MoniquevanLeeuwen

26/05/2018

18/05/2018

Hoe er met de barende vrouw wordt omgegaan maakt het verschil! Dat er onderzoek voor nodig is bijna jammer, maar als dat nodig is om het 'zichtbaar' en 'geloofwaardig' te maken dan is dat maar zo. In mijn werk als doula ervaar ik steeds weer dat de omgang met de barende vrouw zo bepalend is voor de bevalling. Ik sta soms echt met een mond vol tanden over de communicatie of omgang met een vrouw die aan het bevallen is. Met name in de ziekenhuizen. Hoe vaak ik niet heb gedacht 'zie die verloskundige dat écht?!'

De belangrijkste punten voor een bevaltrauma zijn:
- de vrouw voelde zich niet gehoord
- ze kreeg te weinig of verkeerde informatie (communicatie)
- ze voelde zich in de steek gelaten
- er werd niet om toestemming gevraagd, ze voelde zich overruled

DAAR KUNNEN WE IETS AAN DOEN!!

Juist ziekenhuispersoneel zou moeten weten hoe het sympathisch en parasympathisch zenuwstelsel werken. Juist zij zouden moeten weten hoe een vrouw te helpen in het parasympathisch deel te komen en te houden.

Echte zorg, minder interventies... let's go for it!

Het onderwerp van de International week for Respecting Childbirth van dit jaar is ‘Echte zorg, minder interventies’. Uit recent onderzoek* is gebleken dat écht contact met zorgverleners, en de tweerichting communicatie die hieraan ten grondslag ligt, een van de belangrijkste grondbeginselen blijkt te zijn van het hebben van een prettige geboorte-ervaring.

Hoe er met de barende vrouw om wordt gegaan maakt het verschil. Als de vrouw zich ‘echt gezien en gehoord voelt’ kan zij zich gedragen voelen. Dit ondersteunt het zelfvertrouwen, de vrouw voelt zich gesteund en veilig: het allerbelangrijkste element in geboorte. Want zodra dit element aanwezig is kan de barende vrouw zich het makkelijkst ontspannen en dus ontsluiten. Met als gevolg dat minder interventies nodig kunnen zijn tijdens de bevalling.
Lees het volledige artikel op https://enca-nederland.nl/iwrc/

Echte zorg, minder interventies – ENCA Nederland

30/04/2018

Angst. Het houdt ons tegen van onze dromen. Van dingen doen die we graag zouden willen. Het makkelijkst is te luisteren naar die angst. In onze comfortzone te blijven. Want dat voelt veilig. Maar het houdt ons wel weg van onze dromen.

Het gevoel dat ik op dit moment ervaar in mijn lichaam kan ik het beste vergelijken met het volgenden: 2 jaar geleden was ik met vrienden in Australië. Op de dag voor vertrek zei mijn vriendin opeens dat ze parachute zou gaan springen. Iets dat al heel lang op mijn wish list stond. Ze vroeg of ik mee ging. JAAAA natuurlijk. Parachute springen in Australie, te geweldig! We kiezen de hoogste sprong. Want als we het doen, doen we het goed.

Nadat we alle instructies gekregen hebben is het zover. We stappen in een busje en rijden naar het vliegtuig. Nou ja... vliegtuig... vliegtuigJE. M’n maag draait even om. Met zo een klein ding de lucht in. Slik. Maar we gaan. Want dit is een droom. Het vliegtuig stijgt op. Als m’n vriendin en ik naar buiten kijken moeten we toch even slikken. En hoger en hoger. ‘Wie gaat er eerst?’ JIJ, zegt m’n vriendin. De deur gaat open. Mijn instructeur trekt de riemen nog even extra stevig vast. WoW.... adrenaline giert door mn lijf. We schuiven naar de rand. Ik kijk naar beneden. F**K! ‘I count to 3’ zegt de instructeur. ONE... mijn hele lijf reageert. Dit is spannend. Dit is echt echt niet normaal spannend. En op het moment dat ik TWO verwacht vallen we achterover het vliegtuig uit. Ik hap naar adem. We vallen. OH MY GOD. We vallen. De wind suist om m’n oren. Het uitzicht is fantastisch. M’n hart klopt sneller dan het ooit heeft gedaan. Het is geweldig en doodeng tegelijk. En dan... gaat de parachute open. Het wordt stil. Van buiten. Én van binnen. Magisch is het. Langzaam dalen we. Boven mij vliegt m’n vriendin. Onder mij staat m’n gezin te wachten met een spandoek. WE DID IT!

