https://anythingandtrending.blogspot.com/?m=1

Philippine's Horror Shorts, Antipolo (2026)

30/08/2025

https://youtu.be/TGBoyfAUl_c?si=y8gL3vg9N-qUEdgW

28/07/2025

Ang Aswang sa Kalagitnaan ng Bagyo

⸻

Unang Bahagi: Babala ng Hangin at Alon

Noong hindi pa masyadong abante ang teknolohiya, may isang liblib na baryo sa tabing-dagat ng Quezon na tinatawag na San Telmo. Sa tuwing may malakas na bagyo, kinaugalian ng mga tao na magkulong sa kanilang mga bahay, isinasara ang mga bintana, at binabalot ng dasal ang gabi.

Ngunit sa likod ng bawat bagyo… may kasamang bulong ang hangin — boses ng nilalang na matagal nang naninirahan sa kagubatan at dagat.

Minsan, sa isang gabi ng bagyong may signal no. 3, isang matandang babae ang lumapit sa barangay hall, basang-basa, nanginginig.

“Maghanda kayo… may mas masahol pa sa ulan ang darating…”

Pagkatapos no’n, nawala siya sa dilim.

⸻

Ikalawang Bahagi: Bahay ng Pamilyang Dela Vega

Sa dulo ng baryo, may mag-anak na naninirahan sa isang lumang bahay: sina Mang Ruben, ang ama, Aling Mercy, at ang dalawa nilang anak na sina Kara (16) at Benjo (9).

Habang lumalakas ang ulan, naputol ang kuryente. Binuksan ni Kara ang flashlight habang tinutulungan si Benjo sa takot. Sa di-kalayuan, may naririnig silang malalalim na yabag sa putikan… sa kabila ng malakas na hangin.

“Tay… may kumakaluskos sa labas…” bulong ni Kara.

Sumilip si Mang Ruben sa bintana. Sa isang kislap ng kidlat, nakita niya ang isang payat na nilalang na nakayuko, may mahabang buhok, at tila amoy bulok na karne.

⸻

Ikatlong Bahagi: Ang Gabi ng Pagkawala

Biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Sa halip na malamig, ito’y tila mainit at mabigat. Unti-unting bumukas ang pinto sa kusina… hindi dahil sa hangin kundi sa isang k**ay na mahaba ang kuko at baluktot ang mga daliri.

Wala silang nakita kundi putik na yapak at isang kulay-itim na sinulid na tila ginamit pang-ritwal.

Kinabukasan, wala si Benjo. Wala ring bakas ng kahit anong pagpa*ok o pag-alis. Tanging ang mga kuko sa sahig ang iniwan nito.

“May bumiktima na naman… kagaya noong tatlong taon na ang nakalipas,” sabi ng kapitan ng barangay.

⸻

Ikaapat na Bahagi: Ang Aswang

Dumaan ang isa pang gabi ng bagyo. At gaya ng dati, may nawala na namang bata — anak naman ni Mang Temyong sa kabilang purok.

Ang mga matatanda ng baryo ay nagsimulang maghinala. “Bumabalik ang aswang tuwing may bagyo,” ani ni Lola Precy, isang matandang albularyo.

Ayon sa kanya, ang nilalang ay isang aswang na lumilitaw lamang kapag ang ulan ay kasabay ng kabilugan ng buwan. Sa panahon ng bagyo, hindi ito napapansin ng mga hayop o tao — dahil natatabunan ang amoy at tunog nito ng unos.

⸻

Ikalimang Bahagi: Ang Ritwal ng Paghuli

Nagdesisyon ang mga tao na sundin ang payo ni Lola Precy. Gumawa sila ng ritwal gamit ang dugo ng manok, asin, at itim na kandila. Pinatibay nila ang bawat bahay ng mga dahon ng kakawate, bawang, at langis mula sa niyog na binasbasan.

Ngunit nang magtatakip-silim, habang bumubuhos ang ulan at kumikidlat, isang malakas na sigaw ang narinig mula sa bukid.

Tumakbo sila, dala ang ilawan, at nakita nila ang katawan ni Mang Ruben — wala nang ulo, at sa tiyan niya’y may marka ng kagat.

⸻

Ikaanim na Bahagi: Ang Katotohanan

Habang kinakalap ang mga labi ni Mang Ruben, may isang bata ang lumapit sa mga tanod. Si Kara.

“Nakita ko na siya… ang aswang…”

Nang tanungin kung sino, dahan-dahan siyang tumuro sa isang sulok ng bahay ng barangay hall.

Si Aling Mercy — ang kanyang ina.

Sa harap ng lahat, dahan-dahang nag-iba ang anyo ni Aling Mercy. Umitim ang kanyang balat, humaba ang kanyang mga kuko, at nangilabot ang lahat nang makita ang bibig niyang may dugo pa ng asawa niya.

⸻

Panghuling Bahagi: Ang Bagyong Walang Hanggan

Hindi na natuloy ang ritwal. Sa halip, sinunog nila ang katawan ni Aling Mercy at ibinaon ang abo sa simbahan.

