Toebak leeft

30/05/2026

Zin om eens een kijkje te nemen? Misschien mag je wel even blussen met zo'n brandweerspuit. Zie ook Theo en Thea, toen spoot Thea op Theo zodat hij omviel. Zo grappig!

Zijn jullie ook al klaar voor morgen?
Morgen is namelijk de jaarlijkse open dag bij Brandweer Zandvoort!

Tijdens deze dag zijn er verschillende activiteiten op locatie.
Denk aan:
Diverse demonstratie over het blussen van verschillende branden, zoals de bekende “vlam in de pan” en veel meer!
Een kijkje in de kazerne.
Een kijkje in diverse voertuigen die onze post bezit.
Een kijkje bij de ambulancedienst.
Een kijkje bij de reddingsbrigade.
En onze wijkagent is ook aanwezig.

Uiteraard is er ook aan de kinderen gedacht. Zij kunnen lekker hun energie kwijt op ons springkussen én héél misschien horen ze ook nog wel een sirene tussendoor.

Een informatieve dag, volop gezelligheid en plezier!

Dus, zien wij jullie morgen tussen 11:00 uur en 16:00 uur?🔥🔥🔥🚒🚒🚒

30/05/2026

Hij wappert weer! Het team van Toebak Leeft?! is hier trots op!

30/05/2026

Onze collega wordt in het zonnetje gezet in het kader van 200 jaar Zandvoort Badplaats.

De wereld zien, maar altijd thuis in Zandvoort

“Je moet ook weten hoe de andere kant van de wereld eruitziet.”

In Gezichten van Zandvoort lichten we Zandvoorters uit die samen het verhaal van het dorp vormen. Mensen met een eigen geschiedenis, een eigen blik op Zandvoort en herinneringen die generaties met elkaar verbinden. Dit keer spreken we met Ben Zonneveld: een echte Zandvoorter, zoon van een kruidenier, veteraan, boordwerktuigkundige, vlieger en organisator. Een man die vanuit het dorp de wereld zag, maar altijd verbonden bleef met Zandvoort.

Ben groeit op in een tijd waarin Zandvoort nog vol kleine winkels zit. Zijn vader heeft een kruidenierszaak en het dorp voelt als één grote gemeenschap. “Je kende elkaar gewoon,” vertelt hij. “De bakker, de melkboer, de slager. Iedereen hoorde erbij.” Kinderen spelen buiten, trekken samen naar het strand en leren al jong zelfstandig te zijn. “De oudste kinderen letten een beetje op de jongsten. Dat ging vanzelf.”

Zelf kijkt hij met warme gevoelens terug op die jeugd. De vrijheid, de speeltuinen, zwemmen bij het oude zwembad en altijd buiten zijn. “Het was een mooie tijd,” zegt hij. “Je was eigenlijk altijd onderweg in het dorp.”

Toch kijkt Ben al vroeg verder dan Zandvoort alleen. Na de lagere technische school (LTS) kiest hij voor de marine. Wat begint als werk als vliegtuigmaker groeit uit tot een lange carrière in de luchtvaart. Binnen Defensie krijgt hij alle kansen om zich te ontwikkelen. “Als je iets wilde leren, kreeg je die mogelijkheid ook.”

Uiteindelijk wordt hij boordwerktuigkundige en later instructeur. Zijn werk brengt hem naar Curaçao en door het Caribisch gebied. Met jonge kinderen verhuist het gezin voor drie jaar naar de Antillen, van waaruit hij vluchten maakt naar verschillende eilanden en landen in de regio. “Wij gingen niet terug naar Nederland op vakantie,” zegt hij lachend. “We trokken juist verder die kant op.”

Het vliegen is voor hem meer dan techniek. Hij herinnert zich vooral de bijzondere en soms ingrijpende momenten: oefeningen, vluchten in zware omstandigheden en missies na natuurrampen. Over een vlucht na een orkaan vertelt hij: “Dan zie je hoe kwetsbaar alles eigenlijk is.”

Die ervaringen vormden hem, niet alleen als vlieger, maar ook als mens. “Je leert relativeren,” zegt hij. “En je leert vooral dat je moet blijven kijken naar de wereld om je heen.”

Na zijn loopbaan keert Ben terug naar Zandvoort. Hij zet zich actief in voor evenementen en projecten van veteranenactiviteiten tot dorpsbijeenkomsten. Hij helpt graag mee als iets mensen samenbrengt.

Volgens hem werkt dat juist in Zandvoort goed. “Je kent elkaar. Daardoor weet je ook wat er leeft.” Dat maakt organiseren makkelijker, maar vooral leuker. “Als mensen samenkomen en een goede avond hebben, dan is het geslaagd.”

