De Biograaf

Wil je je levensverhaal schrijven of dat van je ouders of grootouders? Biograaf Tim de Hullu helpt j In ieder levensverhaal schuilt een kleine geschiedenis.

Van een bijzondere familie, een bevlogen carrière, een grote liefde of een prachtige stad. Daarom is ieder leven het lezen waard. En verdient ook jouw levensverhaal een goed geschreven biografie in boekvorm. Natuurlijk kun je je biografie zelf schrijven. De benodigde herinneringen en verhalen zitten immers in jouw hoofd. Maar hoe maak je een boek dat lekker leest en mooi vormgegeven is? Zo goed da

t jouw unieke geschiedenis nog vele generaties zal ontroeren of aan het lachen zal maken? Een goede biograaf is dan het antwoord. Biograaf Tim de Hullu helpt je graag om jouw levensverhaal of het levensverhaal van je ouders of grootouders te vatten in een boek. Hij schrijft jouw biografie, aan de hand van interviews en archiefwerk óf begeleidt je bij het schrijven van je eigen boek. Ook regelt hij vormgeving en drukwerk. Daarnaast geeft Tim workshops levensverhalen schrijven, die je op weg helpen bij het maken van je eigen biografie.

11/08/2026

Bij interviews ervaar ik hetzelfde als bij theatersport; als ik te veel mijn eigen plan wil trekken, ga ik voorbij aan de parels van het moment.

Improvisatie-oefeningen komen regelmatig langs, zoals bij de cursus Liedjes schrijven van Bam Commijs bij Theaterschool Utrecht. Vaak begonnen we de les met een zingend verhaal. In een halve cirkel stonden we rond de piano. Degene die het dichtst bij de piano staat, begint. Vervolgens pakt de volgende het over, tot het rondje twee keer is gedaan. Toen ik voor het eerst zulke oefeningen deed, ging mijn brein al dingen bedenken wat ik zou kunnen gaan zingen, terwijl er nog drie mensen voor mij waren. Ik voelde de spanning in mijn lijf en wilde controle. Die spanning nam alleen maar toe toen degene voor me zo’n wending aan het verhaal gaf, dat mijn plannetje geheel in duigen viel.

Want waar het hier juist om gaat is dat je je leert overgeven aan het moment, aan wat de ander geeft. En daarop inhaakt. Dan ontstaat er magie en sta je soms versteld van je eigen ingevingen. ‘Waar kwam dat vandaan?’ Ja zeggen tegen wat zich aandient, heb ik echt geleerd van Remko van der Drift tijdens zijn Faalfitness-week. Probeer maar eens uit.

Nu realiseer ik me dat ik dat bij de meeste interviews altijd al toepaste. Tenminste, als ik durfde los te laten. Dat lukt tegenwoordig altijd. Ik bereid me in grote lijnen voor – zeker als het over voor mij ingewikkelde materie gaat –, maar laat het gesprek het gesprek. Natuurlijk weet ik wat ik ongeveer nodig heb voor een goed verhaal, en vraag automatisch vaak naar voorbeelden, maar toch; ik richt mijn aandacht volledig op de persoon tegenover me, laat me verwonderen en vraag wat er in me opkomt. Dan is het geen interview meer, maar een gesprek, met een eigen karakter.

Interviewen is onderdeel van de masterclass biografie schrijven die ik in oktober geef. Kijk op www.biografieschrijven.nl/trainingen voor meer informatie, ook over de tweedaagse Schrijven vanuit de ziel.

04/08/2026

‘Het is hoogseizoen’, zei ik tegen fotografe Angeliek de Jonge. ‘We moeten nu toeslaan, dan kunnen we de hele winter door.’

Met hete dagen en veel bloot op straat, valt op hoeveel mensen tegenwoordig tattoos hebben. Maar omdat ik het vrij vermoeiend vind om lukraak mensen aan te spreken, de AD-rubriek Op de Huid uit te leggen en te vragen of ze willen meewerken, heb ik al eerder besloten om dat los te laten. Gewoon mijn eigen dingen doen en als ik dan ineens ‘Hey, een verhaal!’ denk, dan pas actie ondernemen.

Mooi voorbeeld laatst in de Jumbo. Het was druk en de één na de andere tatoeage kwam voorbij. Focus op de boodschappen, dacht ik. In het gangpad liep een grote man, iets jonger dan ik, met vrouw en kind. Op de bovenarm van de man prijkte een prachtig schip. Toen ik de man hoorde praten en een Friese tongval bespeurde, waagde ik een poging.