Ngunit taon-taon, sa tuwing may bagyo, may naririnig pa ring sigaw sa palibot ng baryo. Sinasabing ang kaluluwa ng aswang ay di pa rin matahimik, naghahanap pa rin ng katawan… at bata.

Kaya sa San Telmo, walang batang lumalabas kapag may unos.

Dahil baka ang ulan ay hindi lang ulan.

Baka ito na ang gabi na ikaw naman ang kukunin ng…
Aswang sa Kalagitnaan ng Bagyo.

14/07/2025

Ang Babae sa Baba ng Hagdan.

⸻

Sa isang lumang bahay sa Tanay, Rizal, naninirahan si Angela, isang dalagang nagtatrabaho bilang online tutor. Mag-isa siyang nakatira sa bahay ng kanyang yumaong lola, isang malaking bahay na gawa sa kahoy, luma na ang mga dingding, at malutong ang bawat yapak sa sahig. Pero ang pinakakilalang bahagi ng bahay na iyon—ay ang mahaba at madilim na hagdanan.

Tuwing gabi, bago matulog, nakagawian na ni Angela na patayin ang ilaw sa sala sa ibaba bago siya umakyat sa kanyang kwarto sa itaas. Pero isang gabi, habang papalapit siya sa hagdan, napansin niyang bukás pa rin ang ilaw sa ilalim. Medyo nainis siya, iniisip na baka nakalimutan niya.

Habang binababa niya ang unang baitang, napansin niya ang isang babae sa gilid ng hagdan.

Hindi gumagalaw.
Nakatayo lang ito—nakatingala sa kanya.
Maputla. Mahaba ang buhok na parang basâ. At nakasuot ng lumang bestidang kulay puti na tila ginamitan ng abong panlaba.

“May tao ba diyan?” tanong ni Angela, pilit nilalabanan ang takot.

Ngunit hindi ito sumagot.
Bagkus, unti-unting ngumiti ang babae—hindi isang ngiting masaya, kundi isang ngiting pilit na parang napupunit ang mukha niya.
At doon lang napansin ni Angela—wala itong mata. Mga butas lang ang naroon. Itim. Malalim. Walang laman.

Tumakbo siyang paakyat sa kwarto, nagsara ng pinto, at hindi lumabas buong gabi.

Kinabukasan, sinabihan siya ng kapitbahay,

“Narinig mo ba kagabi? May umiiyak na naman sa ilalim ng hagdan mo. Sabi nila, matagal nang nagpapakita diyan ang babae na tumalon sa hagdan at nabagok ang ulo—dahil sa matinding galit at selos.”

“Sabi pa nga nila, tuwing may bagong tumitira sa bahay, nagpaparamdam siya. Lalo na kung babae. Gusto niyang isama.”

Mula noon, gabi-gabi, naririnig ni Angela ang mga yabag sa baba ng hagdan. Hindi na niya pinapatay ang ilaw. Pero kahit maliwanag na…
Tuwing alas-dose ng gabi…
Nakatayo pa rin doon ang babae.
At palapit na ito nang palapit.

08/07/2025

“Ang Itim na Dasal sa Tsinelas”
Isang kwento mula sa Trece Martires, Cavite.

⸻

Sa bayan ng Trece Cavite, may kumakalat na bulong-bulungan—tungkol sa isang kulto na gumagala sa gabi. Sila raw ay hindi basta tao. Tahimik silang kumikilos, hindi nananakot, pero bigla na lang may nawawala… walang bakas, walang tunog, walang sigaw.

Si Aya, isang dalagang mahilig magpuyat, ay naninirahan sa isang apartment sa gilid ng palengke. Isang gabi, dahil sa pagmamadali, naiwan niya ang kanyang tsinelas sa labas ng pinto. Napansin niya ito pero tinamad na siyang lumabas. “Wala namang kukuha n’yan,” sabi niya sa sarili.

Kinabukasan, paggising niya, pakiramdam niya ay may nakatitig sa kanya. Mabigat ang paligid, parang may ibang presensyang hindi niya maipaliwanag. Naisip niyang baka dahil lang sa puyat. Pero nang lumabas siya para kunin ang tsinelas—may puting papel na nakatiklop sa ilalim nito.

Kumakabog ang dibdib ni Aya habang pinulot ito. Sa loob, may sulat sa tinta na halos hindi mabasa, parang isinulat gamit ang dugo o uling:

“Pinili ka na. Huwag mong tanggihan.”

Sa likod ng papel, may itim na dasal — kakaibang panalangin na binabaliktad ang pangalan ng Diyos, at may mga simbolong hindi niya alam kung Arabo, Latin, o ibang wika. Parang may kapangyarihan itong bumabalot sa paligid.

Tinawagan niya ang kanyang kaibigan na si Mar, na mahilig sa okultismo. Pagkakita sa sulat, nanlamig si Mar.

“Aya, kilala ko ‘to… ito yung itim na dasal ng ‘Kapatirang Itim.’ Kulto sila na nangunguha ng kaluluwa. Kung sino mang makabasa ng sulat nila, nagiging bukas sa kanila ang kaluluwa mo. Kaya madali kang makuha… kahit hindi mo namamalayan.”

