02/08/2026
๐จ๐ ๐ฝ๐พ ๐๐พ๐๐๐บ๐
๐๐๐ ๐๐พ๐ ๐พ๐พ๐ ๐๐๐๐พ๐๐๐๐ฝ๐พ๐ column ๐๐บ๐ ๐ฏ๐พ๐๐พ๐ ๐ต๐พ๐๐ป๐พ๐พ๐.
Column: Wandelen door Schiedam.
"Wakers en Jopie". door Peter Verbeek
In de jaren 50 van de vorige eeuw, en een deel van de 60's, woonde ik in de Schiedamse wijk Nieuwland, in de Talmalaan. Leuke herinneringen heb ik daar aan. Maar loop even mee, dan laat ik je wat dingen zien die destijds speelden. Kun je nog die โkarretjesโ herinneren? Dat waren wielsetjes van oude kinderwagens, die knutselden wij dan onder een plank. De vooras was om met de voeten te sturen en die hielden wij met een touw in bedwang. Dat touw hielden wij stevig in onze knuistjes als wij werden voortgeduwd door medestanders. Met bijna gillende bandjes scheurden wij de hoek om, met de voeten sturend. Soms konden wij het stuur niet houden, of het touw brak en dan vloog je in volle vaart de bosjes in. Ter plaatse werd toen al een pitstop ingesteld om de zaak weer terug op orde te brengen en de volgende piloot kon achter het stuur kruipen. Getrouwd werd er ook in die tijd. Altijd was er wel een buurmeisje in de buurt die zoiets voorstelde. Harmke heette zij. Die โspeeldeโ altijd trouwpartijtjes en ik was dan meestal de pineut om voor het altaar te knielen. Maar als het voetballen begon dan liet ik de ambtenaren voor wat zij waren en rende ik de kerk uit. Jong geleerdโฆ?
Als je de Troelstralaan af kwam lopen was de eerste winkel de bakkerij van Schaeffer. Die bakte in die tijd zelf zijn brood achter in de zaak. Kun je het je voorstellen? In dat kleine zaakie? Tegenover de bakkerij was onze school: de Prinses Marijke school. Was ja, want de school moest verdwijnen omdat de metro hier moest passeren. Iets bovengronds moet wijken omdat er ondergronds iets voorbij scheurt? Ach, het zal de vooruitgang zijn. Jeugdsentiment verdwijnt daarmee en gelijkertijd wordt de wijk onherkenbaar.
Verderop, vanaf de Vlaardingerdijk de Troelstralaan in, kwam je groenteboer Saas tegen met daarnaast de sigarenpik. Een winkel die nu nog steeds operationeel is. Sigarenman met gleufhoed woonde destijds in de Dr. Boslaan, zoals ook tante Jo met ome Henk met dochter Joke in de Dr. Boslaan woonden. Maar die huizen zijn er niet meer en het stratenstelsel is daarmee onherkenbaar geworden. Nee, wij balden voet op de grasvelden onder aan de Vlaardingerdijk. Dat waren begin vijftiger jaren zojuist ingezaaide grasvelden en die werden bewaakt door twee heuse gemeentelijke bewakers. Eentje was best te pruimen hoor, die woonde in de Jozef Israรซlstraat. Maar die andere waker was echt een rotvent. Vonden wij dan. Die liep met een wandelstok en als je in zijn buurt was met je fietsje of step dan haakte hij zijn stok in je achterspatbord en kreeg je ervan langs. Letterlijk.
Dan ook nog even mijn vriendje Jopie memoreren. Jopie en ik speelde vaak samen met onze elektrische treintjes. Wij maakten dan een treinbaan in ons kamertje en lieten onze treintjes erop rond rijden. Jopie had een hond, Fannie, en die legde zich graag op de rails neer om bewonderend naar ons techneuten te kijken. Als wij de trafo van vooruit naar achteruit schakelden dan kreeg Fannie een schok en sprong bijna tegen het plafond aan. Jopie begon later modelvliegtuigjes te bouwen. Daar kon ik niets mee en wij groeiden uit elkaar. Tot zover een terugblik naar mijn Schiedam en mijn kinderjaren. Hoe zou het eigenlijk met Jopie zijn?
ยฉPeterVerbeek 30/3/2014
foto's J.F.H. Roovers en/via Beeldbank Schiedam
