https://www.facebook.com/iamkeshab.bist

Siddharthkeshab BiSt, Kathmandu (2026)

24/05/2026

कसैले 'First Attempt' मै बाजी मार्छन् त कसैलाई '७-८ पटकको असफलता' पछि मात्र सफलता मिल्छ। बाहिरबाट हेर्दा यो संयोग वा भाग्य जस्तो देखिए पनि यसको पछाडि गहिरो रणनीतिक र मनोवैज्ञानिक कारणहरू हुन्छन्।
तपाईंको जानकारीको लागि यो तथ्यलाइ दुई भागमा राखेको छु।

१. पहिलो वा दोस्रो चोटीमै नाम निकाल्नेहरू:
पहिले वा दोस्रो प्रयासमै नाम निकाल्ने विद्यार्थीहरू अरूभन्दा धेरै जान्ने वा सर्वगुणी भएर नाम निकालेका हुँदैनन्। उनीहरूको सफलताको रहस्य "Smart Work" र "Right Guidance" हो:
👉️फाउन्डेसन बलियो हुनु (Strong Academic Base): धेरैजसो पहिलो पटक नाम निकाल्नेहरूको कलेज स्तरमै पढ्ने, बुझ्ने र लेख्ने शैली उत्कृष्ट हुन्छ। उनीहरूको भाषा, व्याकरण र प्रस्तुतीकरण पहिले नै परिपक्व हुन्छ। clz/sclool level मै राजनीतिक कानुनी विषयहरु र देश विदेशका घटमाक्रमहरु बुझिसकेका हुन्छ्न। तार्किक क्षमता एकदमै strong भैसकेको हुन्छ।त्यसको फाइदा लोकसेवामा पाउँछन्।
👉️सटीक रणनीति र 'Syllabus' को पकड: उनीहरू बजारका सबै किताब किनेर थुपार्दैनन्। पाठ्यक्रम (Syllabus) लाई केन्द्रमा राखेर के पढ्ने र "के नपढ्ने" भन्ने कुराको स्पष्ट सीमारेखा कोर्छन्।
👉️नमुना उत्तरको नक्कल (Pattern Copying): उनीहरूले सुरुदेखि नै नाम निकालिसकेका अग्रजहरूको 'टपर कपी' र लेखन शैलीलाई पछ्याउँछन्। उनीहरू 'Hard Work' भन्दा पनि परीक्षामा बिक्ने उत्तर लेख्नमा केन्द्रित हुन्छन्।
👉️डरको कमी: पहिलो पटक परीक्षा दिँदा "पहिले अनुभव लिऊँ न त" भन्ने मानसिकता हुने भएकाले उनीहरूमा परीक्षा हलको प्रेसर र हारिने डर कम हुन्छ, जसले गर्दा उनीहरूको प्राकृतिक क्षमता प्रस्फुटित हुन्छ।

२. ७–८ पटक असफल भएर नाम निकाल्नेहरू:
धेरै प्रयासपछि नाम निकाल्नेहरू कमजोर भएर ढिलो भएका होइनन्। उनीहरूको ढिलाइको पछाडि केही व्यावहारिक कमजोरी र पछि उनीहरूले गरेको "महान् रूपान्तरण" लुकेको हुन्छ:
👉️घोक्ने तर नबुझ्ने बानी (Rote Learning): सुरुका वर्षहरूमा धेरै विद्यार्थीले केवल तथ्य र बुँदाहरू घोक्छन्। तर लोकसेवाले विश्लेषणात्मक क्षमता खोज्छ। जबसम्म उनीहरूले घोक्ने बानी छोडेर विषयवस्तुको चुरो बुझ्दैनन्, तबसम्म नाम निस्किँदैन।
👉️कमजोरी स्वीकार गर्न ढिलाइ गर्नु: धेरैजसो पुराना विद्यार्थीहरू "मैले त सबै पढेको छु, मलाई सबै आउँछ" भन्ने भ्रम (Ego) मा हुन्छन्। उनीहरू आफ्नो लेखन शैली वा प्रस्तुतीकरणमा रहेको खोट सुधार्न तयार हुँदैनन्। ७ औँ–८ औँ पटकमा पुगेपछि जब उनीहरूले आफ्नो गल्ती महसुस गरेर लेखन सुधार्छन्, तब मात्र नाम निस्किन्छ।
👉️मानसिक थकान र पारिवारिक दबाब: लगातारको असफलताले गर्दा उत्पन्न हुने 'Depression' र समाज/परिवारको दबाबले गर्दा आउने परीक्षा हलको प्रेसरले उनीहरूको प्रदर्शन झन्-झन् कमजोर बनाउँदै लगेको हुन्छ। यसरी ७-८ पटक असफल भएर पनि मैदान नछोड्नेहरूमा एउटा अद्भुत क्षमता विकास भइसकेको हुन्छ। उनीहरू जब सफल हुन्छन्, तब उनीहरू केवल सेवामा मात्र प्रवेश गर्दैनन्, उनीहरू एउटा परिपक्व र कहिल्यै नथाक्ने प्रशासक बनेर निस्किन्छन्।