Mula noon, nagsimulang bangungutin si Aya. Paulit-ulit na panaginip: isang pabilog na altar, mga tao sa itim na balabal, may hawak na tsinelas, at binabanggit ang pangalan niya nang paulit-ulit.
“Aya… Aya… Aya…”

Hanggang isang gabi, nakita ng landlady niya ang pinto ni Aya na bukas ng bahagya. Naisip niyang i-check. Walang katao-tao sa loob. Maayos ang mga gamit. Wala lang si Aya.
Pero sa harap ng pinto, nakahiga ang parehong pares ng tsinelas, at sa ilalim nito, may panibagong sulat.

“Isang kaluluwa na naman ang aming nabuksan. Huwag ninyong iiwan ang tsinelas sa labas, kung ayaw ninyong sumunod sa kanya.”

⸻

Hanggang ngayon, may mga naiuulat sa Trece Cavite. Mga naiwanang tsinelas na may papel sa ilalim. Sabi nila, kapag may nakitang itim na dasal sa tsinelas mo, huwag mo na lang basahin. Sunugin mo agad. Dahil baka sa susunod, ikaw na ang susunod na mawawala.

05/07/2025

“Ang Matandang Babae sa Montalban”

Sa isang liblib na barangay sa Montalban, Rizal, may isang lumang alamat na bihirang ikuwento ng matatanda—dahil sa takot, at dahil mas mabuting hindi raw ito banggitin. Ngunit isang gabi ng tag-ulan, muling nabuhay ang alamat.

Si Lando at ang kanyang pamilya ay bagong lipat lang sa isang bahay sa gilid ng bundok. Tahimik at presko ang lugar, malayo sa lungsod. Pero simula pa lang, may kakaibang pakiramdam na si Lando. Parang may matang laging nakatingin mula sa kakahuyan tuwing dapit-hapon.

Isang gabi, habang binabagyo ang lugar, may kumatok sa kanilang pinto.
Tok… Tok… Tok…
Malakas ang ulan. Nang silipin nila sa bintana, may matandang babae—nakasuot ng puting bestida, basa sa ulan, at may bitbit na sako. Nanginginig ang boses nito:

“Iho… ihanda n’yo ang pamilya n’yo… may dumarating… may aswang…”

Nagtinginan si Lando at ang kanyang asawa. Tumanggi silang pagbuksan. Iniisip nila na baka isa lang itong baliw o magnanakaw na nagpapanggap.

Ngunit hindi umalis ang matanda. Umupo ito sa may anino ng punong mangga sa tapat ng bahay, at buong gabing hindi gumalaw. Habang tumatagal, may naririnig silang kakaibang mga tunog sa paligid—mga yabag sa bubong, mga kuko sa bintana, at pagaspas ng malalaking pakpak.

Biglang tumahol ng sunod-sunod ang a*o nilang si Bruno. Nang lumabas si Lando para silipin, nakita niya si Bruno… nakabitin sa punong kahoy—wala nang laman ang tiyan. Parang sinipsip. Biglang lumamig ang hangin. Muling narinig ang boses ng matanda:

“Sinabi ko na… nandito na siya…”

Mula sa likod ng bahay, may aninong dumaan—isang nilalang na mataas, may mahahabang kuko, pulang mata, at makintab na balat. Isang aswang.

Sumugod si Lando pabalik sa loob, sinarado ang mga bintana. Nanginginig silang magkakapit-bahay habang tahimik na dumadaing ang hangin sa labas. Pero may kakaiba—ang matanda, tumayo, tumingin sa langit, at nagsimulang bumigkas ng matandang dasal na hindi nila maintindihan.

Biglang nagliwanag ang paligid. Sa isang iglap, naglaho ang nilalang. At nang silipin nila ang matanda—wala na siya. Ni bakas ng paa sa basang lupa, wala.

Kinabukasan, pinuntahan ni Lando ang barangay captain para itanong kung sino ang matanda. Tahimik lang ang kapitan, pero pagkatapos ng ilang minuto, naglabas siya ng luma at kupas na larawan.

“Ito ba siya?”

Tumango si Lando.

“Siya si Aling Sela. Engkanto raw. Matagal nang tagapagbantay ng lugar na ‘to. Wala siyang masamang intensyon… kundi magbabala. Pero hindi na siya nagpapakita sa kahit sino—matagal na siyang hindi nakita, mga tatlumpung taon na.”

Mula noon, gabi-gabi nang nagsisindi ng kandila si Lando at ang kanyang pamilya sa harap ng bahay. Hindi na sila muling ginambala ng kung anuman… pero tuwing uulan sa kalagitnaan ng gabi, naririnig pa rin ang katok.
Tok… Tok… Tok…
At ang tinig ng isang matanda:
“May aswang… ihanda n’yo ang sarili n’yo…”

⸻

Babala: Kapag may kumatok sa bahay n’yo tuwing hatinggabi… baka hindi siya ang aswang. Baka siya ang tagapagligtas.