Rien Commandeur was de naam en hij is zeeman. What’s in a name. Vijf weken aan wal, vijf weken op zee is zijn levensritme. De tatoeage is het familiewapen. We spraken meteen af voor het interview, waaruit zijn bevlogenheid bleek voor het zeemanschap. En de liefde voor zijn zoontje.

‘Wat ik wel lastiger vind, is het missen van Tijn, die nu drie is’, zei Rien. ‘Vroeger nam ik bij de deur van één iemand afscheid, nu van twee. En in de vijf weken dat ik hem niet zie, gaat hij met rasse schreden vooruit. Dus ik mis wel veel. Daar staat tegenover dat als ik thuis ben, ik er ook 24 uur per dag voor hem ben. Hij begint ook een beetje te snappen wat ik doe. Laatst lag ons schip in Rotterdam en is hij er even op geweest. Als ik hem nu zo zie, wordt hij ook een machinist. Hij heeft zo’n speelgoedgereedschapskistje en helpt graag met klusjes. Nou ja, hij mag doen wat hij wil natuurlijk. Hij heeft zijn achternaam in elk geval al mee. Ik ben hartstikke progressief, maar een naam als Commandeur moest ik natuurlijk doorgeven.’

Angeliek maakte er een heerlijke foto bij. Wat een zomers geschenk was dit verhaal.

Foto: .

28/07/2026

In de vijftien jaar dat ik zelfstandig journalist ben, waarvan tien jaar biograaf, gaf ik meerdere cursussen en trainingen. Maar nog nooit voelde ik zo de urgentie om anderen verder te helpen met het schrijven. Daarom start ik na de zomer met een Masterclass Biografie schrijven en een Tweedaagse Schrijven vanuit de ziel.

Bij Biografie schrijven gaan we in op het ambacht van het levensboek schrijven. En dan gedetailleerd. Hoe kom je aan je informatie, hoe creëer je een rode draad, hoe haal je herinneringen op, wat is een anekdote en hoe schrijf je die treffend, wat doe je als een interview met iemand vastloopt, hoe blijf je in de schrijfflow? Naast theorie ga je vooral veel aan de slag. Het is voor iedereen die bezig is met een (auto-)biografie of daar over nadenkt. Van mij kun je tips en coaching op maat verwachten. En je zult veel aan de groep hebben; in eerdere biografiegroepen die ik had was er veel kruisbestuiving. De masterclass vindt plaats in Binnenbos in Zeist. Je kunt dan tussendoor een lekkere boswandeling maken. Data: 7, 14 en 28 oktober. Op een woensdag van 10.00 tot 16.00 uur.

Dan de tweedaagse. Schrijven vanuit de ziel. In mijn boekprojecten en verhalen voor media heb ik gemerkt dat ik soms een enorme urgentie voel om te schrijven. Dan gaat typen als vanzelf, komt de boodschap uit mijn hart en is elk woord raak. De associaties en creatieve vondsten komen vanuit de flow. Een toestand die ik ook als interviewer kan ervaren. Vaak dacht ik dat flow alleen kwam als de sterren goed stonden. Maar dat is niet zo, je kunt daar de juiste omstandigheden voor creëren. Daarom ga ik in november met een groep de diepte in met schrijven. We beginnen met deskundig geleide meditaties en een blik op je innerlijk zijn. Vanuit die afstemming gaan we aan de slag. We laten ons daarbij inspireren door elkaar en de omgeving. Ik ben bezig met een prachtige locatie in de natuur, in het midden van het land, alle praktische details komen nog. Voel je al een ‘ja’, dan kun je al op de wachtlijst. Zeer waarschijnlijk vindt de tweedaagse op 26 en 27 november plaats.

Meer praktische informatie over beide trainingen lees je hier: https://www.biografieschrijven.nl/trainingen.

15/07/2026

In de vijftien jaar dat ik de levensverhalenrubriek Van Wieg tot Graf schrijf voor het AD Utrechts Nieuwsblad, was dit de eerste keer dat ik de hoofdpersoon zelf heb geïnterviewd. En wat een bijzondere ontmoeting was het.

Uitvaartverzorger Cat Rose-Tran stuurde mij een bericht. ‘Zou je het voor je rubriek mooi vinden om nog iemand te spreken bij leven?’ Direct voelde ik: ja, dit wil ik. En ik ga het nu doen. Cat koppelde mij aan de 29-jarige Nout van Barneveld en zijn partner Roos. ‘Raadzaam om snel contact op te nemen’, berichtte ze nog. Dat deed ik en nog geen week later zat ik aan de Utrechtse Kanaalstraat naast het bed van Nout. Goede blik, humor. We hadden een klik en het interview werd een heel mooi en open gesprek. Ik vond het moeilijk mij te realiseren dat deze jongen binnenkort zou overlijden.

