https://www.facebook.com/160856657102779/

The Scribe, Epza Resettlement, Pulung Cacutud, Angeles City (2026)

22/08/2026

𝗡𝗘𝗪𝗦| 𝗕𝗩𝗥𝗛𝗦-𝗦𝗛𝗦 𝗦𝘁𝘂𝗱𝗲𝗻𝘁𝘀 𝗖𝗹𝗶𝗻𝗰𝗵 𝟮𝗻𝗱 𝗥𝘂𝗻𝗻𝗲𝗿-𝗨𝗽 𝗶𝗻 𝗙𝗶𝗿𝘀𝘁-𝗘𝘃𝗲𝗿 𝗠𝗜𝗟 𝗤𝘂𝗶𝘇 𝗕𝗲𝗲

Chloe Cortez, Ared Tamayo, and Jhaydielyn Mendoza of Bonifacio V. Romero High School (BVRHS) Senior High School finished as 2nd Runner-Up in the Media and Information Literacy (MIL) competition held at Bulwagang Angeleño, City College of Angeles, as part of the Linggo ng Kabataan 2026 celebration on August 22.

The competition, organized by the Angeles City Youth Development Office (ACYDO), aimed to encourage students to actively participate, enhance their knowledge, promote academic excellence, and foster a healthy spirit of competition among participants.

This year's Linggo ng Kabataan celebration carried the theme, “Youth Advancing Multilateral Cooperation Through Technology and Partnerships,” emphasizing the role of young people in advancing collaboration through technology and meaningful partnerships.

Students from various schools across Angeles City took part in the event, creating an intense yet friendly atmosphere as participants tested their knowledge.

The competition featured rounds of questions covering various areas of Media and Information Literacy, challenging contestants' knowledge, awareness, and understanding of media, information, technology, and communication.

During the initial rounds, the BVRHS-SHS representatives demonstrated their knowledge and composure as they worked through challenging questions and advanced throughout the competition.

At the end of the event, the team secured 2nd Runner-Up, earning recognition for their strong performance, determination, and teamwork.

The achievement highlights the students' ability to compete with discipline and unity while bringing pride to BVRHS-SHS and the wider Romerian community.

Aritcle: Chloe Anne P. Cortez

21/08/2026

𝗟𝗔𝗧𝗛𝗔𝗟𝗔𝗜𝗡| 𝗕𝗔𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗔𝗥𝗔𝗟

“Rain, rain go away.. come again another day..”

Marahil ay hindi na bago sa ating pandinig ang kantang ito; mga linyang maririnig natin dito, doon, noong tayo'y mga bata pa—noong ako'y bata pa. Sinong mag a-akalang ang simpleng nursery rhyme song ay isa sa magiging kahilingan ko tuwing umuulan?

Bago pa man magbukang-liwayway ay gising na ang buo kong kaibuturan; handang handang makipagbakbakan hindi sa gawaing papel na binigay ng aking mga gurong kung makapagbigay ng gawain ay tila wala ng bukas, kundi sa agos ng tubig na umaapaw mula sa kanal na barado at mga basurang nagkalat sa estero. Kitang kita ko sa aking ina ang matang namumugto sa bigat ng gabing walang pahinga, habang inaakyat ang mga bagay na abot ng kanyang mga munting kamay na maaari pang maisalba. Mabilis kong ikinilos ang mga binti at mga braso sa kabila ng nginig, sa kabila ng malamig na hanging humahaplos sa aking balat.

“Classes are hereby suspended due to inclement weather.”

Musmos akong napaupo, mga mata'y nakatitig sa screen ng cellphone na hawak; hindi nalihis sa mata ko ang ilan sa mga biro at hiyaw ng kapwa ko mag-aaral na natutuwa sa suspension batay sa kanilang komento sa naturang post. At hindi ko mapigilan ang aking kaisipan na ako'y lamunin.

Naiintindihan ko saan nanggagaling ang tuwa nila. Sino nga bang ayaw ang dagdag na oras para matulog, magpahinga, o di kaya'y mag scroll sa social media?

Pero sana gaya nila, kaya ko ring magsaya kapag "Walang pasok" ang nababasa.