02/07/2025

“Ang Mata sa Itaas ng Puno”
Isang Kwentong Katatakutan sa Marikina

Sa isang lumang bahay sa Marikina, nakatira ang mag-inang sina Aling Dory at ang kanyang anak na si Mira. Ang bahay ay nakatayo pa rin kahit maraming taon na ang lumipas mula nang itayo ito noong panahon ng Hapon. Sa likod ng bahay ay may matandang punong balete—malaki, madilim, at tila may buhay.

Isang gabi habang nanonood ng TV si Mira, napansin niyang may gumagalaw sa bintana. Akala niya ay hangin lang, pero nang lumapit siya, nakita niya ang isang mata — pulang-pula at nakatitig sa kanya mula sa itaas ng punong balete sa likod ng bahay.

Napatigil siya. Hindi ito mata ng hayop. Hindi rin mata ng tao. Para itong mata ng isang bagay na matagal nang naninirahan sa kadiliman.

“Ma… may nakatingin sa akin sa bintana,” nanginginig niyang sabi.

Lumabas si Aling Dory at sinilip ang puno. Wala siyang nakita.

“Imbento mo lang ’yan, anak. Baka sobrang nood mo ng horror,” sagot ng ina.

Ngunit gabi-gabi, bumabalik ang mata. Laging nasa iisang pwesto, sa gitna ng madilim na mga dahon ng balete. Hindi kumikilos, pero laging nak**asid.

Hanggang isang gabi, nawalan ng kuryente. Habang natutulog si Mira, naramdaman niyang may malamig na hininga sa batok niya. Paglingon niya, wala siyang nakita… pero narinig niya ang pagkaluskos ng mga dahon sa labas. Sumilip siya sa bintana, at doon niya nakita—hindi lang isa, kundi maraming mata ang nakatingin sa kanya.

P**a. Nagniningning. Gumagalaw. Palapit nang palapit.

Biglang bumukas ang ilaw sa buong bahay, at nawala ang mga mata. Kinabukasan, tinawag ni Aling Dory ang isang albularyo.

“Sinasabi ko na nga ba. May masamang espiritu sa punong ’yan. Hindi dapat tinira ang bahay na ito. Ginawa itong tambayan ng mga nilalang na hindi matahimik,” sabi ng albularyo.

Nagdasal sila, at nagsaboy ng asin at banal na tubig sa paligid ng puno. Ngunit noong huling gabi nila sa bahay, bago sila lumipat, nakita ni Mira sa salamin ng kanyang kwarto — isang pares ng pulang mata sa likod niya, sa mismong repleksyon niya.

Simula noon, hindi na siya nakatulog ng maayos. Dahil ang mata sa itaas ng puno, hindi na sa labas ng bahay… kundi nasa loob na ng kanyang isip.

⸻

Babala: Huwag basta-basta tumitig sa mga lumang puno sa gabi—baka may nak**asid na pala sa’yo.

01/07/2025

“Ang Matandang Tindera ng Karne”

(Isang nakakakilabot na kwento mula sa liblib na bayan ng San Miguel, Bulacan)

⸻

Sa gilid ng palengke ng San Miguel ay may isang maliit na karinderya na halos di pinapansin ng marami—madilim, luma, at amoy panis ang paligid. Ngunit tuwing umaga, doon pumipila ang mga trabahador, estudyante, at maging ang ilang pulis, dahil sa masarap at murang ulam ng matandang si Aling Teray.

“Paborito ko ’tong adobong baboy niya, parang may sikreto sa timpla,” ani Mang Berto habang nilalantakan ang ulam.

Si Aling Teray ay kilala bilang isang tahimik, matanda, at laging nakaputing daster. Wala siyang pamilya at halos walang lumalapit sa kanyang bahay sa dulo ng sapa, malapit sa masukal na bahagi ng kagubatan.

Isang araw, napansin ng ilang residente na may mga nawawala sa kanilang barangay—mga tambay, lasinggero, at mga walang k**ag-anak. Hindi ito gaanong pinansin, hanggang sa isang binatilyong nagngangalang Junjun ang nawala.

Si Junjun ang madalas na tumutulong kay Aling Teray tuwing madaling araw sa pagbitbit ng karne. Ngunit isang gabi, narinig ng kapitbahay ang sigaw ng binatilyo mula sa bahay ni Aling Teray. Nang puntahan ito ng tanod, wala silang nakita kundi saradong pinto at masangsang na amoy.

Kinabukasan, tila walang nangyari. Bukas ulit ang karinderya ni Aling Teray. May bagong putahe—“Kalderetang Baboy.”

Pero may kakaiba… ang laman ay tila mas mapula kaysa dati, at ang buto ay hindi pangkaraniwan. Isa sa mga kumain ang nagsabi, “Parang… buto ng tao?”

Tinawanan lang siya ng iba.

⸻

Ang Pagbunyag

Isang gabi, naglakas-loob ang ilang kabataan, kasama ang kuya ni Junjun, na sumilip sa likod ng bahay ni Aling Teray. Doon nila nadiskubre ang isang hukay, at sa loob nito ay maraming bungo at buto ng tao, ilang may bahid pa ng dugo at mga nakasuot pa ng sirang damit.

