De Biograaf

Wil je je levensverhaal schrijven of dat van je ouders of grootouders? Biograaf Tim de Hullu helpt j In ieder levensverhaal schuilt een kleine geschiedenis.

Van een bijzondere familie, een bevlogen carrière, een grote liefde of een prachtige stad. Daarom is ieder leven het lezen waard. En verdient ook jouw levensverhaal een goed geschreven biografie in boekvorm. Natuurlijk kun je je biografie zelf schrijven. De benodigde herinneringen en verhalen zitten immers in jouw hoofd. Maar hoe maak je een boek dat lekker leest en mooi vormgegeven is? Zo goed da

t jouw unieke geschiedenis nog vele generaties zal ontroeren of aan het lachen zal maken? Een goede biograaf is dan het antwoord. Biograaf Tim de Hullu helpt je graag om jouw levensverhaal of het levensverhaal van je ouders of grootouders te vatten in een boek. Hij schrijft jouw biografie, aan de hand van interviews en archiefwerk óf begeleidt je bij het schrijven van je eigen boek. Ook regelt hij vormgeving en drukwerk. Daarnaast geeft Tim workshops levensverhalen schrijven, die je op weg helpen bij het maken van je eigen biografie.

30/04/2026

Laatst speelde ik met mijn oudste dochter een spelletje op de telefoon. Op de momenten dat ze er even niet met de gedachten bij was, deed ze precies het juiste en won glansrijk. En ik dacht: hoe dan?

Het is een staat van zijn die ik herken. Bij darten bijvoorbeeld. Dan gooi ik ineens de pijl in de triple 20 en denk ik daarna: wat gebeurde hier nou eigenlijk? Vervolgens wil ik het moment nabootsen en gooi ik in de 1. De flow vervloog. Hoe blijf je in de flow? Blijven bewegen, zodat je brein het niet overneemt.

Voor schrijven geldt hetzelfde; de parels komen als ik er juist niet over nadenk. Een writer’s block ontstaat wanneer je in je hoofd zit en van tevoren precies wil weten wat je gaat doen. Natuurlijk is het goed om een beetje een plan te hebben, maar de rake woorden komen onderweg. Dus: gewoon schrijven en dan komt het. Ik moet denken aan de tip van Toine Kamphuis, bij wie ik eens een cursus creatief schrijven volgde: bij hem deden we de wiebi-oefening (wat ik eigenlijk bedoel is). Je gaat vijf minuten schrijven, je mag niet stoppen. En als je het even niet meer weet, schrijf je wiebi op en dan ga je weer.

Elke keer als ik op die manier schrijf, ook met de dagelijkse drie pagina’s (The Artist’s Way, Julia Cameron), voel ik een soort ontspanning in mijn hoofd. En voldoening.

En waardoor? Door het doel dat je hersenen je stellen (het moet goed zijn, het moet af zijn, ik moet winnen) even helemaal los te laten. Dan neemt het lichaam het over en zijn ineens alle woorden raak. En sta je er zelf van te kijken.

Dat is flow.

28/04/2026

Gebogen naar de aarde liepen ze voorbij. De dominee van weleer met zijn vrouw. Een rondje dat ze wel vaker maken door de wijk. Ik zag hem laatst nog bij een bijeenkomst, hij zag mij toen niet.

Toevallig liep ik nu ook mijn rondje richting het kanaal. Vanaf de overkant van de weg zwaaide ik. Hij keek tegen de zon in en zwaaide terug. ‘Goh’, zei hij. ‘Ik zei net tegen mijn vrouw: zouden we Tim de Hullu tegenkomen. Die boekenschrijver. En ja hoor. Ik kom je altijd tegen als ik hier loop en je hebt mij zelfs een keer binnengelaten voor een kop koffie.’ Ik moest nadenken. Ja, ik zag hem vaak lopen en onlangs was hij nog bij een bijeenkomst, maar daar zag ik hem alleen op afstand en ik dacht dan dat hij mij niet zag.