Tijdens het gesprek komt steeds hetzelfde gevoel terug: verbondenheid. Met de wereld, maar vooral met het dorp. Ben heeft veel gezien en meegemaakt, maar Zandvoort bleef altijd zijn basis.

En misschien is dat precies wat deze serie laat zien: achter ieder gezicht schuilt een verhaal. Verhalen over vertrekken en terugkomen, over verandering en herkenning. Samen vormen ze het hart van een dorp met ruim 17.000 inwoners en minstens zoveel herinneringen.

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers vormen samen Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Bekende én minder bekende mensen, van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen zij het verhaal van onze badplaats.

Meer verhalen vind je hier: www.gezichtenvanzandvoort.nl

Welk gezicht verdient volgens jou ook een plek in deze reeks?

30/05/2026

Ernstig dat dit nodig is!

De burgemeester stelt, in samenspraak met de politie en het Openbaar Ministerie, een noodverordening vast om de openbare orde en veiligheid te waarborgen.

23/05/2026

Verwarrend vijftal, houd ze maar eens uit elkaar!

Belgische tweeling én drieling uit hetzelfde gezin zitten bij elkaar in de klas: ‘Zelfs hun namen lijken op elkaar’

In de kleuterklas van de Sint-Pietersschool in het Belgische dorpje Adinkerke is sinds afgelopen week een bijzonder tafereel te zien. Maar liefst vijf broertjes, een tweeling én een drieling, uit hetzelfde gezin zitten er in dezelfde klas. Juf Chelsea heeft het niet makkelijk, want broertjes Quinsley, Miley, Daynely, Kyriani en Levany hebben ook nog eens allemaal dezelfde outfit aan.

De oudste twee zitten al sinds het begin van dit schooljaar in de eerste kleuterklas. Maandag kwamen daar hun drie broers bij die overstappen van de peuterklas. In België gaan kinderen tot hun derde jaar naar de kleuterklas. Kinderen van 3 tot 4 jaar gaan naar de eerste kleuterklas en kinderen van 4 tot 5 jaar gaan naar de tweede kleuterklas.

Tussen de tweeling en de drieling zit een leeftijdsverschil van één jaar en vier maanden. De oudste twee gaan volgend schooljaar, dat in september begint, al door naar de tweede kleuterklas.

De opmerkelijke gezinssamenstelling brengt wat moeilijkheden met zich mee in het klaslokaal. Voor de leerkracht, juf Chelsea, is het naar eigen zeggen een hele uitdaging om de vijf broertjes goed uit elkaar te houden.

Dat is ook niet zo verwonderlijk, want naast dat de broers enorm op elkaar lijken, dragen ze allemaal dezelfde jas, boekentas en een bril. Zelfs hun namen lijken sterk op elkaar: Quinsley, Miley, Daynely, Kyriani en Levany.
Foto

‘Het is niet gemakkelijk. Dezelfde outfit, gelijkaardige gezichtjes en brillen’, vertelt de juf tegen VTM NIEUWS. ‘Maar ik mag niet klagen, want ze zijn superlief.’

23/05/2026

De Hondenbieb: geen boeken, wel takken
Geen boeken, geen speeltjes, geen piepende eenden. Alleen hout. Echte takken, rechtstreeks uit de natuur.

In een eenvoudig houten kastje liggen stokjes overzichtelijk uitgestald in open vakken. Elk plankje vormt een kleine verzameling van wat het park zelf heeft achtergelaten: recht en krom, dik en dun, soms met wat mos of een eigen karakter.
Foto

Voor mensen lijkt het misschien niets meer dan een paar takken in een kast. Maar voor honden is het een plek vol ontdekkingen en geurige verhalen. Elke stok kan iets nieuws betekenen: om op te knagen, mee te nemen, trots mee rond te dragen of ergens opnieuw te verstoppen.

Het idee is eenvoudig: een stok meenemen, hem ruilen voor een andere of rustig rondsnuffelen tot er een nieuwe favoriet opduikt. Zo wordt elke wandeling iets speels en onverwachts. Volgens hondenbezitters is het een leuke manier om je hond actief bezig te laten zijn waardoor je samen kunt genieten.

De Hondenbieb werkt zonder vaste regels of registratie. Honden kiezen gewoon op gevoel en geur en wie wil kan een stok achterlaten zodat de volgende viervoeter weer iets nieuws kan ontdekken.

Hoewel veel gemeenten beschikken over afgeschermde uitlaatzones voor honden, is de Hondenbieb nog lang niet overal te vinden. In de Haarlemmermeer is dit bijzondere initiatief al wel geïntroduceerd en kunnen honden er volop snuffelen en ruilen.