Tumakbo sila patungo sa pulisya.

Nang salakayin ang bahay ni Aling Teray, wala na ito. Ang buong bahay ay amoy bulok na karne at ang mga palanggana sa kusina ay puno ng sariwang tinadtad na lamang-loob—at isa sa mga ito ay tila puso ng tao.

Isinara ang karinderya, ngunit ang mga kumain ng karne ay nagsimulang makaramdam ng sakit, pagkabalisa, at bangungot gabi-gabi—parang may mga kaluluwang sumusunod sa kanila.

⸻

Hanggang Ngayon…

Walang nakakaalam kung nasaan si Aling Teray. May nagsasabing nakita siya sa ibang probinsya, nagtitinda muli. May iba namang naniniwala na hindi na siya tao—isa na siyang nilalang na nabubuhay sa laman ng kapwa-tao.

Kaya kung makakakain ka sa isang karinderya sa liblib na lugar at sobrang mura ng ulam… pag-isipan mong mabuti. Baka hindi baboy ang kinakain mo.

⸻

Moral ng Kwento:
Hindi lahat ng mura ay ligtas. Mag-ingat sa kung sino at saan ka kumakain, lalo na kung tila may tinatago ang nagluluto. 🩸🍖

29/06/2025

“Ang Taong Baboy ng Bulacan”

Sa isang liblib na baryo sa probinsya ng Bulacan, may isang alamat na pilit kinakalimutan ng mga tao ngunit paulit-ulit na bumabalik tuwing gabi ng kabilugan ng buwan—ang kwento ng “Taong Baboy.”

Hindi ito ordinaryong baboy na alaga sa likod ng bahay. Ito’y nilalang na nagpapanggap na baboy tuwing gabi. Malaki, maitim, at may mapupulang mata na tila apoy. Isa raw itong tao sa araw, ngunit sa dilim, isa siyang mabangis na halimaw na may kakaibang panlasa—ang laman ng mga buntis.

Simula ng Lagim

Si Aling Dely ay walong buwang buntis sa kanyang panganay. Isang gabi, bandang alas-dose ng madaling araw, narinig nila ng kanyang asawa ang malalalim na ungol mula sa likod ng bahay. Akala nila ay baboy lang na nakawala, pero nang sumilip si Mang Rodel sa bintana, may nakita siyang aninong gumagapang na parang tao, pero may katawan ng baboy. Ang balahibo nito ay magaspang, at ang bibig nito’y umaagos ang laway.

“Nakita mo ’yun?” tanong ni Mang Rodel sa asawang nanginginig.

“Baboy lang ’yon…” nanginginig na sagot ni Aling Dely.

Ngunit kinabukasan, may balitang kumalat—isang buntis sa kabilang purok ang natagpuang wala nang buhay. Bukas ang tiyan at wala na ang laman-loob. Sa tabi ng katawan, may mga bakas ng paa… paa ng baboy, pero parang may daliri ng tao.

Lumalala ang Takot

Nagdesisyon ang mga kalalakihan sa baryo na magbantay tuwing gabi. May dalang itak, lampara, at dasal. Ngunit tuwing kalagitnaan ng gabi, isa-isa silang dinadalaw ng matinding antok na hindi nila mapaglabanan. At pagdating ng umaga, may isa na namang buntis ang nawawala o natatagpuang patay.

Sabi ng matatanda sa baryo, ang taong baboy ay dating albularyo na isinumpa dahil sa kanyang kasakiman sa kapangyarihan. Nakainom daw ito ng orasyon na nagpapahintulot na magbago ng anyo—tao sa araw, baboy sa gabi. Ngunit sa kapalit, kailangang palagi siyang makakain ng buhay na laman, lalo na ng mga nagdadalang-tao. Laman daw ito ng “pangalawang kaluluwa” ng sanggol, na siya niyang ginagawang pangpalakas.

Ang Katotohanan ay Lumabas

Isang gabi, naglakas-loob si Mang Berting, isang matandang kilala sa barangay na matapang at may alam sa kulam, na subaybayan ang anino ng nilalang. Sa kanyang paglalakad sa gubat, nakita niya ang baboy na may duguang bibig… pero sa pagdaka, ito’y tumayo sa dalawang paa, unti-unting nagbago ang anyo—at lumitaw ang anyo ni Ka Ador, isang kilalang matandang tahimik at palakaibigan.

“Ador… ikaw pala ang halimaw,” bulong ni Mang Berting habang kinikilabutan.

Ngunit bago pa siya makatakbo, nilapa siya ng taong baboy. At kinabukasan, bangkay na lang niya ang natagpuan, gutay-gutay.

Hanggang Ngayon…

Binalot ng takot ang buong baryo. Lahat ng buntis ay pinapapunta sa simbahan tuwing gabi upang doon matulog, ligtas sa anino ng dilim. Ngunit tuwing may nawawalang alaga, may nabubulabog na a*o, o may naaamoy na malansang dugo, naiisip ng mga taga-Bulacan ang iisang nilalang:

“Baka bumalik na naman ang taong baboy.”

