10/05/2026
In de studio vanochtend Karin en Sidika over het pianoconcert van Sidika op 17 mei in de St Hubertuskerk Stokkum
STOKKUM/DIDAM – In de stilte van de Suitbertuskerk staat een bijna honderd jaar oude vleugel te wachten. Op zondag 17 mei neemt de Didamse Sidika Bremer (26) plaats achter het instrument voor een bijzonder moment: haar allereerste eigen pianoconcert. ‘Een droom die uitkomt, helemaal te gek’.
Dat Sidika muziek niet alleen hoort, maar ook vóelt, wordt al snel duidelijk als ze probeert uit te leggen wat pianospelen voor haar betekent. Ze lacht even. “Oeh… moeilijk.” Dan: “Als ik muziek maak word ik daar heel rustig van. Ogen dicht, genieten. Ik word er helemaal zen van, helemaal gelukkig. Soms voel je je een beetje zielig en dan word je één met de muziek.”
‘Ze speelde mij gewoon na’
Sidika heeft een verstandelijke beperking, maar ook een uitzonderlijk muzikaal talent. Muziek zat er al vroeg in. Op haar tweede speelde ze al met twee handen ‘Vader Jacob’. “Vanaf mijn vijfde kreeg ik pianoles,” vertelt ze. “Het pedaal was toen nog te hoog, dus had papa iets van hout gemaakt zodat ik erbij kon.”
Haar vader Henk herinnert het zich goed. “In het begin moest ze nog op de kruk getild worden. Ze speelde mij vaak na.” De eerste jaren hielp hij haar intensief. “Maar na een jaar of tien kon ik het niet meer bijbenen.”
Kijken in plaats van lezen
Sidika kan geen noten lezen, maar ontwikkelde een eigen manier van leren. “Ik speel op gehoor en kijk naar de handen van mijn docent. Eerst de rechterhand, dan de linkerhand en daarna samen. Dat is het moeilijkst.” Haar vader knikt. “Zoals een ander bladmuziek leest, onthoudt zij de handen.”
Haar docent geeft maatlessen. “Hij kijkt echt wat ik nodig heb,” zegt Sidika. “Ik heb een soort bladmuziek met haakjes, tot waar ik moet spelen en welke vingerzetting.”
Haar kleine handen vragen soms om aanpassingen. “Dan vraagt hij: ‘Kun je dit pakken?’ En als het niet lukt, halen we een toontje weg.” Grenzen lijken er nauwelijks te zijn. “Ik wil graag alle stukken spelen,” zegt ze vastberaden. “Het maakt me niet uit hoe moeilijk het is. We zien wel hoe ver ik kom.”
Oefenen hoefde thuis nooit afgedwongen te worden. “Je hoort wel eens dat ouders moeten pushen,” zegt haar vader. “Maar dat hebben wij nooit hoeven doen.” Sidika: “Het moet uit jezelf komen, want je moet het toch zelf doen.”
Het moet uit jezelf komen, want je moet het toch zelf doen
Eigen podium
Een groter publiek leerde haar kennen via De Piano. Daar speelde ze op een station in Zwolle, terwijl een jury meekeek zonder dat ze dat wist. Hoewel ze niet won, maakte ze diepe indruk. “Ze zeiden dat er veel emotie in mijn spel zit”, vertelt ze. “Dat vond ik heel mooi.” De ervaring zelf blijft bijzonder. “Ik vind het nog steeds heel leuk. Het is heel gaaf.”
Ook volgde ze meerdere masterclasses bij Wibi Soerjadi. “We zijn dan drie dagen op zijn landgoed. Dag en nacht muziek maken, dat is echt heel leuk.” Een hoogtepunt was een optreden met hem tijdens een het Knoop Gala. “Wibi had het stuk Amor & Psyche gecomponeerd en voor mij partij voor mij gemaakt. Het was in vijf toonsoorten en ik moest het in acht dagen instuderen. Hij vroeg: ‘Hoe ver ben je?’ Ik zei: ‘Ik ken het helemaal.’ Hij was helemaal verbaasd.”
Voor jezelf én voor anderen
Optreden doet ze al sinds haar jeugd. Op de vraag wanneer haar eerste optreden was, kijk ze haar vader aan: “Papa?” “Ze speelde altijd als er viste was en toen ze vijf was in de markthal bij een presentatie van de muziekschool en die zat helemaal vol.” Dus je hebt ook al vroeg geleerd om op te treden en met die spanning om te gaan? “Ja, maar nu ben ik soms wel zenuwachtig.” Gezonde spanning noemen ze dat. “Inderdaad,” glimlacht ze.
Sidika woont in een zorgomgeving waar muziek een belangrijke rol speelt. “Andere bewoners worden er rustig van. Mijn begeleider zegt: als ik in bad lig en jij speelt, word ik helemaal zen.” Ook buiten blijven mensen soms staan luisteren. “Dan kijken ze gewoon even.”
Kerk, vleugel en een droom
Dat Sidika juist in Stokkum haar concert geeft, komt voort uit een bijzonder samenspel van omstandigheden. De kerk zelf heeft een nieuwe functie gekregen als ontmoetingsplek voor het dorp. In de kerk staat sinds kort een gerestaureerde Rösler-vleugel van ongeveer honderd jaar oud, bedoeld om weer bespeeld te worden.
Ze vertelde ooit dat haar grootste wens was om een eigen optreden te verzorgen. Niet veel later hoorde Karin van der Velden over de vleugel in de kerk. “Toen dacht ik: ‘Dit moeten we regelen’.” Met hulp van haar omgeving, de kerk en vrijwilligers werd het plan werkelijkheid. Er werd geoefend in de kerk, posters werden opgehangen. “Iedereen helpt,” klinkt het dankbaar.
Toen Sidika het instrument voor het eerst uitprobeerde, wist ze meteen wat ze ervan vond. “Hij speelt heel licht,” zei ze enthousiast. Maar even later drukte ze een toets in: “Deze is vals.” Ze glimlacht: “Ik heb een zuiver gehoor.”
Muziek die bij haar past
Tijdens het concert speelt ze werk van onder anderen Frédéric Chopin, Wolfgang Amadeus Mozart en Ludovico Einaudi, maar ook muziek uit Amélie. Haar voorkeur is duidelijk. “Ik hou van romantische muziek. Daar word ik vrolijk van.” Haar favoriet? “Chopin, Opus 72 nummer 1.”
Zelf componeert ze ook. “Soms heb ik een deuntje in mijn hoofd. Ik heb een stuk gemaakt dat lijkt op Chopin.” Haar wens: dat iemand het ooit uitschrijft. “En dat het op Spotify komt.”
‘Uiteindelijk komen ze uit’
Op 17 mei komt in elk geval één droom uit. Haar eigen concert. Ze hoeft er niet lang over na te denken wat dat voor haar betekent. “Een droom die uitkomt,” zegt ze. “Uiteindelijk komen ze allemaal uit.”