Dat gevoel. In m’n buik. Dat is er nu weer. Jezus wat is dit spannend. Stappen we in dat vliegtuig?Gaan we springen? Durven we? Samen, als gezin? Worden we gevangen? M’n hart klopt snel. De angst is er en mag er zijn...

Volgende week kunnen we er meer over vertellen... We zullen jullie aanmoediging en spandoeken heel hard nodig hebben...

23/04/2018

BOOS, VERDRIETIG, TELEURGESTELD -> LOSLATEN

Na 9 maanden zwanger en een prachtige bevalling begint het zogeheten: ontzwangeren. Vroeger dacht ik 'het zal allemaal wel', maar deze keer ben ik me heel erg bewust van alle veranderingen. Veranderingen naar weer hoe het was. En veranderingen naar nieuw, omdat het niet meer wordt zoals het was. Frustratie, acceptatie, trots, irritatie, voldoening, boosheid... alle emoties komen wel een keer voorbij. Vorige week in de sportschool. En zo ook gisteravond thuis.

De hoogste tijd om m'n haar weer te wassen. Papa met de kindjes, dus mama even de tijd om onder de do**he te gaan en de haren een wasbeurd te geven. Mijn haar was afgelopen tijd iets waar ik super trots op was. Eindelijk weer dik. Eindelijk weer lang. Elke dag als ik in de spiegel keek werd ik er zo ontzettend blij van. In de zomer lange vlechten of een mooie volle staart. YES! Na mijn vorige zwangerschappen had ik ontzettend last van haaruitval. Hele plukken kwamen eruit. En deze keer had ik besloten dat het anders zou zijn. Want m'n bos was zo mooi nu, dat moest blijven. Ik was er ook van overtuigd dat dat zou gebeuren. Ik heb er 3,5 jaar voor gespaard.

En gister. De confrontatie. Ik spoel m'n haar uit en heb opeens een pluk haar in m'n handen. NIET WAAR! Ik ga nog eens door m'n haar en ja hoor... weer een pluk. En daar kwamen de emoties. Boosheid, verdriet, teleurstelling, schaamte. De eerste drie spreken misschien voor zich. Die laatste iets minder. Want het is geen schaamte omdat m'n haar weer dunner gaat worden, maar schaamte dat ik me druk maak om mijn haar. Het is maar fu***ng haar! Er zijn mensen die vluchten uit de oorlog of doodgaan aan kanker en ik maak me druk om dat klote haar?! Dat uiteindelijk vanzelf weer terugkomt (van die woorden die je dan van mensen krijgt om je goed bedoeld te troosten, maar waar je op dat moment echt geen zak aan hebt!).

Ik ben even van het padje geweest. Was boos. Was verdrietig. Was teleurgesteld. En toen mezelf in de derde persoon gezet en gekeken naar de emoties. Ik weet heel goed dat ik de emoties niet ben, maar dat ze er zijn. Dat maakte het al een stuk dragelijker. Nu een nacht verder baal ik er nog steeds van. En dat mag van mezelf. Zonder schaamte. Het is er gewoon even en het gaat ook weer weg. Ik kan er toch niks aan doen.

En mocht iemand DE tip hebben, al is het krokodillenpoep op m'n hoofd smeren I'll do it!