Kaya kung ikaw ay maglalakad sa gabi sa baryo ng San Rafael, Bulacan… at makarinig ka ng ungol ng baboy mula sa likod ng bahay—huwag mong silipin. Huwag mong tawagin. At higit sa lahat, huwag kang buntis…

⸻

Moral ng Kwento:
Hindi lahat ng mukhang mabait sa umaga ay ligtas sa gabi. Sa likod ng anyo ng tao, may ibang nilalang na nagtatago sa dilim. Mag-ingat.

28/06/2025

“Fiesta ng Kadiliman sa Antipolo”

⸻

Tuwing ikalawang Sabado ng Mayo, idinaraos ang makulay na fiesta sa isang baryo sa Antipolo. Kilala ang baryong ito sa masaganang handaan, makukulay na banderitas, at prusisyon sa gabi. Dinadayo ito ng mga turista, at mga balikbayan na gustong damhin ang simpleng kasiyahan ng probinsya.

Ngunit may isang lihim na hindi alam ng mga panauhin.

Sa baryong ito, may mga nilalang na hindi tunay na tao. Sila’y nakikihalubilo sa mga residente—mabait, magiliw, at palakaibigan—pero kapag dumilim na’t nagsimula ang gabi ng kasiyahan, naghuhubad sila ng kanilang pagkukunwari.

⸻

Isang taon, dumayo sa fiesta sina Karl, Mariz, at ang kanilang mga kaibigan mula Maynila. Naengganyo sila ng viral posts tungkol sa masarap na pagkain at sayawan sa kalye. Mainit silang tinanggap ng mga taga-baryo, lalo na ni Aling Iyay, isang matandang babae na may karinderiang laging puno ng bisita.

“Magpahinga muna kayo riyan, mga iho’t iha,” ani Aling Iyay. “Mamayang gabi, may handaan sa bukid sa likod ng chapel. Eksklusibo ‘yan para sa mga espesyal na bisita.”

Walang kaalam-alam ang grupo na bihira ang mga naiimbitahan sa handaang iyon—at wala pa sa kanila ang nakabalik.

⸻

Dumating ang gabi. Sa ilalim ng buwan, naglakad ang grupo patungo sa sinasabing bukid. Nagtaka sila nang makitang walang ibang tao sa paligid—tahimik, malamig, at tila may kakaibang amoy ang hangin.

Sa gitna ng bukid, may nakahain na mesa—puno ng karne, tinola, at pulutan. Wala ni isa mang kilalang pagkain. Wala ring ibang panauhin kundi sila.

Biglang lumabas mula sa dilim ang mga taong bumati sa kanila kanina: si Aling Iyay, mga bata, mga matatanda, at ilang mukhang pamilyar—lahat ay nakangiti, pero matalim ang mga titig.

Unti-unting nagbago ang kanilang anyo—humaba ang mga kuko, nanlilisik ang mga mata, at ang balat ay naging kulay-abong parang balat ng paniki.

“Aswang…!” sigaw ni Mariz, nanginginig.

“Huli na,” wika ni Aling Iyay, habang ang dila niya’y humaba at dumulas paalis ng kanyang bibig. “Taon-taon, kailangan naming kumain ng laman ng mga bisitang dumayo.”

⸻

Tumakbo ang grupo, ngunit ang bukid ay tila naging isang maze. Isa-isang nawala ang mga kasama nila—hinihila sa dilim, sinasakmal mula sa itaas ng mga punong-kahoy.

Si Karl lamang ang nakatakas, sugatan at halos mabaliw. Natagpuan siya kinabukasan sa ilalim ng tulay, walang saplot, duguan, at paulit-ulit na sinasabi:

“Hindi sila tao… Fiesta ng mga halimaw ‘yon… fiesta ng mga gutom…”

⸻

Simula noon, hindi na muling bumalik sa baryong iyon ang mga turista. Pero taon-taon, tuwing Mayo, may mga ulat pa rin ng mga nawawalang bisita na dumalo sa fiesta. At may mga tsismis na buhay pa rin si Aling Iyay, hindi tumatanda.

Kaya kung sakaling imbitahan ka sa isang eksklusibong handaan sa bukid ng Antipolo, mag-isip-isip ka.

Baka hindi ka lang bisita…

…baka pagkain ka na.

⸻

Moral ng kwento:
Hindi lahat ng ngiti ay totoo. Sa mga probinsya, lalo na sa panahon ng pista, mag-ingat sa mga taong tila masyadong magiliw… lalo na kung hindi mo alam kung saan ka nila dadalhin.

27/06/2025

“Karinderya sa Kanto ng Kadiliman”

Sa liblib na baryo sa Bicol, may isang karinderyang bukas lang tuwing dapit-hapon hanggang madaling-araw. Nakalagay sa karatula ang pangalang “Luto ni Aling Cora” — simple, mura, at laging may ulam. Mula sa ginataang manok, Bicol Express, hanggang sa sinigang, lahat ay malasa, malambot ang karne, at may kakaibang linamnam.

Pero may isang bagay na napapansin ng ilang taga-roon: hindi kailanman nakikita ang paghahanda ng pagkain. At kung tatanungin mo kung saan galing ang karne, laging sagot ni Aling Cora, “Galing sa bundok, sariwa pa ‘yan!”