"पहिलो प्रयासमै नाम निकाल्नेहरूले 'दबाब बिनाको सही रणनीति' प्रयोग गरेका हुन्छन्, भने ७-८ पटकमा नाम निकाल्नेहरूले 'असफलताको जगमा अनुभवको पहाड' ठड्याएका हुन्छन्।"
लोकसेवामा ढिलो वा चाँडो हुनुले तपाईंको क्षमताको मापन गर्दैन। जसले परीक्षाको 'पिट्च' (Pitch) लाई चाँडो बुझ्यो र परीक्षकले खोजेको जस्तो उत्तर लेख्न सक्यो, उसले चाँडो नाम निकाल्यो। जसले त्यो शैली सिक्न समय लगायो, उसलाई समय लाग्यो। तर, ढिलो नाम निकाल्नेहरूको अनुभव र प्रशासनिक पकड पछि सेवामा छिरेपछि झन् बलियो देखिन्छ।

24/05/2026

संघर्ष र प्रेम को उदाहरण :
"तर, समय सधैं एकनास रहेन। शुशिलाको सफलताले नवीनमाथि एउटा अदृश्य दबाब थपिदियो। समाजले कानेखुसी गर्न थाल्यो— 'केटी कहाँ पुगिसकी, केटो अझै कुना सङ्घारमा किताब पल्टाएर बसिरहेछ।"
"सडकको छेउमा लहरै रोपिएका गुलाबका बोटहरूमा वैशाख सोह्रिँदै गर्दा राता फूलहरू ढकमक्क फुलेका थिए। हातमा अफिसियल आईडी कार्ड झुन्ड्याएर, ओठमा एउटा निश्चल मुस्कानसहित आफ्नो जीवनको सबैभन्दा प्रिय मान्छेको हात समातेर हिँडिरहँदा नवीनलाई लाग्यो— यो बाटो कहिल्यै नसकियोस्। तर, यो सहजता र यो सफलताका पछाडि आँसु, छटपटी र प्रतीक्षाको एउटा लामो र कहालीलाग्दो सुरुङ थियो, जसलाई उनीहरूले भर्खरै पार गरेर आएका थिए।"

नवीन र शुशिलाको चिनजान स्कुलका पुराना बेन्चहरूबाट सुरु भएको थियो। एउटै गाउँ, एउटै स्कुल र पछि कलेज पनि एउटै। शुशिला सम्पन्न परिवारकी छोरी थिइन्, जसलाई अभाव के हो कहिल्यै थाहा भएन। नवीन भने एउटा निम्नवर्गीय परिवारको जेठो छोरो थियो, जसको काँधमा भाइबहिनीको पढाइ र बुबाको उमेर ढल्किँदै जाँदा थपिएको पारिवारिक ऋणको भारी थियो।
दुई फरक संसारका भए पनि उनीहरूको मन एउटै थियो। कलेज पढ्दै गर्दा उनीहरूले एउटा साझा सपना बुनेका थिए— लोकसेवा पास गरेर राष्ट्रसेवक बन्ने र आफ्नो प्रेमलाई एउटा सुन्दर गन्तव्य दिने।
कलेज सकिएलगत्तै दुवैजना लोकसेवाको तयारीमा जुटे। शुशिला तीक्ष्ण बुद्धिकी थिइन्, उनले पहिलो प्रयासमै शाखा अधिकृत (Section Officer) मा नाम निकालिन्। त्यो दिन नवीनको खुसीको सीमा थिएन। उसले बजारबाट सस्तो खाजा किनेर शुशिलालाई खुवायो र भन्यो, "मलाई थाहा थियो शुशिला, तिमीले सक्छौ।"