De laatste keer dat ik de dominee echt sprak, was al een jaar of drie geleden. Ik woonde hier nog maar net en liet hem binnen voor een kop koffie. We spraken over rouw, waar hij voor mij hele zinnige dingen over zei. Nu, drie jaar verder, vertelde ik hoe het ging. En waar ik professioneel mee bezig ben. We spraken over dochters. En ik vroeg hoe het met hen ging. Z’n gangetje. Ze worden bijna tachtig, zei hij. De ontmoeting duurde vijf minuten. Toen stapten ze langzaam verder. Ik vroeg me af of ze het kanaal zouden halen.

‘Ik vond het heel, heel erg leuk’, zei de vrouw van de oud-dominee nog. Ik was verrast en besefte hoeveel iemand uit een moment kan halen. Het raakte me. Ik liep terug naar mijn woning en liet de deur open. Tien minuten later stonden twee mensen voor de deur. ‘Ik zei net tegen mijn vrouw: daar is een deur geopend, laten we daar eens kijken. En daar ben jij weer. Het heeft zo moeten zijn.’

En weg waren ze weer. Mijn brein probeerde de ontmoeting te duiden en of we er meer uit hadden moeten halen. Maar wat dan. Ik liet het snel weer los. De ontmoeting alleen was meer dan genoeg.

23/04/2026

Ik hou van projecten waarin ik volop mijn creativiteit kwijt kan. Waar ik met een kleine ingeving net dat verschil kan maken om een verhaal het best tot zijn recht te brengen.

Een hele tijd geleden interviewde ik een dochter over het leven van haar moeder. Tijdens het schrijven dacht ik ineens: deze woorden zijn zo sterk, ze moeten het voorwoord van het boek gaan vormen. Ik maakte er een voorwoord van, stuurde het naar de dochter en het was meteen akkoord.

Laatst op ons vertelpodium was er een vertelster die het ongelooflijk spannend vond om haar verhaal te vertellen. Of ze het mocht voorlezen. Al hebben we het liefst verhalen zonder papiertje, we stemden toe. Het moet ook leuk blijven. Vlak voordat het begon vroeg ze ons of ze met of zonder microfoon zou vertellen en zittend of staand. Ineens zag ik het voor me: zij iets dichter op het publiek, op een barkruk. Als een soort spotlight. Ik stelde het voor en ze stemde in. Dus daar zat ze, met haar spanning en emotie. Het verhaal kwam helemaal uit de verf en raakte zichtbaar het publiek.

Creatieve dienstbaarheid, zo voelt het. Dat ene zetje geven of die ene verandering waardoor een verhaal nog meer raakt. En daardoor nog beter verbindend werkt.

20/04/2026

Ik ben opgeleid met bruggetjes. Of het nou om opstellen op de middelbare school ging of journalistieke teksten op het hbo; bij teksten was het belangrijk dat er een soepel verloop was tussen de ene en de andere alinea. Dat leidde soms wel eens tot gekunstelde constructies, maar meestal kwam ik er wel uit.

Ook in gesprekken als interviewer gebruik ik vaak bruggetjes. Ik hou niet van standaardvragen, dus haak ik aan op wat er gezegd wordt. Zo ontstaat een soepel gesprek. Maar ik moet zeggen dat ik daar de laatste tijd wel eens van af wijk, want er zijn voorbeelden van gesprekken waaruit blijkt dat je ook prima van de hak op de tak kunt springen, mits iedereen daar lekker in meegaat. Of zoals ze in de theatersport zeggen: dat iedereen ja zegt tegen wat zich aandient.

Treffend voorbeeld daarvan is de talkshow Vandaag Inside. Presentator Wilfred Genee schakelt van wereldrampen naar shownieuws en van politiek naar voetbal. En niemand aan tafel die daar meer van opkijkt, en direct mee schakelt. Dat houdt de vaart erin en maakt het voor mij heerlijk om naar te kijken.

