08/06/2026
एउटा घर, जुन प्रेम र विश्वासको जगमा उभिएको हुनुपर्थ्यो, तर बिस्तारै त्यहाँ शंका र उदासीनताको कालो बादल मडारिन थालेको थियो। रमेश, जो आफ्नो परिवारका लागि दिनरात पसिना बगाउँथ्यो, उसलाई आफ्नो घर फर्केपछि शान्तिको सास फेर्ने चाहना हुन्थ्यो। तर, उसको जीवनमा एउटा यस्तो तिक्तता भित्रिएको थियो, जसले उसको मनलाई निरन्तर घोचिरहन्थ्यो।
उसको श्रीमतीका लागि टिकटकको लाइभ र फेसबुक म्यासेन्जरका ती भर्चुअल कुराकानीहरू मनोरञ्जनका साधन थिए, तर रमेशका लागि ती उसका खुसीका हत्यारा बनेका थिए। अरू पुरुषहरूसँग हास्दै, लजाउँदै र इत्रिएर गरिएको त्यो व्यवहार देखेर रमेशको मुटु चर्कन्थ्यो। उसले पटक-पटक सम्झायो, बिन्ती गर्यो, कहिले रिसाएर त कहिले रोएर आफ्नो वेदना पोख्यो। तर, ती अनुनय-विनयहरू श्रीमतीका लागि केवल सानातिना बाधा मात्र बने।
अन्ततः, रमेश आफ्नो मनको भारी बोकेर उसका प्रिय मित्र सन्तोष कार्की मौसुफ कहाँ पुग्यो। आँखाभरि आँसु र मनभरि चोट बोकेर उसले सबै कुरा भन्यो। सन्तोषले रमेशका कुरा गम्भीरतापूर्वक सुने र लामो सुस्केरा हाल्दै भने, "रमेश, यदि तिमीले बारम्बार सम्झाउँदा पनि उनलाई त्यही काम गर्न मनपर्छ जसले तिम्रो मनलाई गहिरो ठेस पुर्याउँछ भने, बुझिहाल कि तिम्रो भावनाको उनलाई कुनै कदर छैन। तिमीले यो घर छोडेर जाँदा वा तिम्रो अस्तित्व हराउँदा पनि उनलाई कुनै डर वा पछुतो हुने छैन। जसलाई तिम्रो उपस्थितिको मूल्य थाहा छैन, उसलाई तिम्रो अनुपस्थितिको पनि केही अर्थ हुने छैन।"
त्यो वाक्यले रमेशको आँखा खोलिदियो। उसले बुझ्यो कि प्रेम दुईतर्फी हुन्छ; जहाँ एक पक्षले निरन्तर तड्पिदा अर्को पक्ष रमाउँछ, त्यहाँ प्रेम होइन, केवल सम्झौता मात्र हुन्छ।
शिक्षा: सम्बन्धमा सम्मान र एकअर्काको भावनाको कदर नै बलियो आधार हो। यदि कसैले तपाईंको भावना र सीमालाई बेवास्ता गर्दै त्यही काम दोहोर्याउँछ जसले तपाईंलाई दुखी बनाउँछ भने बुझ्नुहोस् कि त्यहाँ प्रेमको अभाव छ। यो तितो सत्य हो, यो नियम न पुरुषमा सीमित छ, न महिलामा; कुनै पनि सम्बन्धमा यदि आपसी सम्मान छैन भने, त्यो सम्बन्ध बालुवाको घरजस्तै जुनसुकै बेला भत्किन सक्छ।।
- सन्तोष कार्की मौसुफ