‘Hoe het nu is? Nou, niet zo best eigenlijk’, Zei Nout. Door uitgezaaide kanker had hij het steeds benauwder. Van ‘even’ naar het toilet gaan moest hij lang bijkomen.

We spraken over het nu, het verleden en de toekomst. Roos kwam erbij zitten en vulde soms aan. ‘Ik denk dat iedereen wel een bepaalde vriendschap met Nout voelt’, zei ze. Nout was betrokken in zijn dorp Tienhoven. Bij de voetbalvereniging, kerk en in Café 't Kikkertje. Hij is voorzitter van een speciaal-bierproeverijclubje (met zo’n vijftig leden). Nuchter en opgewekt deed Nout zijn verhaal. Toen ik vroeg naar wat hij voor Roos wenst, kwamen de tranen. ,,Ja, dit is een lastig stuk. We hebben zo’n lieve vrienden- en familiekring. Ik hoop dat die Roos er straks doorheen helpt. En dat ze haar geluk vindt.” Een warme knuffel volgde.

Het interview kwam op het einde, we namen afscheid en ik maakte meteen het verhaal, zodat ik zeker wist dat Nout het kon lezen. Eerst reageerde Roos met haar opmerkingen, daarna bleef het een tijdje stil. ‘Het zal toch niet’, dacht ik. Wel dus. Zes dagen na het interview overleed Nout van Barneveld. Hij had het nog kunnen lezen. Vandaag is de dankdienst in zijn dorp Tienhoven, waar een aantal exemplaren van het AD Utrecht klaarliggen, zodat iedereen het verhaal kan lezen.

Hoe het allemaal samenkwam, hoe de timing was, de ontmoeting, het verhaal an sich; het is droevig, mooi en bijzonder tegelijk. Ik ben dankbaar dat ik dit verhaal heb mogen opschrijven.

Het hele artikel lees je via de link: https://www.ad.nl/stichtse-vecht/nout-werd-slechts-29-jaar-als-je-niet-lang-meer-te-leven-hebt-worden-andere-dingen-belangrijk~ac10976d/.

14/07/2026

Soms komen interviews die ik jaren geleden had ineens weer naar boven. Herinneringen, gevoel, wijsheden. Gisteren bekeek ik de documentaire INFARCT van Marcel de Vré en dacht terug aan het interview dat ik met Viggo Waas had en het artikel dat ik er destijds over schreef voor Revalidatie Nederland.

Ik vloog toen naar het interview. Figuurlijk natuurlijk. Niet alleen omdat de stad Amsterdam mij de laatste tijd weer roept, ook omdat ik wist dat ik een klik zou hebben met de geïnterviewde van de dag, Viggo Waas. Ik had het boek van hem en Peter Heerschop gelezen over het herseninfarct van Viggo en de gevolgen voor een vriendschap, maar besloot om alleen Viggo te interviewen. Want een 1 op 1 interview geeft altijd een bijzondere dynamiek.

En dat bleek. Het was geen vraaggesprek waarbij de geïnterviewde wacht op de volgende vraag en netjes antwoord geeft; het was een gesprek. Over weer goed kunnen praten, de magie van voetbal op je herstel en natuurlijk zijn revalidatietijd. ‘De hele revalidatieperiode is een onderdeel van mijn leven. Een groot onderdeel waar je aan terugdenkt, net als je jeugd. En dat zal steeds minder worden. In het begin schrok ik als ik een ambulance hoorde, dat is nu minder. En soms als ik in bed lig, dan denk ik: het had ook slechter kunnen aflopen. Maar tegelijkertijd leef ik verder en komen er weer nieuwe herinneringen, dan zal de revalidatieperiode wat minder prominent aanwezig zijn in mijn gedachten.’

Van sommige mensen krijg je energie en dat had ik bij Viggo. Na het interview las hij een krant en maakte hij een opmerking waarmee hij een perfect begin van het verhaal in de schoot wierp. Vervolgens maakte Inge Hondebrink prachtige portretten van ‘m. Een bijzondere productie die als vanzelf liep, omdat de creatieve energie al voorafgaand aan het interview aan het stromen was.

Kijkend naar de documentaire gisteren, voelde ik die energie weer. En ik bedacht dat je met gebeurtenissen zo veel kanten op kunt om het verhaal te vertellen. Over wat Viggo overkwam is een boek geschreven, een theaterstuk gemaakt en nu ook een documentaire. En net als mijn interview met Viggo heeft elke creatieve vorm haar eigen kracht en karakter dat het verhaal veel rechtdoet.