22/04/2018

Met onze zoons is het elke dag weer een avontuur. Of het nu ver vooruit fietsen is, het gras ‘water’ geven of met je fiets over een stalen pijp heen vliegen. Of in de deuropening via de posten naar boven klimt, de schutting over gaat of in een lantaarnpaal klautert. Van de oudste twee is er altijd wel een die het gezellig maakt ☺️

Gister was het heel verrassend onze jongste zoon Rafa. Na een dagje in een park in Rotterdam met vrienden gingen we met z’n allen tapas eten. Natuurlijk werd het voor Rafa ook weer tijd om te drinken dus toen hij het aangaf legde ik hem aan. Maar zittend voeden is altijd een uitdaging want hij verslikt zich dan snel en dan is het klaar. En ja hoor. Dus mama naar buiten. Even rustig in de auto. Eerst zittend. Geen succes. Stoel neerleggen. Geen succes. Mama overdwars in de auto met een handrem in haar zij. Geen succes. Okay. Dan naar buiten. En dan? Ik zie een grasveld waar kinderen spelen. Zal ik? Tja waarom niet. Dus ik pak m’n kleedje en loop met Rafa naar een schaduwplekje. Ga liggen met hem. Succes! En een mooie glimlach van de kleine man. M’n man komt niet veel later even kijken of alles goed gaat en vindt me liggend in het gras. We lachen. Met een volle buik van een tevreden kind lopen we weer terug naar het restaurant. 💞

19/04/2018

Loslaten, vertrouwen, uitdagingen aan gaan. Samen. Met de kinderen... Het leven van een moeder.

'Mam, gaan we een ijsje halen? Het is echt ijsjes weer'
'hmmm maar dan moeten we wel naar het winkelcentrum en dat is best een stukje wandelen he'
'geeft niet, dan ga ik met de step' 'En ik met de fiets!' roept Luca erachteraan.
Oef... dan gaan de mamahersenen aan de haal.
1. Luca is met zijn fiets een stuk sneller, ik kan hem nooit op tijd stoppen of bijhouden als ik loop met Rafa in de wagen.
2. Er zitten een aantal oversteken in. Stoppen ze echt op tijd?
3. Als 1 van de 2 valt en echt niet meer verder kan, wat dan?
4. Als 1 van de 2 moe wordt en het niet meer redt?

Met name die oversteken zitten me dwars. Angst. Pure angst. Maar heel eerlijk: ik wil ze niet voor m'n ogen onder een auto, fiets of scooter zien verdwijnen.

Het moederschap bestaat uit liefde geven. Zorgen voor je kinderen. Maar ze ook uitdagingen geven. En zorgen dat ze kunnen groeien en vertrouwen krijgen in hun kunnen. En wie ben ik om ze tegen te houden?

Ik maak duidelijke afspraken met ze. Als ik roep 'stop!' dan stop je. We spreken per stukje af tot waar je mag en dat stop je. Bij een oversteek stop je sowieso. 'okay mam, ja mam, nu weten we het wel mam, gaan we nou al mam, jahaaaaa mam'

Daar gaan we. Op avontuur. De eerste oversteek is het ergste, want daar rijden auto's en best hard. Die gaat goed. En dan opeens is Luca zo ver vooruit dat hij me niet hoort als ik stop roep. Ik praat tegen mezelf 'hij stopt bij de oversteek, vertrouwen, het gaat goed, hij weet heel goed dat hij daar moet stoppen'. Maar toch gaat m'n hart een slagje sneller. En m'n benen ook. Netjes zijn ze gestopt bij de oversteek. We vervolgen onze weg naar het winkelcentrum. We halen het. Eten een ijsje. En dan de weg weer terug.

Rafa wordt wakker en gaat huilen. Hij heeft het heel warm. Che Zen wordt moe en kan me niet bijhouden met zijn step. Luca is vooruit gefietst en kan niet meer stoppen dus vliegt over een ijzeren rand zo de graskant in. Oh wat lijkt huis opeens ver weg. Als we weer met z'n allen bij elkaar zijn en Luca bijgekomen is van de schrik geef ik ze allemaal een kus en een knuffel. 'wij kunnen dit mannen. Het is nog een stukje naar huis, maar samen kunnen we dit'. En daar gaan we weer. Luca luistert goed. Che Zen doet keihard zijn best. En Rafa huilt. De laatste oversteek komt eraan. De auto's. Ik vraag even aan het universum of het me wil helpen. En het enige woord dat ik 'terug' krijg is: vertrouwen. Netjes zijn ze gestopt bij de oversteek. We zijn thuis. Ik steek de sleutel in het slot en de jongens gaan achterom. Als ze de tuin in lopen en ik ondertussen Rafa knuffel moet ik lachen. Wauw. Dat was een uitdaging voor mij als mama. Maar ook een prachtig avontuur. Moe maar voldaan ploffen we op de bank. What a lovely day.

