13/09/2026
कहिलेकाहीँ समाजले मानिसको क्षमता उसको सपनाबाट होइन, उसको शरीर हेरेर मापन गर्छ। एन्ड्रिया डाल्जेलले पनि यही सोचसँग लड्नुपर्यो। सानै उमेरमा मेरुदण्डमा असर गर्ने रोगका कारण ह्वीलचेयर प्रयोग गर्नुपरे पनि उनको मनमा एउटा सपना थियो—नर्स बन्ने। उनले पढाइ पूरा गरिन्, परीक्षा उत्तीर्ण गरिन् र आफ्नो योग्यता प्रमाणित गरिन्। तर जब उनले जागिरका लागि अस्पतालका ढोका ढकढक्याउन थालिन्, उनको योग्यता भन्दा पहिले ह्वीलचेयर देखिन थाल्यो।
एउटा अन्तर्वार्ता असफल हुनु सामान्य हुन सक्छ, तर ७५ पटक अस्वीकार हुनु कसैका लागि पनि निकै पीडादायी यात्रा हो। उनलाई पटक–पटक यही प्रश्नले पछ्यायो—‘ह्वीलचेयर प्रयोग गर्ने व्यक्तिले नर्सको जिम्मेवारी सम्हाल्न सक्छिन्?’ तर एन्ड्रियाले अरूको शंकालाई आफ्नो क्षमताको मापदण्ड बन्न दिइनन्। ७५ वटा ‘हुँदैन’ पछि पनि उनी ७६औँ ढोका ढकढक्याउन पुगिन्। त्यो अन्तर्वार्तामा भने कसैले उनको ह्वीलचेयरभन्दा पर हेरेर उनको ज्ञान, क्षमता र समर्पणमाथि विश्वास गर्यो।
त्यही एउटा अवसरले एन्ड्रियाको जीवन मात्र बदलेन, एउटा सोचलाई पनि चुनौती दियो। उनी नर्स बनिन् र न्युयोर्क राज्यमा ह्वीलचेयर प्रयोग गर्ने पहिलो दर्तावाला नर्स बनेर इतिहास रचिन्। उनको कथा हामीलाई सम्झाउँछ—कहिलेकाहीँ संसारले हाम्रो बाटोमा ढोका बन्द गर्छ, तर त्यसको अर्थ यात्रा समाप्त भएको हुँदैन। ७५ पटक बन्द भएको ढोकापछि खुलेको ७६औँ ढोकाले प्रमाणित गर्यो कि अस्वीकारले क्षमता घटाउँदैन, र शरीरको सीमाले सपनाको सीमा तोक्दैन।