De documentaire INFARCT: https://npo.nl/start/video/infarct/meer-informatie.

Het interview met Viggo dat ik met hem had: https://www.revalidatie.nl/magazine/artikelen/na-zijn-infarct-doet-cabaretier-viggo-waas-alleen-nog-dingen-die-voor-hem-van-betekenis-zijn/.

10/07/2026

Of het nou een column, liedje of ander schrijfgenre is; je hebt vaak maar iets heel kleins nodig om te starten. Een ergernis, fascinatie, vrolijkheid, wat het ook is; iets spreekt tot de verbeelding en jij gaat er mee aan de haal. Hoe het vervolgens uit kan groeien tot een lied, ervoer ik een paar weken geleden.

Ik volgde de cursus liedjes schrijven bij Bam Commijs aan Theaterschool Utrecht. In zes lessen krijg je leuke zing- en schrijfoefeningen en werk je aan een eindproduct. Je krijgt wat oefeningen om een lied te schrijven en na een paar weken krijg je dan de vraag: heb je al iets liggen voor de eindpresentatie? Eén van de opdrachten was om een ode te schrijven aan iemand. Daar kwam ik niet echt uit, maar wat er wél gebeurde was dat mijn fascinatie voor de Avondvierdaagse weer naar boven kwam.

In de ouder-appgroep van een basisschool ontstond namelijk een flinke discussie: de school had aangegeven dat het beleid is om geen snoep mee te geven tijdens het wandelen. Wat er toen ontstond was – in mijn optiek – prachtig. Voor- en tegenstanders meldden zich op een vrij nette manier en soms met prachtig gedetailleerde voorbeelden en ik denk dat veel ouders met de telefoon in de ene en een bak popcorn in de andere hand hebben gezeten.

Een paar jaar eerder was ik door mijn dochters voor het eerst in aanraking gekomen met het fenomeen Avondvierdaagse. Ik heb er zelf nooit aan meegedaan en was onder de indruk van de passie van vooral familieleden van de kinderen, die langs de kant wachtten op hun trots om die vervolgens met snoepkettingen waar soms zelfs speelgoed aanzat, vol te hangen. En dan moest het kind met die paar kilo’s extra om de nek nog een paar kilometer wandelen.

Hier kon ik wel iets mee, maar niet voor de opdracht ‘schrijf een ode’. Of toch? Wat nou als ik een ode zou schrijven aan een deelnemer van de Avondvierdaagse, vanuit een ouder geschreven? Ik begon en al snel kwam ik geheel in de flow terecht. Een gevoel dat ik het beste kan beschrijven als creatieve zin; ik wil door, niets anders is belangrijk en het is heerlijk om de woorden op het papier te knallen.

Het werd iets dat ik van mezelf ken: een verhaal over menselijke interactie die totaal uit de hand loopt. En zo was het lied ‘Het spektakel van het jaar’ geboren. Bam Commijs hielp me met de melodie en zette er een soort marsmuziek onder. Nog een paar weken fijn slijpen en toen waren ik en het lied klaar voor de presentatie. Kijk en zing maar mee! En oh ja, omdat ik de vraag vaak kreeg: ik heb geen zoon die Daan heet.

09/07/2026

Toen filosoof, schrijver en programmamaker Stine Jensen mij vroeg om een zin van de dag te bedenken voor haar podcast, zei ik direct ja, maar zei ik tegen mezelf: laat ik dit voor nu maar even loslaten en kijken wat er komt. In vijftien jaar levensverhalen schrijven waren er zo veel wijsheden langsgekomen – cliché of origineel, dat ik even iet wist waar ik moest beginnen.

Een week na het verzoek vroeg ik mijn dochters om even broodjes te halen bij het bakkerijtje langs het kanaal. Ze kwamen terug met drie kaascroissantjes, die ham-kaascroissantjes bleken te zijn. Twee van ons zijn vegetariër. Oké, zei ik. Wat zijn de oplossingen? ‘Haal gewoon de ham eraf’, zei de oudste. ‘Terug naar de bakker’, dacht ik. ‘Nee, die sluit om één uur, dat redden we waarschijnlijk net niet’, zei de jongste. Het was kwart voor één, de bakker sloot om 13 uur. ‘Dan maar een soort wentelteefjes maken met oud brood en eieren’, besloot ik.