10/04/2018

Lieve nieuwe mama’s: jullie doen het super!

Als ik cliënten heb die voor het eerst mama worden krijg ik vrijwel elke eerste week de vragen:

‘Doe ik het wel goed?’
‘Drink m’n baby wel genoeg?’
‘Moet ik m’n baby echt in zijn eigen bedje leggen?’
Enz.

Lieve mama’s er is eigenlijk maar 1 antwoord: vertrouw op je eigen gevoel! Als jij je baby bij je wilt hebben. Als het slaapt of misschien wel de hele dag: DOEN! Jij voelt het beste wat voor jullie fijn is. Wat iemand anders ook zegt. Trust me: you are the best mom in the world! Hou het lekker bij je. Slaap samen. Knuffel het. Voed het als het gevoed wil worden. Praat tegen je baby dat het voor jou ook even spannend en zoeken is, maar dat jullie het samen kunnen.

Je bent een mama. Een nieuwe fase. Een nieuwe dimensie. Daar horen onzekerheden bij. En jij kunt dat! Follow Your heart 💞

*dit geldt overigens voor alle mama’s. Of je kind nu net geboren is, naar de kleuterschool gaat, mee moet verhuizen omdat papa en mama een mooi nieuw plekje hebben gevonden, opvoeden, alles. Je doet wat jou op dat moment het beste lijkt. Altijd! En achteraf denk je misschien: ‘had ik maar’. Maar fouten maken mag. Ook als mama. Als jij jouw gevoel volgt, zit je altijd goed 😘

07/04/2018

Dat we met ons denken ons lichaam kunnen beïnvloeden is niks nieuws. De hersenverbindingen die we elke dag aanleggen waardoor onze overtuigingen ontstaan zorgen ervoor dat we dingen wel of niet kunnen/voelen/ervaren. Een prachtig voorbeeld hiervan beleefde ik een week of 2 geleden. Het was lekker weer en ik ging met de jongens naar buiten. Een gedachte ‘zal ik Luca eens op de fiets zetten’ kwam op dus ik stelde het aan hem voor. Nee, niet zijn loopfiets. En nee, geen fiets met zijwieltjes want die hebben we niet. Maar op een gewone fiets. Een enthousiast ‘JAAAAA’ kwam uit zijn mond dus hup daar gingen we. Ché Zen de grote broer op zijn eigen fiets. Hij wilde zijn broertje aanmoedigen en helpen. Ik in de ene hand de kinderwagen en in m’n andere hand de nek van Luca. Hij ging alle kanten op. Loslaten was no go. Heel even dacht ik dat het nog te vroeg was voor hem. Hij is tenslotte pas 3 jaar. Hij slingerde en bewoog alle kanten op behalve de juiste: Rechtop en recht naar voren. Bijna dacht ik we gaan stoppen. Totdat ik hem iets minder stevig vastpakte en riep: ‘WoW Luca je kan het! Jij kan het helemaal zelf!’ Op dat moment veranderde er iets in zijn houding. Ik zag het van de zijkant in zijn ogen. Opeens was er focus. Opeens geloofde hij het zelf. Zijn broer aanmoedigend achter hem. Ik aanmoedigend naast hem. En opeens was daar het vertrouwen. En dus de balans. En hij roept ‘mama laat me maar los hoor!’ Heel even dacht ik ‘oh jee maar als hij dan valt?’ Maar waar mijn woorden hem vertrouwen gaven, gaven zijn woorden mij vertrouwen. En dus... liet ik hem los. En daar ging hij. Zo trots als een pauw. Hij fietste zo weg.

