04/07/2024
एक पल्ट अबस्य पढनुहोला ।
#जीवन_चक्र
तपाईंको मृत्युपछि मानिसहरूले तपाईलाई सम्झने छैनन्। केहि दिन पछि, तपाइँलाई बिर्सनेछन्, मानौं तपाईं कहिल्यै जन्मेको नै हुनुहुन्थेन कहिल्यै यस धर्तीमा हुनुहुन्थेन। तपाईंको उल्लेख संयोगले बेलाबेलामा आउँछ तर नयाँ पुस्ताको आगमनसँगै तपाईं पूरै मेटिनु हुनेछ।
त्यतिबेला तपाईं को हुनुहुन्थ्यो भन्ने कुरा जनताले सम्झने छैनन्, तपाईंले सँधै धारण गरेको सिद्धान्तलाई पनि याद गर्नेछैनन्। तपाईं साहसी र सद्गुणी वा खराब र भ्रष्ट हुनुहुन्थ्यो भन्नेकुरा उनिहरुले याद गर्दैनन् । दुबै अवस्थाहरुमा, तपाईंले उनीहरूका शब्दहरूबाट केही प्राप्त गर्नुहुनेछैन ।
आफ्नो जीवन आफूलाई उपयुक्त लागे अनुसार बाँच्नुहोस्, जसले तपाईंलाई आनन्दित तुल्याउँछ किनभने तपाईंको जीवन तपाईंको हो, र बितेका दिनहरू कहिल्यै फर्केर आउदैन। आफ्नो जीवन तपाईलाई जसरी सहि लाग्छ त्यसैगरी बितानुहोस।
अबको एक सय वर्ष पछि, उदाहरणका लागि २०८१ + १०० = २१८१ मा, हामी सबै हाम्रा आफ्ना आफन्तबाट साथीहरूबाट लापत्ता भूमिगत हुनेछौं। हाम्रो घरमा अपरिचित ब्यक्तिहरु बस्नेछन र अरूले हाम्रो सम्पत्ति व्यवस्थापन गर्नेछन्। उनीहरूलाई हाम्रो बारेमा केही थाहा हुँदैन, जस्तै "तपाईंको हजुरबुवाको बुबालाई तपाईंले कहिले सम्झनुहुन्छ?"
हामी केही मानिसको सम्झनामा मात्र एउटा रेखा हुनेछौं, उनिहरुले हाम्रो नाम र अनुहार बिर्सनेछन । त्यसोभए हामीले किन मानिसहरूले हाम्रो बारेमा के सोच्छन्, र हामीले हाम्रो सम्पत्ति घर र परिवारको भविष्यको बारेमा किन चिन्ता गर्ने? जब सय बर्षपछी हामीलाई कुनै पनि कुराले फरक पार्दैन वा फाइदा गर्दैन भने?
ब्रह्माण्डको जीवनकालमा हाम्रो उपस्थिति एक छिनको मात्र हो, जुन एकै छिनमा हराउनेछ, अनि दर्जनौं पुस्ता हाम्रो पछि आउनेछन्। आफ्नो आधा सपनाहरू पुरा हुनु अघि अर्काको लागि धन जम्मा गर्दै गर्दा थाहै नपाई प्रत्येक पुस्ताले छिट्टै संसार छोड्छन। तसर्थ हामीले हाम्रो वास्तविक स्थिति र संसारमा हाम्रो अस्तित्वको वास्तविक अवधि बुझ्नुपर्छ, जुन हामीले सोचेभन्दा धेरै सानो छ।
आफ्नो उमेरको ८० बर्ष सम्म यदि बाँच्यौ भने अन्धकार र मौनतामा, हामीले संसार कति अर्थहीन थियो र हाम्रा सपनाहरू कति मूर्ख थिए भनी महसुस गर्नेछौं। हाम्रो सम्पुर्ण जीवन सार्थक काम र असल कर्ममा बिताएको भए हुन्थ्यो भन्ने कामना हुनेछ।
हामीले उमेर छदै कसैको प्रवाह नगरी परिवर्तन हुनुपर्छ।
