27/05/2026
Er gebeurt iets bijzonders wanneer je vader wordt van een zoon die twee druppels water op jou lijkt. Plotseling zie je niet alleen een klein mensje groeien, maar ook je jonge zelf weerspiegeld in hem.
Die lach die je ooit zelf had, dat koppige geduld dat soms opraakte, de nieuwsgierigheid die nergens mee te stoppen was. Het zit allemaal in dat kleine lijfje.
Het is alsof je een spiegel voorgehouden krijgt van je eigen jeugd, en met die spiegel komen lessen die je misschien nooit echt begrepen had.
Voor mij veranderde het mijn relatie met God. Niet omdat Hij anders werd, maar omdat ik mezelf beter begon te begrijpen door mijn zoon. Toen ik zag hoe hij troost zocht, net als ik vroeger, besefte ik hoe vaak ik Gods nabijheid over het hoofd zag. Zijn geduld, Zijn leiding, Zijn aanwezigheid… het was altijd daar, net zoals ik nu probeer aanwezig te zijn voor mijn kinderen.
Vader worden leerde me dat liefde niet alleen geven is, maar ook ontvangen: door te kijken naar dat kleine mensje zie je je eigen kwetsbaarheid, je eigen kindertijd, je eigen groei.
Van alle drie onze kinderen kan ik elke dag leren.
Het leert je dankbaarheid, geduld, en het diepe besef dat God al die jaren al aanwezig was en nog steeds is.
Soms vraag ik me af: als ik mijn jonge zelf als kind opnieuw kon ontmoeten, wat zou ik hem dan willen leren? Maar dan kijk ik naar mijn zoon, en zie ik dat ik nu die lessen leef, gewoon door er te zijn, door lief te hebben, door te begeleiden. En ja, dat gaat de ene dag beter dan de andere. Maar dat brengt me dichter bij God dan ik ooit alleen had gekund...