27/11/2021
Ooit informeerde een Belg via de mail naar mijn Petronella kist. De man was ziek en wist dat hij spoedig zou sterven. Er volgde een vriendelijke emailwisseling waarin hij aangaf gecremeerd te willen worden en dat de Petronella de laatste plek zou zijn waarin hij zou liggen.
Vervolgens hoorde ik niets meer. Tot opeens zijn zoon mij benaderde; zijn vaders dagen waren geteld, hij vond de Petronella nog steeds mooi maar was gaan fantaseren over een andere kist van mij de Cocon.
De vader bleek een regisseur te zijn en de kunstenaar in hem was wakker geworden; zijn eigen uitvaart zou zijn laatste regieklus worden. De Cocon paste daar als belangrijk decorstuk in. Ik zei dat ik dat een mooi idee vond, maar dat de Cocon een totaal andere kist was dan de Petronella, één die heel veel tijd vergt om te maken. Ik was op dat moment toevallig met een Cocon bezig, maar had daar nog weken werk aan.
De zoon vroeg wat teleurgesteld, ‘maar kunt u het misschien proberen?’. Ik beloofde mijn best te doen. En dus hield ik de zoon om de zoveel dagen op hoogte over de voortgang van de kist. En van de zoon hoorde ik dan hoe het met zijn vader ging. Dat ging ‘gelijk op’. Toen de kist klaar was belde ik de zoon. Hij was even stil en vertelde geëmotioneerd dat zijn vader net was overleden.
De volgende dag reed ik met de Cocon naar België waar ik door een ontzettend vriendelijke familie ontvangen werd. Ze vonden de kist schitterend maar vroegen zich af hoe je die op de schouders kon dragen. Ik vertelde dat je hem eigenlijk aan de grepen met de hand moest tillen. Zijn vrouw zei, ‘maar mijn man heeft al vier vrienden uitgekozen en die willen de kist absoluut op de schouders.’ ‘OK,’ zei ik, ‘zullen we anders even uitproberen?’ De vrouw stelde voor de kist eerst af te geven bij het uitvaartcentrum. De familie en de vrienden zouden daar dan ook naartoe komen om te oefenen.
Bij het uitvaartcentrum werd de kist wederom door iedereen met veel lof ontvangen, alleen de uitvaartondernemer keek zeer bedenkelijk. Ik stelde voor dat iemand in de kist zou gaan liggen. De vrouw bood zichzelf aan en ging in alle rust liggen. De vrienden trokken op mijn teken de kist omhoog en lieten de ronde vorm op hun schouders rusten. Ze liepen maar een klein stukje, maar we zagen direct dat het opvallend makkelijk ging. Stralend kwam de vrouw weer uit de kist. ‘Zo meteen ligt mijn man hierin, wat bijzonder dat ik nu weet hoe dat is. Hij ligt heerlijk!’
De uitvaartondernemer in zijn zwarte pak had de hele tijd niets gezegd maar kwam nu naar voren. ‘Die past nooit in die oven. Hij is veel te hoog!’ Ik noemde de maten van de kist en zei dat het in Nederland geen probleem was. ‘Hier wel!’ zei de man met een grijns. Ik stelde voor het crematorium te bellen. Maar dat kon de volgende dag pas want het was nu te laat. Ik baalde ontzettend ook al zei de familie dat het goed zou komen.
Onderweg naar huis liet het mij niet meer los. Ik verzon allerlei oplossingen voor wanneer de kist te hoog zou zijn, maar geen een was goed. De Cocon vervangen door een andere kist was geen optie daarvoor was het een te belangrijk decorstuk geworden, de symboliek kwam terug in de teksten van de overledene die hij zelf had ingesproken. Toen bedacht ik dat de feitelijke crematie na de ceremonie alleen door zijn vrouw en twee zonen zou worden bijgewoond en dat bracht mij op een idee.
Rond middennacht mailde ik de familie: ‘Beste allemaal, zelfs als de Cocon niet past, dan nog kan jullie vader en echtgenoot de hele uitvaart in zijn Cocon blijven liggen. Pas bij de oven, als we alleen zijn halen we hem uit eruit en leggen hem in de Petronella kist. Deze past wel en was zijn eerste keuze. Jullie kopen de Petronella en betalen een symbolisch huurbedrag voor de Cocon. Ik drukte op send, en kon gaan slapen.
De volgende ochtend belde een enthousiaste zoon; de familie had het door mij voorgestelde plan zelf ook verzonnen, maar durfde mij dat niet voor te stellen. Alleen het uit de kist halen vonden ze spannend. ‘Dat doe ik,’ zei ik ‘en ik vraag hulp van de uitvaartondernemer’.
De ochtend van de uitvaart vertrok ik naar een Crematorium bij Brussel met dit keer een lege Petronella achterin. Op de gezichten van de crematoriummedewerkers was duidelijk te lezen dat ze die Hollanders knettergek vonden.
Ik woonde de bijzondere uitvaart bij, het laatste kunstwerk van de regisseur. De Cocon schitterde op het podium. Samen met het gezin reed ik naar het crematorium waar ik de Cocon opende en de man in de Petronella kist legde. De zoon schoof zijn vader zelf de crematieoven in. We dronken koffie om 1 ½ uur later de as in ontvangst te nemen. Toen ik afscheid nam vroeg de zoon, ‘Maar hoe moet het dan verder met de Cocon?’ Ik zei, ‘dat is niet belangrijk, dat zie ik later wel. Ik weet zeker dat er een bestemming komt voor de Cocon.
Memento Hugo ❤️