नवीनले रातलाई रात र दिनलाई दिन नभनी मिहिनेत गर्‍यो। तर, कहिले प्रथम पत्रमै नाम निस्केन, कहिले अन्तिम अन्तर्वार्तामा पुगेर एक नम्बरले नाम छुट्यो। हरेक पटकको असफलताले उसलाई भित्रभित्रै तोडिरहेको थियो। ऐना हेर्दा उसलाई आफ्नै अनुहारले गिज्याए झैं लाग्थ्यो। बेरोजगार हुनुको पीडा र त्यसमाथि थपिएको असफलताले उसलाई दिग्भ्रमित बनाउँथ्यो।
यता, शुशिलाको घरमा विवाहका कुराहरू चल्न थाले। सम्भ्रान्त परिवारबाट डाक्टर, इन्जिनियर र नाम चलेका हाकिमहरूका कुरा आउन थाले। आमाबुबाले शुशिलाई सोध्थे, "तपाईंको विचार के छ?"
शुशिला एउटा ठूलो धर्मसंकटमा थिइन्। नवीनको स्थिति र उसको बेरोजगार पहिचानका कारण उनले घरमा आफ्नो प्रेम सम्बन्धको बारेमा मुख खोल्ने आँट नै पाइनन्। यदि उनले भनेकी भए, घरकाले नवीनलाई कहिल्यै स्वीकार्ने थिएनन् र नवीनको आत्मसम्मानमा झन् ठूलो चोट पुग्ने थियो।

उनले केवल एउटै कुरा भन्दै बिहेको कुरा टारिरहिन्, "म भर्खरै सेवामा छिरेकी छु, अलि वर्ष करियरमा ध्यान दिन्छु। अहिल्यै बिहे गर्दिनँ।"
तर, भित्रभित्रै उनी भगवान्सँग प्रार्थना गर्थिन् र हरेक भेटमा नवीनको हात समातेर भन्थिन्, "नवीन, तिमी हार्न पाउँदैनौ। मेरो सिउँदोमा तिम्रो नामको सिन्दूर सजिनुअघि, तिम्रो नामको अगाडि पनि राष्ट्रसेवकको ट्याग झुन्डिनुपर्छ। म रोकिइरहेकी छु, तिमी कुदेर मभएसम्म आऊ।"
नवीनका लागि शुशिलाका यी शब्दहरू ओखती जस्तै हुन्थे, तर कहिलेकाहीँ यही प्रेम उसलाई बोझ लाग्थ्यो। उसले एकदिन रोएर भन्यो, "शुशिला, मलाई छोडिदेऊ। म तिम्रो समय र जीवन बर्बाद गरिरहेको छु।"
त्यसपछि शुशिलाले उसको गालामा एक थप्पड हान्दै रोएर भनेकी थिइन्, "मैले तिम्रो बैँस र पैसा हेरेर माया गरेकी होइन। तिम्रो मिहिनेत र इमानदारितालाई माया गरेकी हुँ। अर्कोपटक यस्तो कुरा गर्यौ भने मेरो मरेको लास देख्नेछौ।"
त्यो दिनपछि नवीनले आफ्ना आँसुहरूलाई शक्तिमा बदल्यो। उसले सामाजिक सञ्जाल, साथीभाइ र सबै कुराबाट आफूलाई अलग गर्‍यो। केवल 'गोरखापत्र'का पाना, पाठ्यक्रम र शुशिलाले किनिदिएका किताबहरू नै बीसीजी जस्तै उसको संसार बने।
रातको २ बजेसम्म टेबल ल्याम्पको मधुरो प्रकाशमा पढ्दा आँखा पोल्थे, तर उसलाई शुशिलाको त्यो पर्खिरहेका आँखाहरू सम्झना आउँथ्यो।
अन्ततः, परीक्षा भयो। अन्तरवार्ता पनि सकियो। नतिजा निस्कने दिन नवीनको मुटुको धड्कन रोकिएला जस्तै भएको थाहा पाएर शुशिला आफैंले लोकसेवा आयोगको वेबसाइटमा नतिजा हेरिन्।
रोल नम्बर म्याच भयो। नामको सूचीमा पहिलो नम्बरमै लेखिएको थियो: नवीन थापा। अन्तत नवीन पनि नायब सुब्बा भएको थियो।
शुशिलाका आँखाबाट आँसुका धारा बगे। उनले लगत्तै नवीनलाई फोन गरिन्, तर रुँदा रुँदै आवाज निस्किएन। नवीनले बुझ्यो, उसको जीवनको औंसीको रात सकिएर पूर्णचन्द्र उदाएको थियो।
आज तिनीहरू एउटै मन्त्रालयको प्राङ्गणमा सँगै हिँडिरहेका छन्। सुशिला शाखा अधिकृत हुन भने नवीन नायब सुब्बा, तह नमिले पनि सेवा मिलेको छ र मन त बच्चै देखि मिलेको। हिजोका ती पीडा, समाजका ती तिखा वचन र निराशाका बादलहरू कतै बिलाएर गएका छन्।
नवीनले शुशिलाको हातलाई अझ कसिलो गरी समात्यो र उसको कानै नजिक गएर भन्यो, "धन्यवाद शुशिला, म हारिसकेको थिएँ, तर तिम्रो विश्वासले मलाई आज यो कुर्ची र यो पहिचानसम्म डोर्‍यायो। अब तिम्रो घरमा मेरो नाम निर्धक्कसँग भन्दा हुन्छ।"
शुशिलाले लाज र खुसी मिश्रित नजरले नवीनलाई हेरिन्। उनको लामो प्रतीक्षा सफल भएको थियो। साँचो प्रेम र निरन्तरको मिहिनेत अगाडि भाग्यले पनि आफ्नो बाटो बदल्नै पर्छ भन्ने कुरा आज यी दुई जोडीले प्रमाणित गरिदिएका थिए। गुलमोहरका फूलहरू तिनीहरूको सफलतामा साक्षी बस्दै मुस्कुराए झैं लागिरहेथ्यो।
केटि officer र केटा सहायक भएकाले घरकाले र समाजले बिहे गर्न स्वीकार गरेका थिएनन तर शुशिलाले आट गरेर घरमा सम्झाउदा आमा बुवा तयार भएका थिए।

