20/08/2026
Meiden, ik ontplof zowat, ik zit dit hier gewoon met trillende jatten van pure woede te typen!! 🤬 Als je in je leven ook maar één rotte euro aan die oplichters van die dieetclubjes hebt uitgegeven, dan MOET je dit lezen, we worden echt zo gigantisch in de zeik genomen!
Ik ben Petra de Vries, 57 jaar, en ik woon in ons stadsie Utrecht. 7 jaar lang heb ik echt een vernederende oorlog tegen me eigen lichaam gevoerd. M'n gewicht kroop omhoog naar 87, toen 96 en op het eind bijna 106 kilo... Alles hing als een massieve zwemband rond m'n buik. M'n bloedsuiker zat al dik in de gevarenzone.
Ik deed braaf alles wat ze ons vrouwen altijd aanpraten. Heb elke week netjes m'n geld neergelegd om in zo'n koud zaaltje van het buurthuis in een kringetje te gaan zitten. Stond ik in een rij met andere depressieve meiden te wachten tot zo'n muts met een klembord me ging wegen. Ik zat obsessief die idiote "punten" te tellen. Kreeg alleen maar droge kip en sla naar binnen.
Ik rammelde altijd van de honger. Was altijd helemaal gesloopt. En toch werd ik steeds maar dikker.
Toen ik jankend naar m'n huisarts ging en hem m'n oh zo perfecte eetdagboekie liet zien, keek die vent niet eens op van z'n scherm. Hij zei alleen: "Mevrouw de Vries, in de overgang wordt de stofwisseling nou eenmaal trager. U berekent uw porties vast verkeerd. Toon effe wat meer discipline, anders moeten we u volgende maand aan de suikerziekte-pillen zetten."
Die e***l zette me ijskoud als een leugenaar neer! Kijkt naar een vrouw die zich letterlijk ziek uithongert en verwijt me dat ik me 's avonds stiekem vol zit te vreten.
Maar het ergste was niet eens de belediging, het was de doodsangst voor diabetes. Mijn oudere zus Anja heeft precies diezelfde ellende meegemaakt. Eerst was het "u moet gewoon wat afvallen". Toen kwamen de pillen, daarna insuline sp***en... Vandaag de dag is ze aan één oog zowat blind en hebben ze in het UMC twee tenen moeten amputeren.
Ik zat hyperventilerend in m'n autootje en dacht alleen maar: K*t Petra, jij eindigt precies hetzelfde.
Een paar weken later zat ik in zo'n besloten Facebook-groepje voor vrouwen in de overgang en las ik een bericht van een gepensioneerde diabetesverpleegkundige. Toen sloeg me paniek om in pure, laaiende woede.
Want m'n huisarts zat er wetenschappelijk gezien compleet naast!! En die afvalclubs? Die WILLEN ons gewoon expres dik houden.
Kijk, als in de overgang je oestrogeen keldert, dan komt er door ontstekingen een soort "roest" over de insulinereceptoren van je cellen. De insuline kan de cellen helemaal niet meer in om energie te geven.
Wat gebeurt er dan als je naar zo'n clubje gaat en jezelf uithongert? Je hersenen raken in paniek. Die denken "Help, hongersnood!". En omdat je cellen vastgeroest zitten, gooien je hersenen de stofwisseling gigantisch omlaag. Het verbrandt je eigen spieren als brandstof en slaat elke verdomde kruimel agressief op als hardnekkig buikvet om de organen te beschermen tegen de "honger".
Mijn achterlijke hongerkuren waren dus precies de biologische trigger waardoor het vet als beton aan me vast bleef plakken!
Die verpleegkundige kwam helemaal niet met een nieuw dieetplan ofzo. Ze liet alleen zien wat ze elke ochtend 10 seconden lang met d'r koffie doet.
Het is een natuurlijk, koudgeperst poedertje van speciale plantenstoffen en polyfenolen. Dat spul gaat je bloedbaan in en "smelt" als het ware die ontstekingsroest van de receptoren af. Het zegt tegen je brein: 'Alles is veilig, de hongersnood is voorbij, je mag weer vet gaan verbranden'.
Ik was zo des duivels op het hele systeem, ik heb dat spul nog diezelfde dag besteld.
Heb het gewoon 's ochtends door m'n bakkie pleur geroerd. Nou na 2 dagen... meiden, de rust in me hoofd! Dat constante, gekmakende "snaai-geluid" naar zoetigheid was gewoon he-le-maal WEG.
Ik heb de keukenweegschaal direct de kliko in geflikkerd. M'n abonnement bij de afvalclub opgezegd. Ik eet gewoon weer lekker Hollands en stevig met m'n gezin – een echt sudderlapje, goeie roomboter!
Omdat die cel-roest weg is, is m'n lichaam eindelijk gestopt met tegen me te vechten. Ik ben nu een onwerkelijke 23 kilo afgevallen!! M'n bloedsuiker is weer helemaal perfect.
Vorige week zat ik weer bij die huisarts. Had een ouwe spijkerbroek aan waar ik echt een riem voor nodig had. Z'n bek viel letterlijk open.
Ik keek m recht in z'n ogen en zei: "Ik tel al 6 maanden geen calorieën meer. Ik ben gewoon gestopt met naar u te luisteren."
Omdat m'n telefoon maar blijft trillen en m'n Messenger ontploft met berichtjes van vriendinnen, pleur ik de link naar de officiële site waar ik dit vandaan heb gewoon hieronder in de allereerste reactie.
Stop ermee om je zuurverdiende centen over de balk te smijten om je te laten kleineren in koude zaaltjes meiden. Pak je eigen regie terug, wees maar lekker pissig over al die leugens die ze ons verkopen, en pak je prachtige leven terug!! 💪✨