Die manier van vragen stellen is voor mij als interviewer ook best lekker, gezien mijn associatieve brein. Halverwege het gesprek kom ik op allerlei vragen. Die moet ik dan ergens in mijn achterhoofd stoppen of opschrijven, óf ik stel ze gewoon direct. Laatst, bij een interview voor een levensverhaal en ook bij een tattoo-interview, deed ik het. Ik vroeg wat er in me opkwam, ook al was er voor de ander geen duidelijke link met hetgeen verteld was.

Soms zag ik een glimlach bij een geïnterviewde of een gefronste wenkbrauw. Maar de vaart bleef erin en de informatiedichtheid was hoog.

Soms heb je geen brug nodig. Je kunt ook gewoon springen.

17/04/2026

Als iets goed voelt, gaat het ook heel snel, is mijn ervaring. Op een herfstmiddag vorig jaar had ik Ben uit Sittard aan de lijn. Van zijn kinderen kreeg hij een biografie cadeau. Hij had op mijn site gekeken en was geïnteresseerd. Ik vertelde hem hoe ik werkte en we hadden al aan de telefoon een klik.

We deden heel snel zaken en spraken voor het eerste interview af in Boxtel. Ik merkte dat Ben me bij de eerste ontmoeting wat langer aankeek: toch nog even checken of hij zijn levensverhaal aan me toe wilde vertrouwen. Ik trof een perfecte verteller. Ben vertelde de verhalen compact en gedetailleerd tegelijk, waardoor het geheel zich heel gemakkelijk liet schrijven.

Begin april ging ik weer naar Brasserie Cis in Boxtel. Ben had ook zijn partner meegenomen. We hadden leuke gesprekken en ik overhandigde de boeken. Ben was net zo enthousiast als ik. Vormgever Ellen Langendam had prachtig werk geleverd, passend bij de persoon en de sfeer van het verhaal. Ook de Engelse versie was prachtig, met dank aan vertaalster Sofie Angevaare. Zo was het een gaaf project waar ik ook andere professionals bij kon betrekken.

Op de terugweg vanuit Boxtel nam ik de afslag Zaltbommel. Ik vind het best een momentje, zo’n afronding van een boekproject. Om na zo’n bijzonder moment direct naar huis te rijden en te koken, daar had ik niet zo’n zin in. Dus genoot ik van een voor mij onbekend stadje aan de Waal, had daar een leuke ontmoeting met een Welshman, at in een goede pizzeria en liep voldaan terug naar m’n auto langs de Waal.

Voor Ben moet het mooiste nog komen. Als hij het binnenkort aan zijn kinderen laat lezen.

14/04/2026

En toen was de zanger ziek.

Elke editie van Waargebeurd Utrecht hebben we een strak programma. Met als vast onderdeel: zang van talent uit de wijk. We starten met zang, voor en na de pauze. Maar een paar uur voordat we zouden beginnen, kregen we bericht dat de zanger griep had. Tot mijn eigen verbazing raakte ik daar niet van in de stress. En mijn collega Mirande De Jong ook niet. Direct sparren: wat kunnen we doen. Ik appte nog een professionele zangeres, maar dat was te kort dag voor haar.

Nou had ik zelf nog een lied op de plank liggen, over bindingsangst, genaamd de Bange Tango. Dat had ik gemaakt voor de cursus cabaret/kleinkunst van Theaterschool Utrecht. Bij het thema van de middag, Angst en Beven, zou dat perfect passen.

Maar ik had al best wat te doen deze editie, met presentatie, een eigen verhaal en een interview met Alex Verweij. Was het niet te veel? Ik stuurde de tekst naar Mirande. ‘Doen?’ ‘Ja!’, antwoordde ze direct. Ik stuurde een eerdere opname naar onze pianist Edo van de Velde en een uur van tevoren zat hij intensief naar de akkoorden te luisteren. We oefenden even en verrek, het ging best goed.

