13/07/2026
सम्पादकलाई पत्र
सम्पादकज्यू,
बधाई छ।
तपाईं अब समाचारको सम्पादक होइन, एल्गोरिदमको कर्मचारी हुनुभएको छ।
पहिले तपाईं समाचार छान्नुहुन्थ्यो। अहिले फेसबुकले तपाईंलाई छान्छ। पहिले सत्य ढिलो आए पनि पहिलो पृष्ठमा पुग्थ्यो। अहिले झूट पाँच लाख भ्यु लिएपछि मात्र तपाईंको डेस्कमा आइपुग्छ।
सम्पादकज्यू, अब समाचारको मूल्य सत्यले होइन, थम्बनेलको मुखले निर्धारण गर्छ। शीर्षकभित्र प्रश्नचिह्न भए पनि पाठकले त्यसलाई उत्तर ठान्छ। भिडियो नहेरी कमेन्ट गर्नेहरू विशेषज्ञ कहलिन्छन्। लेख नपढी रिसाउनेहरू देशभक्त कहलिन्छन्।
तपाईंलाई थाहा छ? आजकाल पत्रकारले समाचार लेख्दैन, आफ्नै समाचारको प्रदर्शन हेर्छ। भ्यु कति आयो? शेयर कति भयो? कमेन्ट कति आयो? सत्यको मापन अब क्लिकले हुन्छ, प्रमाणले होइन।
पहिले स्रोत खोजिन्थ्यो। अहिले स्रोतभन्दा स्क्रिनसट बलियो छ। पहिले प्रत्यक्षदर्शी खोजिन्थ्यो। अहिले "फेसबुकमा भाइरल छ" भन्ने वाक्य नै प्रमाणपत्र बनेको छ।
सम्पादकज्यू, तपाईंले अझै पनि समाचार सम्पादन गरिरहनुभएको छ कि केवल मानिसहरूको रिस, डर र लोभलाई प्याकेटमा बेरेर बेचिरहनुभएको छ?
अनि पाठकहरू पनि कति निर्दोष छन्! शीर्षकले उनीहरूलाई रिस उठाउँछ, कमेन्टले विचार बनाइदिन्छ, र अर्को दिन त्यही गलत समाचार सच्याइएको खबर उनीहरू कहिल्यै पढ्दैनन्। झूटलाई लाखौँ दर्शक चाहिन्छ, सत्यलाई केही सय।
म त केवल एउटा जिज्ञासु पाठक हुँ।
तर कहिलेकाहीँ लाग्छ—पत्रकारिता संकटमा छैन। संकटमा त हाम्रो ध्यान छ। सत्य मरेको छैन। हामीले त्यसलाई पढ्न छाडेका मात्र हौँ।
त्यसैले सम्पादकज्यू, आज एउटा अनुरोध छ।
भाइरल हुने समाचारभन्दा विश्वास हुने समाचारलाई एक दिन पहिलो स्थान दिनुस् न।
सायद भ्यु घट्ला।
तर इतिहासले तपाईंलाई अझै पनि "सम्पादक" भनेर सम्झिनेछ, "कन्टेन्ट म्यानेजर" भनेर होइन।
(माइसंसारको inbox मा प्राप्त बेनामे पत्र)