We kwamen dus tot drie oplossingen en ineens ging er een lampje branden. Elk probleem heeft drie oplossingen. Dit was de lijfspreuk van een vrouw over wie ik lang geleden een in memoriam schreef. De tekst bleef me bij, omdat ik het getal zo grappig vond. Hoezo drie en niet twee of vier? Ik had het vaak uitgeprobeerd en ik kwam inderdaad geregeld tot drie echt goede oplossingen.

Ik speurde in mijn archief en vond het verhaal makkelijk terug. Yvonne Blommendaal overleed in 2013. Ze was een maatschappelijk betrokken gemeenteraadslid en had meerdere spreuken en motto’s. Kan niet bestaat niet, bijvoorbeeld. Of, vrij naar John Lennon: Leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt. Maar die van de oplossingen sprong er voor mij uit.

Ik sprak direct een audiobericht in voor de podcast Zin van de dag van HUMAN, te luisteren op https://open.spotify.com/episode/2gkdpbPbNPuGtmQkZN1H7F?si=f1300e2219ce474c. Mooi hoe verhalen en wijsheden ineens weer een podium krijgen. Actueel worden. Dan maakt tijd helemaal niets uit.

25/06/2026

‘Zal ik me voorbereiden?’, dacht ik, toen ik columnist Jerry Goossens had gevraagd voor Waargebeurd Utrecht.

Hij zou een column voordragen over het thema Vaders en ik zou hem daarna interviewen over zijn vaderschap en de combinatie met columns schrijven. Aan de telefoon zei ik: ‘Ik hou ervan om het los te laten, en te kijken hoe het gesprek gaat, goed?’ Hij lachte. ‘Ik beweeg met je mee.’ Ik heb vaak een grote mond over hoe stroperig live interviews kunnen zijn, bijvoorbeeld met auteurs. Dan moest ik het zelf natuurlijk anders doen.

Ik bereidde me wel voor. Las zijn boek Hij/hem over mannelijkheid in een wereld waarin traditionele rollen verschuiven en ging nog eens door zijn columns voor het AD Utrechts Nieuwsblad. Maar ergens voelde ik ook; stop die kennis in je achterzak, vragen hoef je niet voor te bereiden.

Een kwartier voor aanvang kwam Jerry Stadsbrouwerij RoodNoot binnen. ‘Ik heb m’n dochter meegenomen.’ We spraken over hoe het als kind is als je vader columns over je schrijft. En dat er afspraken zijn tussen vader en kinderen; als Jerry over ze wil schrijven, vraagt hij hen om toestemming. Al was dat niet altijd goed gegaan. Ik dacht: dit is goud en vroeg Jerry’s dochter meteen of ik haar ook vragen mocht stellen tijdens de voorstelling. Dat was goed.

Dus ontstond tijdens Waargebeurd Utrecht een onderonsje tussen vader en dochter over die keer dat zij aan zijn lezers had verklapt wat zijn dochter wilde gaan stemmen. ‘Terwijl je zelf je politieke voorkeur heel goed verborgen probeert te houden!’

Zo, die zat. Jerry nam ‘m als een man. We spraken verder over zijn eigen vader, dat zijn zoon ineens vrienden wilde worden en hoe Jerry daarop reageerde (‘Dat gaan we niet doen’) en z’n toekomst als columnist.

Stroperig was het volgens mij niet, getuige de ‘guitige’ foto.

Foto: Neeltje Kleijn

23/06/2026

‘Val op!’, staat er op grote billboards langs de kant van de weg. De boodschap is dat als je op die plek adverteert, je op zal vallen. Maar wat is opvallen eigenlijk, vraag ik me af. En hoe doe je dat?

Ik moet terugdenken aan de basiscursus theatersport die ik lichtjaren geleden volgde bij Nico Groenenberg. Met de helft van de cursusgroep stonden we naast elkaar op het podium en de andere helft keek toe als publiek. ‘Doe zo opvallend mogelijk’, zei Nico. ‘Het publiek wijst degene aan die het meeste opvalt.

Hij telde af en daar ging ik. Als een gek springen en schreeuwen, varkensneuzen, gillen, kikkersprongen doen, konijnenbewegingen maken, you name it. Hijgend keek ik naast me en zag dat anderen hetzelfde probeerden. Toen keek ik naar het publiek dat unaniem een totaal andere kant op wees.

Daar zat een cursusgenote, aan de rand van het podium. Op haar hurken, met haar wijsvinger voor haar mond. Ze was een baken van rust in een orkaan die op het podium loeide. Ik was verbaasd en ook weer niet. Wat een meesterzet.

Soms hoef je niet zo veel te doen om op te vallen.

Adres

Oudenoord 340
Utrecht
3513SE

Telefoon

+31645263618

Website

http://www.biografieschrijven.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De Biograaf nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.