08/01/2026
आमा कहिल्यै आफ्ना दुःखहरू शब्दमा बोलिनन्।
घरभित्र सबैभन्दा चर्को पीडा उनकै मनमा हुन्थ्यो,
तर उनको मुखमा सधैं शान्त मुस्कान झुण्डिएको हुन्थ्यो।
बाबु र हामी छोराछोरीका लागि
उनले आफ्ना रहरहरू आगोमा जलेझैं जलाइन् ।
नयाँ कपडा होइन,
हाम्रो किताब किनिन्।
आफ्नो सपना होइन,
हाम्रो भविष्य सिउँदिन।
कहिलेकाहीँ रातको चुप्पीमा
उनका आँखा भिजेको देखिन्थ्यो।
तर हामीले सोध्दा
भन्थिन्—।
“केही होइन, धुवाँले आँखा पोल्यो।”
हामी बुझेनौं,
त्यो धुवाँ चुलोको थिएन,
त्यो त उनका अधुरा चाहनाको थियो।
आमाले आफूलाई पाल्न रोकिन्,
किनकि परिवारको ओठमा
मुस्कान देख्न पाउनु
उनको सबैभन्दा ठूलो खुशी थियो।
आज जब हामी ठूलो भयौं,
तब मात्र बुझ्यौं—
आमाले आफूलाई होइन,
हामीलाई रोजेकी रहिछन्।
🖋️ लेख : आमाले किन कहिल्यै आफ्ना पीडा नदेखाइन्?
आमा भनेको त्यस्तो अस्तित्व हो
जसले आफ्ना दुःखहरूलाई
कहिल्यै प्राथमिकता दिँदैन।
उनीहरूलाई थाहा हुन्छ—
यदि आफू कमजोर देखिइन् भने
घर कमजोर हुन्छ।
त्यसैले
आमाहरू बलिया देखिन्छन्,
तर त्यो बल
आँसु नदेखाउने अभ्यासबाट बनेको हुन्छ।
आफ्ना रहरहरू
बाध्यताको चितामा जलाएर
परिवारका ओठमा मुस्कान दिने
यी आमाहरू
आफूलाई पाल्नबाट रोकिन्छन्।
उनीहरू थाक्छन्,
तर भन्दैनन्।
दुख्छ,
तर देखाउँदैनन्।
किनकि
उनीहरूका लागि
आफ्नो खुशीभन्दा ठूलो
परिवारको खुशी हुन्छ।
सायद यही कारणले
आमा भगवानभन्दा पनि नजिक लाग्छिन्—
किनकि भगवानले पनि
यति धेरै त्याग
नगर्न सक्छन्।
#लेख 🖊️ #आमाकथा