Ang Kakaibang Aling Cora

Si Aling Cora ay isang balo, matandang payat, laging nakasuot ng lumang duster at may mata na tila lumulubog sa kadiliman. Hindi siya lumalabas tuwing araw. Tuwing gabi lang siya gumagala, dala ang sako at balde. May mga nakakita raw sa kanya sa tabing-ilog o sa gilid ng kagubatan, tila may hinihintay… o hinihintay na biktima.

Ang Nawawalang mga Tao

Sa mga nakaraang buwan, sunod-sunod ang pagkawala ng mga bata at tambay sa lugar. Lagi raw silang huling nakitang kumakain sa karinderya ni Aling Cora. Isang gabing maulan, may isang tricycle driver na nakapansin ng kakaibang amoy sa karinderya — amoy sunog na buhok at lamang-loob.

Nang sumilip siya sa bintana ng kusina, halos hindi siya makahinga sa takot: nakita niya si Aling Cora na may hawak na bra*o ng tao — pinupulbohan, hinihiwa, at isinasaing. May bungkos ng mga katawan sa tabi ng kalan, nakatali, duguan, at halos wala nang hininga.

Ang Lihim ay Nabunyag

Isang gabi, naglakas-loob ang ilang kabataan na sundan si Aling Cora. Umakyat ito sa bundok, may kasamang sako. Sa gitna ng kagubatan, nakita nilang ibinaba niya ang sako — may laman itong batang babae, humihikbi at nakatali. Doon nila nakita si Aling Cora na biglang nag-iba ng anyo — naging itim, kalbo, at matulis ang mga kuko at ngipin — isang matandang aswang na nangangain ng laman-tao at ginagawang ulam ang mga ito.

Epilogo

Nang bumalik ang mga kabataan sa baryo para humingi ng tulong, sinunog ng mga tao ang karinderya. Pero nang binuksan nila ang kusina, wala ni isang laman-loob, wala si Aling Cora, at wala na ring bakas ng dugo.

Pero sa ibang baryo malapit sa Legazpi, may bagong bukas na karinderya —
“Luto ni Aling Lora.”
Mura, masarap, malambot ang karne.
At minsan, may pira*o ng kuko sa sinigang.

15/06/2025

“Ang Tunay na Ama”

Lokasyon: Sitio Malatandang, Tanay, Rizal

Sa isang masukal at tahimik na bahagi ng kabundukan sa Tanay, Rizal, may isang maliit na sitio na pinangalanang Malatandang. Payapa at masagana ang pamumuhay ng mga tao rito—hanggang sa dumating ang isang gabi ng kadiliman na tuluyang gumambala sa katahimikan ng lugar.

Ang mag-asawang Rodel at Lani ay bagong lipat lang sa sitio, kasama ang kanilang limang taong gulang na anak na si Elia. Mabait si Rodel, masipag sa bukid, at palakaibigan. Si Lani naman ay tahimik, at medyo mailap sa mga kapitbahay. Napansin ng ilan na parang laging may iniingatan si Lani—parang may takot o lihim na ayaw mabunyag.

Ang Panaginip

Ilang linggo matapos silang makalipat, nagsimulang managinip si Rodel ng kakaiba. Lagi niyang napapanaginipan ang isang lalaki na matangkad, maputla, at may mapupungay na mata. Sa panaginip, sinasabi ng lalaki:

“Hindi ikaw ang ama ng batang ’yan. Babalikan ko ang akin.”

Sa umpisa’y binalewala ito ni Rodel. Ngunit paulit-ulit na dumadating ang panaginip—mas malinaw, mas totoo, mas nakakakilabot. Hanggang sa isang araw, paggising niya, may bakas ng putik sa loob ng kanilang bahay, at may amoy-lupa sa silid ni Elia.

Ang Pagbabanta

Lumapit si Rodel sa matandang albularyo ng sitio, si Mang Efren. Ayon kay Mang Efren, posibleng may engkanto sa paligid na may koneksyon sa pamilya ni Lani. Nang tanungin niya ito, tuluyang umiyak si Lani at inamin ang matagal na niyang itinatago.

“Bago pa tayo ikasal… minsan akong naligaw sa kakahuyan habang pauwi sa amin sa Quezon. Doon ako nagising sa gitna ng parang panaginip—may matangkad na nilalang na may mala-diyos ang anyo. Akala ko panaginip lang, pero… nagdadalang-tao ako pagkatapos noon.”

Nanlumo si Rodel. Sa loob ng maraming taon, minahal niya si Elia bilang sarili niyang anak, ngunit ngayon, may nilalang na gustong agawin ito—at mas masahol pa, tila determinado itong bawiin ang “kanyang anak.”

Ang Gabi ng Pagkawala

Isang gabi, habang bumubuhos ang malakas na ulan, nawala si Elia mula sa kanyang higaan. Nagwala si Lani, at dali-daling lumabas si Rodel upang hanapin ang anak. Sa gitna ng dilim at ulan, may narinig siyang tawa—mababa, parang nanggagaling sa ilalim ng lupa.