En zo stond ik bij podium Waargebeurd Utrecht ineens te zingen. Dat ik dat best eng vond, begreep iedereen en paste geheel bij het thema. Na de pauze droeg Mirande een gedicht voor. De verhalen van de vertellers waren spannend of ontroerend, het interview met vriend Alex Verweij over angst en z’n tattoo was heel bijzonder om te doen en de interactieve presentatie van de kungfu-meesters over hoe je angst voor kunt zijn, gaf het publiek nieuwe inzichten.

Na de tijd was ik kapot en had ik door de adrenaline een hele korte nacht, maar wat was het weer een mooie verbindende middag. Op naar de zesde editie van Waargebeurd Utrecht: op 21 juni is het thema Vaders. Tickets al te krijgen via www.waargebeurdutrecht.nl. En wil je ook vertellen? Stuur een mail naar [email protected].

Foto’s: Neeltje Kleijn

10/04/2026

In aanloop naar vertelpodium Waargebeurd Utrecht komende zondag stellen we de vertellers aan jullie voor. Vandaag: Pauline Veen.

Pauline is schrijver, historicus en docent. Ze schrijft over wat er onder de oppervlakte speelt – in mensen en in de wereld. Dat doet ze onder meer met Even Hier en NieuwsWijzer, waar ze met teksten en duidingen zachtheid, scherpte en betekenis geeft in een onrustige tijd. Zondag vertelt Pauline over de angst om alleen te zijn.

Benieuwd naar het verhaal van Pauline en dat van de andere vertellers, die allemaal een verhaal hebben in het thema Angst en Beven? Kom zondag naar Waargebeurd Utrecht. Tickets op www.waargebeurdutrecht.nl.

09/04/2026

In aanloop naar Waargebeurd Utrecht komende zondag, met als thema Angst en Beven, stel ik de vertellers aan je voor. Deze keer: Hanneleen van der Ree Doolaard (26).

Hanneleen, die ik trof bij PechaKucha Night Utrecht, is een Goudse freelance programmamaker én barista. Regelmatig zijn persoonlijke gebeurtenissen aanleiding voor de programma's die zij organiseert. Zo maakte ze naar aanleiding van haar jeugdzorgervaring een programma over de jeugdzorgproblematiek binnen de toeslagenaffaire en hostte ze een fix-je-eigen-uitvaart-workshop om te zorgen dat mensen eerder hun uitvaartwensen vastleggen. Tijdens Waargebeurd vertelt ze over haar strijd met een gegeneraliseerde angststoornis die werd getriggerd tijdens een reis naar Berlijn.

Benieuwd naar het verhaal van Hanneleen en dat van de andere vertellers? Meer info en tickets op www.waargebeurdutrecht.nl.

08/04/2026

Aanstaande zondag vindt Waargebeurd Utrecht weer plaats in Stadsbrouwerij RoodNoot en wat ik extra leuk vind: twee mensen die eerder bij ons in het publiek zaten, gaan nu vertellen!

Eén van hen is Henk Gilhuis (foto), die ik ken van een vorig vertelpodium dat ik hostte. Jarenlang luisterde Henk Gilhuis naar verhalen van mensen en hielp hen om een nieuwe wending aan een vastgelopen levensverhaal te geven. Nu maakt en vertelt hij zijn eigen verhalen. Daarvoor bewerkt hij oude volksverhalen of vertelt een persoonlijk verhaal. Op zoek naar de ziel van de luisteraar gaat het over kiezen en verliezen, angst en moed, verbinden en loslaten. Maar dan wel in een verhaal met spanning en humor. Behalve verhalen vertellen en schrijven maakt Henk gedichten (twee dichtbundels) en verwerkt regelmatig poëzie in zijn vertelverhalen. Het verhaal van Henk heet Bevend over Belgisch Beton, passend bij het thema van de middag: Angst en Beven.

Naast Henk komen er zondag ook vertellers die wat minder ervaring hebben met vertellen. Mirande De Jong en ik helpen ervaren en onervaren vertellers door te sparren, coachen en luisteren.