22/03/2026

४० वर्षको उमेरमा लोकसेवा आयोगको खरीदार पदमा नाम निकाल्न सफल।।।
जागिर खानेलाई बिहे कसैले रोक्दैनन बरु झन साहस आत्मविश्वास र हिम्मत आट दिन्छ भन्ने सबैभन्दा उत्कृष्ट उदाहरण 😊🌻❤️
विवाह गरेपछि, छोराछोरी भएपछि जीवनका सपना सकिन्छन् भन्ने सोच हाम्रो समाजमा अझै पनि गहिरो छ। तर यस्ता मान्यतालाई चुनौती दिँदै दिक्तेलकी ४० वर्षीया मन्जु आचार्यले आफ्नो मेहनत, धैर्य र दृढ इच्छाशक्तिले प्रेरणादायी उदाहरण प्रस्तुत गरेकी छिन्।

मन्जुको विवाह २०५९ साल मात्र १७ वर्षको उमेरमा भयो। सानै उमेरमा वैवाहिक जिम्मेवारी सम्हाल्नुपरेको, घरपरिवार र सन्तानको हेरचाह गर्नुपर्ने अवस्था — यी सबैले धेरैका सपना अधुरै रहन्छन्। तर मन्जुले भने जीवनलाई यहीँ रोकिइनन्। उनका तीन जना छोराछोरी छन्, छोराछोरी हुर्काउदै ,

परिवारको जिम्मेवारी पूरा गर्दै , उनले आफ्नो पढाइ र लक्ष्यलाई निरन्तरता दिइन्। श्रीमानको साथ र सासुको प्रेरणाले उनलाई अघि बढ्न ठूलो हौसला दियो। यही समर्थनले उनलाई “अब केही गर्न सकिँदैन” भन्ने सोच तोड्न बल प्रदान गर्‍यो।

२०७५ सालमा, ३३ वर्षको उमेरमा — जब उनका जेठा सन्तान कक्षा १० मा अध्यनरत थिए — उनले गेम स्काउटमा नाम निकाल्न सफल भइन्। त्यो सफलता उनको यात्राको महत्वपूर्ण मोड थियो। यसले उनलाई अझ ठूलो लक्ष्यतर्फ अघि बढ्ने आत्मविश्वास दियो।