23/05/2026

Een woordenwisseling tussen een koppel escaleerde dramatisch in een woonwijk nadat een werknemer onverwacht naar huis terugkeerde.

Burger David Nyachae keerde terug naar zijn woning na afloop van zijn werkdag en werd verrast door de ontdekking dat er nog een andere man in de kamers was, samen met zijn echtgenote.

Gedreven door de schok van die ontdekking besloot de huiseigenaar de vermeende indringer onmiddellijk te confronteren en hem vast te binden met stroken plakband. Dit incident trok de aandacht van een enorme menigte buren in Kisii, Kenia, die zich snel in de omgeving verzamelden om te zien hoe de gespannen familiesituatie zou worden opgelost.

23/05/2026

https://www.linkedin.com/posts/samvandenhaak_dit-is-hoe-intieme-terreur-voelt-het-uitzetten-ugcPost-7461319013546217472-j-S5/?utm_source=social_share_send&utm_medium=member_desktop_web&rcm=ACoAAAJZN5ABTBkQsQqbji9e-VAfT0e5LY_jtBM

Een zeer indrukwekkende post van Sam van den Haak en daarnaast het experiment van Marieke Elsinga met haar radiocollega's.

Dit is hoe intieme terreur voelt. Het uitzetten lukt me niet. Het is al jaren aan de gang en het rechtssysteem faalt. Er zijn veel mensen op de hoogte van mijn situatie, maar de meesten doen niets. Dit komt omdat ze geen idee hebben hoe het voelt om constant op je hoede te moeten zijn voor bedreigin...

23/05/2026

Jeannette's fietstasnestje is uitgekomen: 'Ik ben oma geworden'

AALTEN - 'Breaking news vanuit het fietstas-complex', schrijft Jeannette Harbers uit Aalten. Haar fietstas was gekraakt door een stelletje koolmezen om hun nestje te bouwen en zaterdag zijn er wat bewoners bijgekomen. "De eitjes zijn uitgekomen en hebben plaatsgemaakt voor tien mini-wezentjes die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een sciencefictionfilm komen."

"Ik ben oma geworden", zegt Jeannette vrolijk tegen Omroep Gelderland. En dat in vrij korte tijd. Twee weken geleden ontdekte ze een nestje in haar fietstas toen ze haar fiets weer een keer wilde pakken. "Ik hoorde geritsel en ontdekte het nestje met tien gespikkelde eitjes."
Koolmezen staan erom bekend dat ze hun nesten bouwen op beschutte plekken, zoals nestkastjes of kieren in gebouwen. De vogels broeden vanaf eind april. Het nest wordt door het vrouwtje gemaakt en bestaat uit plantaardige materialen, grassen, mos, dierenhaar, wol en veertjes.

Jeannette is in Duitsland wanneer ze een berichtje binnenkrijgt van haar dochter en schoonzoon. "Zij hielden het nestje de afgelopen dagen in de gaten. Mijn kleinkinderen ook. Die keken dan stiekem door het gleufje van de fietstas om te kijken of de ouders niet op het nestje zaten, als dat niet zo was konden ze even kijken. En zaterdagmiddag hoorden ze gepiep."

"Tien kleine schreeuwers", zo omschrijft Jeannette de kuikens. "Die bij het minste zuchtje wind hun snavel opensperren alsof er een Michelin-chef elk moment een vijfgangenmenu komt serveren. Mama en papa koolmees? Die zijn gepromoveerd van 'rustige huurders' naar 'overwerkte ouders met een fulltime bezorgdienst'. Af en aan vliegen ze, met rupsen, vliegjes en alles wat maar enigszins eetbaar is. Geen pauze, geen koffie, geen HR-afdeling om te klagen."
Foto

Dinsdag komt Jeannette terug van vakantie. "Dan staat er beschuit met muisjes klaar", grapt ze. Het wordt wel nog wel eventjes wachten voordat Jeannette weer met haar fiets op pad kan. "Het duurt zo'n twintig dagen voordat koolmezen uitvliegen. Dus het is even afwachten."
De piepjonge vogeltjes hebben het in ieder geval niet verkeerd in de tas die 'bijna trilt van de activiteit'. "De fiets staat vrij beschut", zegt Jeannette. "Wel is een timmerman dichtbij aan het werk. Maar met die luidruchtige buur mogen zij ook maar even dealen."