Ngunit paano nga ba ako magiging masaya, kung ang isang araw na dapat sana'y gugugulin ko sa pahinga ay ginugugol ko, hindi lang sa pakikibuno sa kaalamang aking hinahasa nang mag-isa—kundi sa kalabang baha na pumapasok, kahit pa sa kasuluk-sulukan ng munting ako?

“Anak, doon mo muna ito ilagay sa taas. Baka abutin ng baha.” Napabalik ako sa ulirat nang marinig ang tinig ng aking ina, marahan akong tumango, itinabi ang cellphone, kuwaderno, at lapis na hawak hawak ko na para sana sa pagpapatuloy ng naudlot na pagtatalas ng kaalaman. Mabagal ang kilos ko—hindi dahil sa lamig, hindi dahil sa mga galit na kulog na naririnig, kundi sa tanong na paano ko matatapos nang matiwasay ang gawain, kung ang mismong panahon ang hindi umaayon sa akin?

Tinanaw ko ang madilim na kalangitan mula sa bintana, sa labas ay pare-pareho ang kulay: abo, ngunit hindi pare-pareho ang ibig sabihin nito sa bawat tahanan. Sa iilan, ito'y nangangahulugan ng sarap at ginhawa sa kabila ng gawaing pampaaralang nakatambak. Sa amin, ito'y nangangahulugang hindi lang pag a-angat ng kaisipan ang kailangang gawin, kundi pag a-angat ng mga gamit para maisalba sa nakakalunod na tubig.

Hindi lang gawaing pangpaaralan ang umaapaw para sa mag-aaral na tulad ko, kundi ang tubig na nagnanakaw, hindi lang ng oras—maging ng tahanang sana'y sapat para ipagpatuloy ang kaalamang nais makamtan.

“Rain, rain go away.. come again another day..”

Marahil, kaya mariin kong hinihiling na lumayo ang ulan; hindi dahil ayaw ko rito, kundi dahil nag-aasam ako na sana balang araw, para sa bawat Pilipinong mag-aaral, handang salubungin ito—hindi bilang isang hadlang; kundi bilang simpleng ulan lamang.

- Rian Faith Fajardo

20/08/2026

𝐅𝐄𝐀𝐓𝐔𝐑𝐄| 𝐖𝐇𝐄𝐍 𝐓𝐇𝐄 𝐒𝐊𝐘 𝐂𝐑𝐈𝐄𝐒: 𝐓𝐇𝐄 𝐐𝐔𝐈𝐄𝐓 𝐏𝐎𝐖𝐄𝐑 𝐎𝐅 𝐑𝐀𝐈𝐍
‎
‎Drip. Drop. Drip. Drop.
‎
‎Whenever I hear the first drops of rain touch my window, I notice how everything seems to pause. Before the streets become mirrors, before umbrellas bloom across sidewalks and before the smell of wet soil fills the air, there is always that quiet moment when I feel as if the sky is holding its breath.
‎
‎Then, the rain falls.
‎
‎For some people, rain is simply an inconvenience. It means muddy shoes, flooded roads, canceled plans, and a gloomy day spent indoors. But whenever I look at the rain, I see something more. I hear a familiar rhythm that accompanies my late-night thoughts. I see a reason for families to gather around the table. And sometimes, I see a reminder that even the darkest clouds eventually give way to light.
‎
‎Rain has a strange way of changing the world around me.
‎
‎Busy streets become quieter. The scorching heat gives way to cool air. Leaves that once drooped beneath the sun seem to breathe again. The earth, dry and tired, finally receives what it has been waiting for.
‎
‎Rain does not only fall. It gives.
‎
‎When I think about farmers, I realize how much rain can mean to them. Steady rainfall can nourish crops and help bring food to countless tables. When I look at trees and plants, I see rain as part of the cycle that sustains life. Even for entire communities, rain can be a blessing, though it can also bring challenges.
‎
‎But more than anything, rain teaches me something about life.
‎
‎I often want my days to be sunny. I want everything to go according to plan. I want my problems to disappear quickly. But just like the weather, I know that life cannot remain bright forever.
‎
‎There will be storms.
‎
‎There are days when everything feels heavy. There are moments when my future looks as gray as the clouds above me. But whenever I watch the rain, I remind myself that difficult moments do not last forever.
‎
‎A storm is a chapter, not the whole story.
‎
‎Perhaps that is why I find comfort in the rain. Its gentle rhythm makes me pause in a world that constantly tells me to hurry. While the rain falls outside, I feel as if I am being given permission to slow down,to think, to rest and to appreciate the people beside me or simply to listen.
‎
‎And when the rain finally stops, I notice that something beautiful remains.
‎
‎Tiny drops cling to leaves. Puddles reflect the sky. The air feels fresh and different. The world seems washed and renewed.
‎
‎Sometimes, I think the same thing can happen to me.
‎
‎I need my own “rainy days” to grow. Challenges can teach me patience. Disappointments can help me become stronger. Difficult experiences can help me understand myself and the people around me more deeply.
‎
‎So, the next time I hear rain tapping against my window, I will try not to be too quick to call it a bad day.
‎
‎I will listen.
‎
‎Maybe the rain is not ruining my day.
‎
‎Maybe it is reminding me to slow down.
‎
‎Maybe it is telling me that growth can happen quietly.
‎
‎And maybe, beneath those dark clouds, there is a lesson waiting to fall.
‎
‎Because rain has taught me that not every storm comes to destroy. Some storms come to cleanse, to awaken and to prepare the world for something new. The clouds may darken the sky, but they cannot erase the promise of what comes after.
‎
‎And perhaps that is the quiet power of rain, not that it makes everything easy, but that it reminds me that even when I cannot see the light, I can still keep moving toward it.