Bij bevallingen gaat het net zo. Van te voren is vaak in te schatten hoe een bevalling gaat verlopen. Is een vrouw angstig? Of heeft ze graag de touwtjes in handen? Denkt ze er te makkelijk over? Dan kan het nog weleens tegenvallen. En als dat dan gebeurt, hoe fijn is het dan als je een Doula bij je bevalling hebt! Iemand die de vrouw net even dat vertrouwen in zichzelf kan laten ontdekken. Die woorden weet te zeggen waardoor de oerkracht weer wordt teruggevonden. Wanneer we denken ‘ik kan het niet’, ‘het is te zwaar’, ‘die pijn trek ik niet’ enz. beïnvloed dat ons lichaam. En dus ook een bevalling.

Het is niet voor niks dat er minder keizersnedes zijn als er een Doula bij de bevalling is. Of minder gebruik van pijnbestrijding. Of vlottere en rustigere bevallingen. En wat dacht je van positief terug kijken op de bevalling. Het is de investering in een Doula zo waard! Want uiteindelijk moeten we het zelf doen. Onze mind moet samenwerken met ons lichaam. Tenslotte is het zo dat... The body achieves, what the mind believes.

27/03/2018

Leven zonder oordeel. Het zou zo fijn zijn voor jezelf. Voor de hele mensheid. Maar het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt. Als je op Facebook zit en je geeft een like dan is dat al een oordeel. Je vindt iets leuk of niet. En waarop is dat wel of niet leuk vinden dan gebaseerd? Op herkenning, blijdschap of gevoel van steun? Of juist op verdriet, gevoel van afwijzing of jaloezie? Berichten die confronterend zijn worden doorgaans veel minder geliked dan berichten waar mensen zich in herkennen. Je moet dan alleen weer oppassen dat je niet te veel positieve berichten over je leven post, want voor je het weet wordt daar weer iets van gevonden.

Ik vraag me soms af waarom we zo hard en gemeen zijn voor onszelf en voor anderen. Er zijn allemaal programma’s die je kunt volgen om gelukkiger te worden, maar ondertussen vinden we er iets van als iemand anders gelukkig is. Wat is er mis met naast jezelf het geluk gunnen ook een ander zijn of haar geluk te gunnen? Te delen en samen te werken en te creëeren? Te stoppen met kijken of er in iemands leven net zo veel ongeluk als geluk is wanneer er op Facebook door diegene veel positieve berichten wordt gedeeld. In plaats van daar dan iets van te vinden, zouden we beter geïnspireerd kunnen raken daardoor. Blij kunnen zijn. Gemotiveerd durven raken. Want dan... kunnen we geluk delen 💞

28/02/2018

Wie denkt dat de baarmoeder een paradijs voor baby’s is, zit er flink naast volgens de makers van de documentaire ‘In Utero’. Baby’s marineren als het ware in de emoties van hun moeder en voelen dus niet alleen fijne dingen, maar ook zorgen, angsten, frustraties etc. De baarmoeder is hun eer...

13/02/2018

De tranen van een kraamvouw

Vanaf het moment dat een vrouw zwanger is gieren de hormonen door haar lijf. Hoe dan ook komen ze een keer om de hoek kijken en zorgen ze voor bijzondere ervaringen. Tel daar de emoties die bij een zwangerschap komen kijken bij op en het maakt van een vrouw een interessante kameleon. Het ene moment zorgzaam en poeslief. Het volgende moment liever alleen op de wereld en een leeuwin. En op weer een volgend moment transformeert haar gedrag zich van zacht briesje tot woeste storm. Van het ene op het andere moment kan zij van gedaante wisselen. En ze heeft er geen enkele controle over. Het is net een achtbaan. Als je denkt dat je links gaat, ga je toch opeens naar rechts en voor je het weet vlieg je over de kop om vervolgens weer rustig verder te rijden. Ik hoor cliënten regelmatig zeggen dat zij er zelf weinig last van hebben. Hun partner zit er dan naast en kijkt vaak op een manier die genoeg zegt. Degene die namelijk het meest met de onaangekondigde moodswings geconfronteerd wordt is de partner. Zoals Bastiaan Ragas in zijn boek 'maar je krijgt er wel heel veel voor terug'. schrijft: ‘het belangrijkste dat je als partner moet doen is MEEBEWEGEN’

Als de bevalling is geweest is het nog lang niet klaar met die hormonen en emoties. Zeker als er borstvoeding gegeven wordt, dan blijven die hormonen nog even hun werk doen. En zo ook hier in huis...