Zondag gaan de verhalen over overal bang voor zijn, een schoolkamp door de kloven van de Ardennen, aardbevingen en een bijzondere ontmoeting met een kat. Er is wederom een zangtalent van Vocal Arts Academy met nummers in het thema, we interviewen documentairemaker Thomas Tobé en ervaringsdeskundige Alex Verweij en kungfu-leraren uit de wijk geven een demonstratie over hoe de angst tegemoet te treden.

Kortom: weer een heel gevarieerd programma. We hebben er zin in!

Tickets via https://www.ticketkantoor.nl/shop/XfzXWclZfC.

Waargebeurd Utrecht wordt mede mogelijk gemaakt door Leidsche Rijn Magazine, Ondernemersfonds Utrecht en Gemeente Utrecht.

07/04/2026

In aanloop van Waargebeurd Utrecht komende zondag, stel ik de vertellers aan jullie voor.

Vandaag: Jort Tjepkema. Een enthousiaste praatgraag die zijn verhalen tot leven brengt via zelfgeschreven teksten, voorstellingen en bonte verzameling personages. Stilzitten doet hij niet graag. Hij is altijd onderweg, reist schrijft, fotografeert, staat op het podium of zoekt inspiratie in de bioscoop of het theater. Sinds afgelopen jaar studeert hij aan de Koningstheateracademie voor cabaret en kleinkunst, waar hij zich verder ontwikkelt als theatermaker.

Het verhaal dat Jort vertelt heet ‘Schoolkamp in de Ardennen’.

Benieuwd naar het verhaal van Jort of dat van de andere vertellers? Kom zondag naar Waargebeurd Utrecht. Er zijn nog tickets: https://www.ticketkantoor.nl/shop/XfzXWclZfC.

01/04/2026

Hoe dingen op een bizarre manier samenkomen, is soms niet te bevatten. Ik lees erover in het boek ‘Laat tekens je gids zijn’ van Laura Lynne Jackson. Maar je zou de gebeurtenissen ook een wonderlijk toeval kunnen noemen, zoals journalist deed.

Ik was een paar weken geleden bij hem om een bakkie te doen. Om een koplamp van de auto te vervangen na een interview, had ik braaf Google Maps gevolgd naar de dichtstbijzijnde autogarage. Die bleek bij Bert om de hoek. We praatten wat over van alles en nog wat. Privézaken, projecten. Ik vertelde over mijn ouders en noemde de plaatsnaam Boekelo. Bert veerde iets op. ‘Boekelo, wat heb jij met Boekelo?’ ‘Daar ben ik opgegroeid’, zei ik. Utrechter Bert bleek bezig te zijn met een boekje over een vrouw die ondergedoken had gezeten in Boekelo.

Nu veerde ik op. ‘In de oorlog hebben negen Joodse onderduikers verborgen gezeten in een kippenhok op een landgoed bij Boekelo’, vertelde ik. ‘Mijn moeder heeft daar, net als vele andere kunstenaars, een schilderij over gemaakt. Komend weekend is de expositie.’ Ik stuurde Bert een link, leuk voor de familie waarover hij schreef. We praatten nog wat en namen weer afscheid.

Bert vroeg mij of hij mijn moeder mocht bellen. Het schilderwerk dat zij maakte komt nu in zijn boekje. Ik bezocht de expositie in de kerk in Usselo en genoot van prachtige storytelling. Kunstenaars die zich allemaal laten inspireren door één specifieke gebeurtenis. Ik voelde een sfeer van betrokkenheid, empathie en respect voor historie. Prachtig hoe creativiteit en verbinding samenkwamen.

Kunstwerk: Toos Sturm.

Meer info over het verhaal van de Joodse onderduikers in een kippenhok in Boekelo vind je in de prachtige documentaire van beeldend kunstenaar Ingrid Kleinsman: https://www.oost.nl/video/3468498/oorlogsdocumentaire-door-andere-ogen-vertelt-huiveringwekkend-verleden-van-boekeloos-kippenhok.

Adres

Oudenoord 340
Utrecht
3513SE

Telefoon

+31645263618

Website

http://www.biografieschrijven.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De Biograaf nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.