लगातार मेहनत, समय व्यवस्थापन र दृढ संकल्पका साथ तयारी गर्दै उनले अन्ततः ४० वर्षको उमेरमा लोकसेवा आयोगको खरीदार पदमा नाम निकाल्न सफल भइन्। यो उपलब्धि केवल व्यक्तिगत सफलता मात्र होइन, परिवार, समाज र विशेष गरी विवाहपछि आफ्ना सपना त्याग्न बाध्य ठान्ने धेरै महिलाका लागि आशाको किरण हो।

उहाका सन्तान ३ जना छ्न
छोरा bachelor 4th yr
जेठि छोरि Bbs second yr
कान्छी छोरि कक्षा १२ मा अध्यानरत छ्न।।

मन्जुको कथा हामीलाई के सिकाउँछ भने — उमेर, वैवाहिक अवस्था वा पारिवारिक जिम्मेवारी सफलता हासिल गर्न बाधा होइनन्। सही समर्थन, मेहनत र आत्मविश्वास भए जीवनको जुनसुकै चरणमा पनि नयाँ सुरुवात सम्भव हुन्छ।

उनको यात्रा एउटा सन्देश हो:
👉 सपना देख्न ढिलो हुँदैन।
👉 जिम्मेवारीसँगै लक्ष्य पनि पूरा गर्न सकिन्छ।
👉 परिवारको साथ र आफ्नै दृढता भए असम्भव भन्ने केही हुँदैन।

मन्जु आचार्य आज धेरैका लागि प्रेरणाको स्रोत बनेकी छिन् — जसले देखाइन् कि “भोलि” सधैं सम्भावनाले भरिएको हुन्छ, चाहे जीवनको जुनसुकै मोड किन नहोस्।
उनको भनाई अनुसार उन्को यो सफलाता हात पार्न सबैभन्दा ठुलो साथ श्रीमान र सासु को पायको र उहाहरुकै प्रेरणाले गर्दा पढेर सफल हुन सकेको भनाई छ्।

21/03/2026

"अपराधलाई उमेरले नछोप”

अचम्म लाग्छ मलाई
मेरो देशको कानुन देख्दा
जहाँ रगतले लेखिएको अपराधलाई
उमेरको पर्दाले ढाकिन्छ।
कसैको छोरीको इज्जत लुटिन्छ,
कसैको जीवन निर्ममतापूर्वक टुट्छ,
बलात्कारपछि हत्या गरिन्छ,
तर अदालतमा भनिन्छ
“ऊ त नाबालक हो।”
के हत्या सानो हुन्छ उमेरले?
के बलात्कार खेलौना हो बालकको?
के निर्दोषको रगत जन्ममितिले सुक्छ?
के क्रूरता उमेरले मापन हुन्छ?
होइन!
हत्यारा कहिल्यै नाबालक हुँदैन,
बलात्कारी कहिल्यै बालक हुँदैन।
जब अपराधीलाई
“नाबालक” भन्दै जोगाइन्छ,
त्यो दिन न्याय मारिन्छ,
अपराधी अझै बलियो भएर जन्मिन्छ।
आजका कतिपय केटाहरू
यही सोचले अघि बढिरहेका छन्
“जे गरे पनि छुट पाइन्छ,
नाबालक त छौँ नि!”
त्यही सोचले
उनीहरू हिंस्रक बन्दैछन्,
त्यही सोचले
अपराधका बाटोमा हिँड्दैछन्।
उनीहरूको हातमा दया छैन,
आँखामा डर छैन,
मनमा मानवता छैन।
यस्तो क्रूर मन उमेरले सानो हुँदैन
यस्तो मानिस
समाजका लागि जहर हुन्छ।
हत्यारा त हत्यारा हो,
अपराधी त अपराधी हो।
उमेरले उसको हात सफा बनाउँदैन,
नाबालक भन्दै उसको पाप पवित्र हुँदैन।
त्यसैले अब
नाबालक भन्दै अपराध नछोप।
हत्यालाई हत्या भन,
अपराधीलाई अपराधी भन।
कानुनको काम
सुरक्षा दिनु हो निर्दोषलाई,
अपराधीलाई जोगाउनु होइन।
किनकि
न्याय त्यही दिन जन्मिन्छ
जब पीडितको आँसु सुन्ने हिम्मत हुन्छ,
र अपराधलाई उमेरले होइन
सत्यले नाप्ने साहस हुन्छ।

