03/08/2026
"Lucky Me Lang Pala..."
Noong bata pa ako, madalas kaming mag-ulam ng Lucky Me. Minsan iniisip ko pa noon, bakit parang matabang ang luto ni Nanay? Hindi ko maintindihan kung bakit gustong-gusto ko pa rin iyon kahit pakiramdam ko may kulang sa lasa.
Lumipas ang maraming taon. Nagkaroon na ako ng sariling pamilya.
Sinubukan kong gayahin ang paraan ng pagluluto ni Nanay. Parehong noodles, parehong tubig, parehong rekado. Pero iba pa rin. Kahit anong gawin ko, parang may kulang. Minsan naman, sumosobra sa alat. Hindi ko talaga makuha ang timplang hinahanap ko.
Hanggang dumating ang panahong pareho kaming nawalan ng trabaho ng asawa ko.
Dumating kami sa puntong halos wala nang makain ang mga anak namin. Nahihiya na kaming manghiram sa mga kapatid ko dahil alam kong marami na rin silang naitulong. Wala na ring gustong magpautang sa amin.
Isang gabi, habang iniisip ko kung ano ang ihahain ko sa hapag, kinapa ko ang luma kong pantalon. May naramdaman akong barya.
Dalawampung piso.
Para sa iba, maliit na halaga lang iyon. Pero sa amin noong gabing iyon, para kaming nakahawak ng pag-asa.
Bumili ako ng isang Lucky Me. Ang sukli, ipinambili ko ng asin.
Pag-uwi ko, niluto ko ang noodles. Dinagdagan ko ng maraming tubig para magkasya sa buong pamilya. Nilagyan ko ng kaunting asin para hindi mawala ang lasa ng sabaw.
Habang kumakain kami, tahimik lang ako.
Bigla kong nalasahan ang isang pamilyar na lasa.
Napahinto ako.
Napatingin ako sa mangkok.
Napangiti... pero kasabay noon ang pagpatak ng luha ko.
"Ito pala ang lasa ng niluluto ni Nanay."
Hindi pala matabang ang luto niya.
Hindi lang sapat ang pampalasa noon dahil kailangan niyang paramihin ang sabaw para lahat kaming magkakapatid ay may makain.
Hindi pala siya mahina magtimpla.
Isa lang talaga ang kaya niyang bilhin.
Ngayon ko lang naintindihan.
Ang kulang noon ay hindi ang seasoning...
Kundi ang kakayahan nilang bumili ng mas marami.
Ngayon, sa bawat Lucky Me na niluluto ko, hindi ko na hinahanap ang eksaktong timpla.
Ang hinahanap ko na lang ay ang pagmamahal ng isang ina na kahit kapos na kapos na, sisiguraduhing walang anak na matutulog na walang laman ang sikmura.
Ngayong isa na rin akong magulang, saka ko lang tunay na nalasahan ang luto ni Nanay. At sana... hindi na kailangan pang maranasan ng mga anak ko ang pinagdaanan namin para maintindihan kung gaano kasarap ang isang simpleng Lucky Me na niluto ng isang inang handang isakripisyo ang lahat para sa kanyang pamilya. 🥹💙