-Noreen Quizon

19/08/2026

SUSPENSION OF IN-PERSON CLASSES

Pursuant to Memorandum Circular No. 131 issued by the Office of the President, and following the announcement of the Angeles City Local Government Unit (LGU), face-to-face classes at all levels in both public and private schools in Angeles City are suspended on Thursday, August 20, 2026, due to continued inclement weather and the risks posed by heavy rainfall and localized flooding.

Stay safe, ROMERIANS!

19/08/2026

𝐋𝐀𝐓𝐇𝐀𝐋𝐀𝐈𝐍| 𝐏𝐀𝐍𝐀𝐓𝐀𝐍𝐆 𝐆𝐀𝐍𝐓𝐈𝐌𝐏𝐀𝐋𝐀

Pagdilat ng dalawang mata ko, isang sulok lamang ng kwarto ang nakikita nito. Araw-araw ganito, halos labing-anim na taon. Sa bawat paggising, ang parehong kisame, parehong dingding, at parehong maliit na bahagi ng mundong kaya kong tanawin ang sumasalubong sa akin. Minsan, iniisip ko kung gaano kalawak ang mundong hindi ko nakikita. Mahirap, oo. Pero hindi ako susuko. Hindi hadlang ang kapansanang ito sa buhay na gusto kong makamit.

Banayad ang sinag ng umaga na pumapasok sa bintana, ngunit magulo ang isipan ko. Habang unti-unting nagigising ang paligid, kasabay naman nitong bumibigat ang mga responsibilidad na kailangan kong harapin. Sa katahimikan ng umaga, madalas kong tanungin ang sarili ko, "Paano nga ba ako humantong sa ganitong kalagayan?"

Tandang-tanda ko pa noong ako ay pitong taong gulang lamang.

Tahimik at madilim na ang gabi nang biglang may kumatok sa aming tahanan. Hindi ko pa alam noon kung bakit tila nagmamadali ang aming kapitbahay. Pagbukas ng pinto, nakita ko ang mukha niyang bakas ang pag-aalala.

"Neng, kailangan mong pumunta sa ospital!"

Napakunot ang noo ko. "Bakit po? Anong nangyari?"

Sandali siyang natahimik bago niya sinabi ang mga salitang tuluyang nagbago sa buhay ko.

"Naaksidente ang mga magulang mo."

Parang biglang nawala ang ingay ng mundo. Naging napakahaba ng bawat segundo. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko, kung bakit tila ayaw gumalaw ng mga paa ko. Ang dating tahimik na gabi ay tila naging mas madilim - mas madilim pa sa kadilimang nakikita ng kaliwang mata ko sa buong buhay ko.

"Ma... Pa..." mahina kong sambit habang pilit pinipigilan ang takot na unti-unting pumupuno sa akin.