21/03/2026

सुरज सिंह ठकुरीको Inside the Bu'nker मा मिरा ले सुनाएको बयानले स्त'ब्ध बनाएको छ । यसरी सुनाउँछिन् उनले भोगेका पी'डा'दा'यी क्षण," जब म सानो थिएँ मात्र ६ वर्षको ...तब केही पनि थाहा हुँदैन राम्रोसँग ...त्यतिबेलादेखि नै म ब!ल'त्कृ'त भए आफ्नै बुबाबाट भ'क्का'निँदै उनी सुनाउँछिन् 😥😥😥
म यस्तो बच्चा थिए सानैदेखि मलाई सबैभन्दा छुट्टै हुन मन लाग्थ्यो.. साथीहरूले एप्पल मनपर्छ भन्यो भने मैले म्याङ्गो भन्दिन्थे ....कसैले यो मनपर्छ भन्छन् भने त्यो मनपर्छ भन्दिन्थे.. मलाई सबै ठाउँमा अलग हुनु मनपर्थ्यो.. त्यस्तो हुनु अघि सबैभन्दा प्रिय मेरो बुबा हुनुहुन्छ भन्थे ...तर अहिले त शब्द सुन्दा पनि शब्द नै हटा'उन पाए हुन्थ्यो यो जीवनबाट . ...😭😭 म ६ वर्षको हुँदा सुरु भयो। स्कुलमा टिचरहरूले ब्या'ड ट'च र गुड ट'च सिकाउनुहुन्थ्यो.. तर मेरो शिक्षक हरुले गुड ट'च ब्'याड ट'च सिकाउँदा मेरो बुवाले यौ'नां'गमा छु'ने, सु'म्सु'मा'उने, कि'स गर्ने गर्नुहुन्थ्यो। मलाई लाग्थ्यो त्यो एक प्रकारको माया हो ...मलाई लाग्थ्यो अरूको बुवाले हात समातेर हिँड्नुहुन्छ, मेरो बुवाले काखमा बसालेर माया गर्नुहुन्छ....😭😭😭पछि ८ वर्षको उमेरमा पहिलो पटक घरमा कोही नभएको बेला बुवा मेरो नजिक आउनुभयो..मा'या गर्न थाल्नुभयो ... कि'स गर्दै, छा'तीमा हात राख्न थाल्नुभयो... अनि एकाएक मेरो कपडा उ''ता'र्न थाल्नुभयो.. मलाई लाग्यो ओहो आज त शनिबार को दिन थियो सधैँ ममीले नुहाउनुहुन्थ्यो आज बाबाले नुहाइदिनु हुन्छ कति खुसी थिए म ....तर त्यो खुसी अब ठूलो कहिल्यै नमेटिने घा'उ विगत बनेको छ।