23/05/2026

Freek en Eva winnen Zweeds onbewoond eiland: Echt bizar
Rust, klotsende golven en ongerepte natuur: een eigen onbewoond eiland klinkt voor de meeste mensen als een droom, maar voor Freek (24) en Eva (23) uit Berlicum en Den Bosch is het sinds kort werkelijkheid. Na een winactie van het Zweedse toerismebureau Visit Sweden is het koppel een jaar lang de beheerder van het eilandje Medbådan.

"Ik voel me een BN'er", reageert Freek opgetogen. Sinds Visit Sweden op Instagram aankondigde dat hij en zijn vriendin Eva bij de vijf winnaars horen, staat hun telefoon roodgloeiend. "Het is echt bizar."

Het toerismebureau kwam eerder dit jaar met een opvallende campagne om toeristen naar het land te trekken. Je zou het misschien niet verwachten, maar Zweden telt meer dan 267.000 eilanden. Groot en klein, bewoond en onbewoond. Het land schreef een wedstrijd uit om beheerders te vinden voor vijf onbewoonde eilanden. Iedereen boven de 18 jaar mocht meedoen, behalve inwoners van het Scandinavische land en miljonairs.

Meer dan tweeduizend mensen uit honderd landen bleken daar wel oren naar te hebben. De gelukkigen krijgen naast de beschikking tot het eiland ook een reischeque waarmee ze een retourvlucht naar Zweden voor twee personen kunt verzilveren.

Eva stuitte een paar maanden geleden op de winactie via Instagram. "Ze had al heel snel zoiets van: joh, daar moeten we gewoon aan meedoen", vertelt Freek. "Ik was in het begin nog sceptisch. Ik dacht dat er een addertje onder het gras zou zitten en de hele wereld mee zou doen, dus dat we daarom nooit zouden winnen."

Avonturen zijn het koppel niet vreemd. Eerder maakten ze een backpackreis van negen maanden door Zuidoost-Azië en Australië. "Back to basics zit er bij ons dus wel aardig in."

De opdracht van Visit Sweden was om een videoboodschap te maken waarin de deelnemer vertelt waarom hij of zij het eiland waard is. Maar Freek en Eva wilden meer doen dan droog voor de camera een betoog houden. "Dat doet waarschijnlijk iedereen, dachten we. Wij hebben het roer omgegooid en een creatief, jeugdig Gen Z-filmpje gemaakt."

In de video vinken Freek en Eva een checklist af voor de 'grootste Zwedenfans van Nederland'. Ze rijden in een Volvo, luisteren naar ABBA, eten knäckebröd en winkelen bij IKEA. Op het einde blijft er één vakje over: een Zweeds eiland bezitten. "Het was ons eerste filmpje samen, maar we hadden superveel lol tijdens het maken. Er gaan er zeker meer volgen."

Freek wil niet beweren dat hij de winst zag aankomen, maar hij had wel een goed gevoel over hun inzending. "We hebben gekeken naar andere inzendingen. Dat waren allemaal een beetje dezelfde soort filmpjes, dus we sprongen er aardig uit. Eva had het nog meer voorzien dan ik, die had al bijna de reis geboekt."

Een week geleden kregen Freek en Eva het verlossende antwoord: ze zijn een jaar lang de beheerders van Medbådan. Volgens Visit Sweden is Medbådan een eilandje met sparren, dennen en lage struiken en rustig, brak water, waarin je kunt zwemmen of peddelen tussen de rotseilandjes. Er is geen stroom, do**he of wc. "Het is een redelijk eilandje, maar niet zo groot dat we er uren op kunnen verdwalen."

Wat het beheren van het eiland precies inhoudt, is voor Freek en Eva ook nog niet helemaal duidelijk. In ieder geval is er een rits wetten en regels waar ze zich aan moeten houden. Het eiland moet bijvoorbeeld toegankelijk blijven voor anderen. "We mogen er niets op bouwen of rare dingen mee doen. En we mogen de naam van het eiland ook niet veranderen, anders had ik nog wel leuke ideeën: de Freva's, zoals wij onszelf gekscherend noemen."

Freek en Eva hebben ook niet de tijd om een jaar lang op 'hun' eiland te chillen. "Het is een pijnpuntje, maar we zijn allebei fulltime aan het werk en de vakantiedagen voor dit jaar zijn op aan het raken."

Pas volgend jaar denken Freek en Eva voor een langere periode te kunnen gaan. De Brabander vermoedt dat ze zich daar best even kunnen vermaken. "Net zoals iedere avonturier daar zou doen, denk ik dat we er vooral gaan ontdekken, rondkijken, tentje opzetten, vissen, zwemmen en boekje lezen. Vooral chillen, want er is verder helemaal niets."

Welcome to a destination of a different nature. Welcome to Sweden!