Mula noon, tila mas nawalan pa ng kulay ang paligid ko. Ang mga araw na dati'y payak lamang ay naging masalimuot. Ang mga umagang dati'y may kasamang ngiti ay napalitan ng mga tanong na hindi ko alam kung kailan masasagot.

"Bakit ako pa?" paulit-ulit kong tanong sa sarili.

May mga gabing tahimik akong nakatitig sa kisame, iniisip kung bakit kailangan kong pagdaanan ang lahat ng iyon. Habang ang ibang bata ay abala sa paglalaro at pangarap, ako naman ay maagang natutong humarap sa mga bagay na hindi ko naman hiniling.

Ngunit habang lumilipas ang panahon, unti-unti kong naunawaan na hindi lahat ng tanong ay kailangang masagot agad.

"Siguro," bulong ko sa sarili, "hindi naman ito ang katapusan."

Pagsubok lang ang lahat ng ito. At kung may isang bagay akong natutunan, iyon ay ang hindi pagsuko kahit gaano pa kadilim ang daan.

Ang mga masalimuot kong karanasan sa buhay ang nagtulak sa akin upang patuloy na magpursige at patuloy na hanapin ang sarili ko. Akala ko noon, ang aking kapansanan ang siyang magiging hadlang sa lahat ng kaya kong gawin. Akala ko kailangan kong tanggapin na may mga bagay na hindi ko kailanman magagawa.

Ngunit isang tanong ang minsang sumagi sa isip ko:

"Paano kung ang kahinaan ko naman ang siyang pairalin ko?"

Doon nagsimulang magbago ang pananaw ko.

Hindi ko kailangang maging katulad ng iba para masabing kaya ko. Hindi ko kailangang makita ang buong mundo upang maramdaman kung gaano ito kaganda. At higit sa lahat, hindi ko kailangang maging perpekto upang masabing buo ako.

Kaya naglakas-loob akong sumali bilang isang mamamahayag sa aming paaralan. Sa unang pagkakataon, hawak ko ang kamera habang nakatutok ang aking mga mata sa isang mundong unti-unti kong natututunang tingnan sa sarili kong paraan.

May mga pagkakataong nagdududa ako.

"Sigurado ka bang kaya mo?" tanong ng ilan.

Ngumiti lamang ako nang bahagya ngunit buong kumpiyansang sumagot, "Hindi ko man alam kung gaano kalayo ang kaya kong marating, susubukan ko."

At sinubukan ko.

Bawat pagkuha ng larawan ay parang isang paalala na hindi lamang sa pamamagitan ng dalawang mata nakikita ang mundo. Sa bawat kuhang pinipili ko, may kuwento. May damdamin. May buhay.

Hanggang sa dumating ang araw na nalaman kong isa na akong litratistang mamamahayag na kwalipikado sa NSPC.

Hindi ko napigilang mapangiti.

"Talaga?" tanong ko, tila hindi makapaniwala.

"Oo. Kwalipikado ka," sagot nila.

Sa sandaling iyon, parang may maliit na liwanag na sumindi sa loob ko. Sa wakas, ang batang minsang nagtanong kung bakit sa kanya nangyayari ang lahat ay siya ring batang natutong sabihin sa sarili, "Kaya ko pala."

Isang dakilang biyaya ang ipinagkaloob sa akin na katawanin ang aming rehiyon habang bitbit nang may pagmamalaki ang pangalan ng aming paaralan. Hindi man naging madali ang paglalakbay, bawat hirap, luha, at pagdududa ay tila naging bahagi ng larawang matagal ko nang binubuo - ang larawan ng taong hindi hinayaang tukuyin ng kanyang kapansanan ang kanyang halaga.

Napagtanto ko na hindi hadlang ang ating mga kakulangan. Sa halip, ang mga ito ang humuhubog sa atin upang maging mas matatag, mas matapang, at higit na kakaiba.

Dahil minsan, ang liwanag ay hindi kailangang makita upang maramdaman.

Hindi laging nakikita ng mata ang tunay na liwanag. Kung minsan, ito'y natatagpuan sa puso ng taong piniling magpatuloy kahit pa sa pinaka madilim na yugto ng kaniyang buhay.