समय बित्दै गयो मलाई अरुभन्दा छुट्टै बन्नु थियो अरु डाक्टर इन्जिनियर बन्छु भन्थे... म पाइलट बन्छु भन्ने सोच्थे... कयौको सपनाको उडानहरू म आफ्नो जहाजमा बोकेर गन्तव्य दिन्छु भनेर पाइलट बन्छु भन्ने सोचेको थिए... सायद एउटा उपायको रूपमा तिमी पाइलट बन्ने हो.. एकचोटि जहाज चढी हेर भनेर म जब कक्षा आठमा थिए त्यतिबेला आफ्नो कामको सिलसिलामा तिमीलाई पनि लान्छु म कतै भनेर मलाई लानुभयो त्यतिबेला पनि म कति खुसी थिए मलाई लाग्थ्यो कि मेरो सपनातिर मेरो पाइला लम्किँदै छ... तर त्यो पाइला लम्किनु भन्दा पनि म कताकता हराए म... यस्तो अवस्थामा पुगे कि म आफैलाई अपनाउन गा'ह्रो भइसकेको थियो .. त्यो समयमा पहिले आफैले गरेको त्यो ठाउँमा लगेर कोही अनजान व्यक्तिलाई मसँग सु'त्न पठाउनुभयो...😥😥😥 सुरुमा परिचय गराउँदा अंकल भनेर चिनाउनुभयो...पछि यस्तो अवस्था सृजना भयो कि होटलमा को रूपमा जम्मा दुईवटा बेड थियो... बाबा भन्ने व्यक्ति हुनुहुन्छ उहाँले मलाई यसरी होइन यसरी सु'ते'र ग!र भनेर सिकाउँथ्यो... मेरो होशै हरायो। म पर्खिँदै थिए बाबातिर हेर्दै थिए लाग्थ्यो बाबा उठेर आउनुहुन्छ मेरो छोरीलाई यस्तो ग'र्न पाउँदैनस् भन्नुहुन्छ भन्ने लागेको थियो .. तर उहाँको मुखबाट त्यस्तो शब्द कहिले आएन 😭😭😭😭 त्यो मान्छे गयो चार पाँच घण्टा बित्यो त्यतिबेला म उठेर हिँड्न पनि सकिन म म'हि'नावा'री पनि नहुँदैमा यस्तो गर्नुभएको ...पछि यतिसम्म आँट गर्नुभयो घरमै मान्छे बोलाएर यो मान्छेसँग भोलि यो मान्छेसँग सु'त है भन्न थाल्नुभयो म सानो हुँदा मलाई थाहा थियो ममीलाई पनि त्यस्तै गर्नुहुन्छ भनेर बाहिरबाट अनजान मान्छेहरु घरमा आउँथे अनि ममीलाई रूममा थु'ने'र हामी बाहिर घुम्न जाम भनेर लानु हुन्थ्यो हामीलाई... घर आइपुग्दा ममी सधै रो'इ'र'हनुहुन्थ्यो। मलाई थाहा थिएन भित्र त्यो अंकलले के गर्थे तर पछि ममीले भन्नुभयो कि बाबाले पैसाको लागि ममीलाई आफ्नो साथीहरूसँग सु!त्न लगाउनुहुन्थ्यो। पछि मलाई आफै मनोरञ्जनको सामग्री बनाइयो। मेरो सपना सपनामै सिमित रह्यो....😭😭😭
सुरज सिंह ठकुरी स्त'ब्ध हुँदै भने अब यहाँभन्दा बढी सुन्न सक्दिन....र लाग्छ कुनै पनि छोरीको बाबाले यो सुन्न सक्दैन😭😭😭😭

अहिले उनी ब्याचलर्समा साइकोलोजी लिएर पढिरहेकी छिन्। जीवनलाई जिउने कोसिस गर्दै छिन्।

बालबालिका सुरक्षित हुनुपर्ने ठाउँ नै कहिलेकाहीँ सबैभन्दा अ'सुर'क्षित बन्नु हाम्रो समाजको सबैभन्दा ठूलो वि'डम्बना हो। बालबालिकालाई सुरक्षा, विश्वास र सम्मान दिनु प्रत्येक परिवार र समाजको कर्तव्य हो। ग'ल'त व्य'वहार देखेमा बोल्ने सा'हस, पी'डितलाई दो'ष नदिने सोच, र समयमै का'नुनी तथा सामाजिक सहयोग उपलब्ध गराउने संस्कार विकास गर्नैपर्छ।

Source: Inside the Bunker (YouTube Program )

19/03/2026

"जति फोर्स गरेपनि अरुको मनको ढोका बाहिरबाट कहिल्यै खोल्न नसकिने रहेछ। मनको ढोका भित्रबाटै खोलिनु पर्नेरहेछ"..🌻😊

19/03/2026

RSP's party high command held a discussion today about upcoming government's schedule & future works. It mainly focused on Good Governance (सुशासन).

19/03/2026

बालेन शाहले चैत १३ गते (शुक्रबार) प्रधानमन्त्रीको शपथ लिने तय भएको छ ।💚

18/03/2026

यदि भगवानले दिनु भयो भने कसैले खोस्न सक्दैन र
यदि भगवानले खोस्नु भयो भने कसैले दिन सक्दैन।🙏🏼🌻❤️
Siddharthkeshab BiSt

18/03/2026

हालत जस्तोसुकै किन नहोस, जबसम्म तिम्रो सोच सकारात्मक र बलियो हुन्छ, तबसम्म तिमीलाइ कसैले पनि हराउन सक्दैन।❤️🦚

Siddharthkeshab BiSt

24/05/2026

24/05/2026

22/03/2026

21/03/2026

21/03/2026

19/03/2026

19/03/2026

19/03/2026

18/03/2026

18/03/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category