuze (hard)rock uit de jaren 80 en hun oude band ten tijde van Parallels en Perfect Symmetry. Als gitarist is de uit Zeeland afkomstige Joop Wolters ingehuurd. Hij is bekend van oa Arabesque en Lalu. Van dat laatste project is ook toetsenist Vivien Lalu afkomstig. De band wordt gecompleteerd door bassist Philip Bynoe, die o.a. samenwerkte met Steve Vai maar ook Zonder's oude band Warlord.

Het is dan ook niet zo gek dat dit debuut album boordevol kwaliteit staat, maar niet alleen met prog hoogstandjes. Alle nummers kenmerken zich met sterke melodielijnen en goed in het gehoor liggende refreinen. Hierdoor moet je bij sommige stukken aan Journey of Toto denken. Goede voorbeelden zijn Borrowed Time, At the Waters Edge en de rustige nummers als Rise Again en het mooi opgebouwde Stranded. Alder zingt hier echt geweldig.

Natuurlijk is Fates Warning niet ver weg. Dit komt door de voor Zonder's zo typische drumtechniek en het stemgeluid van Alder. Luister maar eens naar het heavy The Far Side Of The Horizon, het zweverige Window Panes en het snelle The Machine Gunner.

Het beste komt de stijl van A – Z naar voren in openingstrack Trial By Fire, want hier hoor je het best de vermenging van beide stijlen. Het meest radiogevoelig is de bonustrack The Silence Broken. Het album wordt prachtig afgesloten met het gevoelige Sometimes met een geweldige solo. "Sometimes we have to say goodbye" wordt hier gezongen, maar dat is niet te hopen want dit wonderschone project verdiend een vervolg. Deze heren leveren één van de hoogtepunten van 2022 af.

De mooie hoes is trouwens ontworpen door Hugh Syme, bekend van vele hardrock en metal bands als Rush, Y&T, Dream Theater, Aerosmith en nog veel meer.

Theo Thijssen
https://www.youtube.com/watch?v=eS9oyAr7dLc

06/10/2022

Titel: Shockwave
Band: Dead City Ruins
Jaar: 2022
Label: AFM Records
Waardering: 8

Deze Aussie stadionrock band heeft zijn basis liggen bij jaren 70 hardrock zoals Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath met een saus van bands als Soundgarden en Alice In Chains. Het geheel klinkt nergens oubollig en hun sound is gewoon modern te noemen. De tot nu toe verschenen 3 albums waren veelbelovend en op het in 2018 verschenen Never Say Day maakte ze een flinke sprong voorwaarts.

De kritiek was echter dat zowel de productie niet geweldig was en dat de zang wat monotoon was. Nu op hun vierde album hebben ze beide punten aangepakt; met Steve Welsh is een vocalist
gevonden met veel dynamiek en een groot bereik. Zijn stemgeluid komt in de buurt van Chris Cornell en Layne Staley, dus een flinke verbetering.

Ook geluidstechnisch is de sprong voorwaarts gelukt. Als producer is nu Gene Freeman ingehuurd. Hij verzorgde al de sound bij bands als Clutch en Lamb Of God en zodoende klinkt Shockwave zeer krachtig, helder en transparant. Dit komt met name slepende, trage songs als Madness, Drifter en het bluesy met desertrock
doorspekte Rain ten goede. Heerlijke gevarieerde tracks met een briljante Welsh. Er zijn ook opvallend veel vlotte, snelle rock n' rollers in de vorm van End Of The Line, het Motörhead achtige
This Side Of The Dirt en Speed Machine met mooi dubbel gitaarwerk alá Thin Lizzy.

De 'hits’ zijn de radiovriendelijk tracks als het swingende Spiders, het krachtige Preacher, het puntige Vision en het vlotte Dog On A Leash. Kortom; Dead City Ruins levert hun beste album af en is nu
gereed voor een grote doorbraak.

Theo Thijssen
https://www.youtube.com/watch?v=P6hgoPEvn4Y

Rock-E-Zine

01/04/2023

03/03/2023

03/03/2023

30/01/2023

10/01/2023

08/01/2023

08/01/2023

14/10/2022

14/10/2022

06/10/2022

06/10/2022

06/10/2022

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type