Ik vlieg van blijdschap naar vermoeidheid naar geluk naar van alles. Als dan op dag vijf na de bevalling de stuwing zich aandient, alles in mijn lijf goed zeer doet en dan de dame van de GGD ook nog onaangekondigd voor de deur staat, huilt Rafa 1 minuut en ik 1 uur. Woedend ben ik op de dame van de GGD. Want ik vind het niet okay dat ze zomaar op de stoep staat. Op dag vijf. De dag dat je als kraamvrouw op zijn kwetsbaarst bent. Maar ik ben te overdonderd en even te ver van mijzelf verwijdert om er iets van te zeggen en haar weg te sturen.

Na twee en halve week keldert opeens de melkproductie. Ik weet wat dat betekent: aan de bak… elk uur aanleggen en rust. Aan het ontbijt vraagt Robert of ik okay ben. Ik vertel hem over de teruglopende productie en dat ik eigenlijk de hele dag in bed wil doorbrengen om mijn rust te pakken en de kans van het ‘marathondrinken’ te laten slagen. ‘Nou, eet je ontbijt op, pak een kop thee en ga naar bed’. De tranen dienen zich spontaan aan. Hoe kan hij dat nou zeggen? En hoe kan ik dat nou doen? Hij is zelf super druk. Doet al zo veel extra’s deze weken. En dan zou ik er ook nog eens lekker op zondag tussenuit piepen? En hij, die ook zijn rust zo hard nodig heeft, de hele dag met de kinderen laten zodat hij niet even zijn ding kan doen en niet kan sporten en ….

Ché Zen ziet mijn tranen en vraagt waarom ik moet huilen. Ik vertel het hem. Luca ziet het ook en hij klimt bij me op schoot. Het kleine mannetje dat zelf nu even extra aandacht nodig heeft, is opeens het mannetje dat extra aandacht aan mama geeft. Hij slaat zijn kleine sterke armen om me heen en knuffelt me. Aait mijn hand en geeft me kusjes. In huis hebben wij geen regels, maar afspraken. En elke afspraak die gemaakt wordt, daar moet unaniem voor worden gestemd. Robert wil een afspraak in de groep gooien en die luidt ‘vandaag gaat mama lekker met Rafa in bed liggen de hele dag. Wie stemt er voor?’ Ché Zen steekt zijn hand op. Robert ook. Luca ook. Maar ik niet. Als Luca dat door heeft pakt hij mijn hand en hij steekt mijn arm in de lucht. En zo wordt mama naar boven gestuurd met Rafa. Bed in. De hele dag en avond wissel ik als kameleon van lachen naar huilen en weer terug. Het hoort er allemaal bij. Dus ik laat het er zijn. De tranen van een kraamvrouw komen en gaan. Soms voelbaar aankomend. Soms vanuit een onverwachte hoek. En ik laat ze lekker stromen als ze zich aandienen. Want ik weet, ze gaan vanzelf weer weg.

Er werd mij laatst gevraagd of het hier altijd rozengeur en maneschijn is. Want de posts op Facebook zijn altijd mooi en bijzonder. Nou kan ik zeggen dat ik niks te klagen heb, want het is inderdaad vaak heel fijn hier. Maar uiteraard zit er ook bij ons af en toe een blue monday tussen. Dankbaar ben ik dan met mijn mannen in huis die me supporten. En dat doen we bij elkaar. Als er iemand een blue monday heeft, dan zijn we er voor diegene. In ons gezin is het motto: ‘voor, naast en achter elkaar’. En dus ook als de kraamtranen van mama zich op zondagmorgen tijdens het ontbijt aandienen