-REGIELYN MUTUC

16/08/2026

𝑷𝒂𝒏𝒊𝒕𝒊𝒌𝒂𝒏: 𝑷𝑨𝑵𝑻𝑨𝑷𝑨𝑳

Ang magmahal ay pagpasan ng krus—ito’y sakripisyo,
Tiyak na handa akong iukol sa’yo.
Hindi malaman kung ano ang magpapatunay,
Upang makamit ang pagsinta mong walang humpay.

Umasang ikaw ang magiging tahanan,
Ngunit ng maglaon ay lumingon at iba ang kinatok na pintuan.
Kaibig-ibig ba akong tunay?
O sadyang kapos ang alay, maging ang aking buhay.

Sa pagtimo mo sa aking isip ng nakaraan,
Ramdam ko ang hapdi ng paglaho ng iyong nararamdaman.
Sapagkat batid kong muling sumagi sa gunita ng nakalipas,
Ang sakit pala maging panakip butas.

Hindi mawari bakit nagtagpo ang ating landas,
Dahil mabilis pa sa alas-kwatro ang wakas.
Ako’y tinabingan ng anino ng kasinungalingan,
At iwinaglit ang pagsinta sa lawak ng kawalan.

Sa pighati’t hinagpis na dulot sa nalinlang na kasalukuyan,
Kusang humakbang paatras ang diwa kung sugatan.
Ang paghilom ay suntok sa buwan sa mabilis na pag usad,
Ngunit mabisa pag inalagwa ng banayad.

Tunay ngang pabigat ang bantayog ng pagsinta sa aking bagwis,
Sapagkat bato at hindi puso ang inihandog—pero di ko matiis.
Patunay na ang sarili ay mahirap katungali,
Di mo mawari kung posible ba ang magwagi.

-JD

16/08/2026

BVRHS Inducts Student Leaders, Club Officers, SPTA Officers

Bonifacio V. Romero High School, August 14, 2026 — Despite the rainy morning, school leaders gathered for the Induction and Oath-Taking Ceremony, pledging to uphold their responsibilities with integrity, commitment, and faithful service.

The ceremony brought together class officers from all grade levels, club officers, and School Parent-Teacher Association (SPTA) officers in an event that emphasized accountability, commitment, and responsible leadership. It was organized and led by teachers, administrators, and masters of ceremonies.

The ceremony commenced with an opening remark delivered by school principal Jennifer Y. Santos, who emphasized the importance of responsible leadership among students and parents.

Following the opening remarks, Angeles City Vice Mayor Amos B. Rivera delivered an inspirational message, highlighting the qualities that define a true leader, including perseverance, humility, and hope.

“Being a leader comes with responsibility,” Rivera stated, reminding student leaders that leadership is earned through commitment rather than simply holding a position. His message encouraged the newly inducted leaders to serve with fairness, humility, and determination.

During the induction and Oath-Taking Ceremony, the student leaders raised their hands and recited their Oath of Office, signifying their commitment to fulfill the responsibilities entrusted to them. They were reminded to guide their fellow students, set good examples, promote teamwork, and foster unity within the school community.

As the ceremony came to an end, a new chapter began for the newly inducted leaders. Bound by their oath, dedication, and promise to serve, they now carry the responsibility of contributing to the continued growth of a united, disciplined, and responsible school community.

News Article: Chloe Ann P. Cortez

06/04/2026

Ink turned into impact, stories turned into legacy. A Scribe rises as a graduate.

From chasing headlines to becoming one, your journey proves that truth, passion, and perseverance always make the front page. Alongside your journalistic excellence, you have also stood out as academic achievers, balancing intellect and integrity with remarkable dedication.

Congratulations, Graduate Journalists of The Scribe. Your voices are powerful, your pens unstoppable, and your stories are just getting started.

13/02/2026

True love is often rare, yet it is present in every corner of our lives if we know where to look. It is the steady force that remains when 'push comes to shove' and the quiet kindness found in good company. May your day be filled with the warmth of genuine appreciation. Happy Valentine's Day to all❤️

The Scribe

22/08/2026

21/08/2026

20/08/2026

19/08/2026

19/08/2026

16/08/2026

16/08/2026

06/04/2026

13/02/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request