29/07/2026
आज वीर अस्पतालमा देखेको भावुक दृश्य…
काम सकेर बेलुका करिब ७ बजे घर फर्किन लाग्दा एक्कासि ठूलो पानी पर्यो। त्यसैले अस्पतालकै काउन्टरमा रोकिएँ। त्यत्तिकैमा एक आमा आएर मेरो छेउमा उभिनुभयो। उहाँको अनुहारमा थकान थियो, तर मुस्कान भने अझै बाँकी थियो।
कुरा गर्दै जाँदा थाहा भयो, उहाँ ९२ वर्षीय बुवालाई उपचार गराउन कैलालीबाट रातभर बस चढेर २ गते वीर अस्पताल ल्याउनुभएको रहेछ। उपचारकै क्रममा बितेका ११ दिनदेखि उहाँहरू अस्पतालको भुइँमै रात कटाइरहनुभएको रहेछ। आज पानी परेकाले ओछ्याउने कपडा कसरी ल्याउने भन्ने चिन्तामा बसिरहनुभएको थियो।
उहाँले भन्नुभयो, “डाक्टर बाबुलाई कुटेपछि ओपीडी बन्द रहेछ। कस्तो छ रे उनलाई बाबु, मान्छेलाई बचाउने लाई कुट्ने कस्ता रैछन ।”
त्यो सुन्दा लाग्यो—दुई दिन ओपीडी बन्द हुँदा उहाँजस्ता कति दुःखी बिरामीहरू उपचारबाट वञ्चित हुन्छन् होला!
हामी समृद्ध नेपाल र सिंगापुरको सपना देखिरहेका छौं, तर आज पनि एक ९२ वर्षीय वृद्ध आफ्नी श्रीमतीसँग अस्पतालको भुइँमा सुत्न बाध्य छन्। यो यथार्थ मन अमिलो बनाउने खालको छ।
आज उहाँले गृहमन्त्रीलाई पनि भेट्नुभएछ। स्वास्थ्य मन्त्रालयबाट पनि केही सहयोग भएको रहेछ। तर सबैभन्दा अचम्म त के लाग्यो भने—यति धेरै दुःखका बीच पनि उहाँको अनुहारमा गुनासोभन्दा बढी सन्तोष थियो। उहाँले भन्नुभयो, “बाढीले कैलालीको घरजग्गा सबै बगायो। अहिले सरकारी जग्गामा बसिरहेका छौं।” तर त्यो सबै सुनाउँदा पनि उहाँ मुस्कुराइरहनुभएको थियो।
सायद जीवनले धेरै दुःख सिकाएपछि मानिसले मुस्कुराउन पनि सिक्दो रहेछ।
आजको त्यो भेट पानीले जुराइदियो। भोलि सकेसम्म ती आमालाई केही सहयोग गर्ने सोचका साथ भिज्दै घर फर्किएँ। आमा पनि भिज्दै ओछ्याउने कपडा लिन जानुभयो!!
Copied from Dr. Siddhartha Devkota