“Hindi mo siya anak.”

Mula sa kakahuyan, lumitaw ang nilalang mula sa kanyang panaginip. Ang katawan nito ay parang gawa sa usok, ang balat ay kulay-lupa, at ang mga mata’y parang buwan na tumititig sa kaluluwa.

“Ipinangako siya sa akin ng kalikasan. Ibinigay siya ng kabundukan. Ngunit inangkin mo.”

Dumampot si Rodel ng itak at sinubukang lumaban, ngunit sa isang iglap, natagpuan na lang siyang nakahandusay—wala nang buhay, at ang katawan ay tuyot, parang sinipsip ng lupa ang kanyang lakas.

Pagkatapos ng Lahat

Kinabukasan, natagpuan ng mga kapitbahay si Rodel na patay sa paanan ng punong balete. Sa tabi niya ay isang ukit sa lupa na hugis mata, at sa hangin ay nararamdaman pa rin ang malamig na presensya ng hindi malamang nilalang.

Si Lani at Elia ay tuluyang lumayas sa sitio, ngunit may mga bulong-bulungan na sa mga bagong gabi ng bagyo, may naririnig pa ring iyak ng bata mula sa kakahuyan, at isang boses ng lalaking paulit-ulit na sinasabi:

“Sa akin ka nang galing. Akin ka rin dapat bumalik.”

⸻

Babala ng mga matatanda sa Sitio Malatandang:
“Huwag basta-basta gumala sa kakahuyan. May mga nilalang na nananaginip ng anak. At kapag tinuring kang kanila, wala kang ligtas.”

⸻

13/06/2025

Ang Bahay ni Aling Teresa

Sa dulo ng isang lumang kalsada sa baryo San Vicente, may isang bahay na halos nalilimutan na ng panahon — bahay ni Aling Teresa, isang matandang babae na halos hindi na lumalabas. Matagal na siyang biyuda at tanging ang kanyang kaisa-isang apo na si Miguel ang natitirang kasama niya sa buhay.

Tahimik ang bahay nila. Masyadong tahimik — tipong kahit huni ng ibon o kuliglig ay bihirang marinig. Sabi ng matatanda sa baryo, may sumpa raw ang bahay na ’yon. Pero si Miguel, na isang binatilyong laking siyudad, ay walang paniniwala sa mga kwento ng matatanda.

Hanggang isang gabi.

⸻

Lunes ng gabi, habang nag-aaral si Miguel sa kanyang kwarto, napansin niyang parang may mga mahihinang yabag sa lumang kahoy na sahig sa may sala. Akala niya si Aling Teresa lang, pero nang silipin niya mula sa kanyang pintuan, wala ni anino ng kanyang lola.

Nagbabalik siya sa kanyang lamesa nang biglang may kumalabog sa bintana. Isang malakas na hampas na halos ikabitaw niya ng lapis. Sumilip siya — wala naman tao. Pero may naiwan… isang itim na k**ay na may mahahabang kuko, dumulas pababa sa salamin ng bintana.

Kinabukasan, ikinuwento niya ito kay Aling Teresa.

“Wag kang lalabas kapag alas-diyes na ng gabi,” mahinahong sabi ng matanda, pero may takot sa kanyang mga mata. “May mga kaluluwa sa bahay na ‘to na dapat hindi ginagalaw. Tahimik lang sila kung tahimik tayo.”

Hindi na nagtanong si Miguel. Pero kinagabihan, naengganyo siyang maghalungkat sa lumang baul ng kanyang lola na nasa ilalim ng hagdan. Doon niya nakita ang isang lumang larawan — isang batang lalaki na kamukha niya, pero may mata na tila… itim, walang puti. Sa likod ng larawan, nakasulat ang:
“Huwag muling gisingin. Isang buhay ang kapalit.”

⸻

Ilang minuto bago mag-alas-diyes, narinig muli ni Miguel ang mga yabag — ngayon ay papalapit. Hindi lang isa. Parang marami. Mabibigat, parang paa ng basang tao.

Mula sa pinto ng kwarto niya, may dahan-dahang lumabas na anino. Isa. Dalawa. Tatlo. Puno ng mantsa ang sahig sa bawat yapak nila. Si Miguel ay nanlalamig na, napaatras papunta sa sulok ng kanyang kwarto.

Biglang bumukas ang ilaw.

Si Aling Teresa, hawak ang isang lumang krus at isang maliit na bote ng langis. “WALA KAYONG KARAPATANG KUNIN SIYA!” sigaw ng matanda. Pinagtabuyan niya ang mga anino gamit ang langis, pero isa sa mga ito — ang pinak**alaki, ang may bunganga sa tiyan at mata sa likod ng ulo — ay lumusot sa pader at mabilis na sinakmal si Miguel.

“LOLA!” huling sigaw ni Miguel bago siya hilahin pababa sa sahig — parang may bumukas na hukay mismo sa ilalim ng k**a.

⸻

Kinabukasan, nakita si Aling Teresa sa gitna ng kwarto, yakap-yakap ang sapatos ng kanyang apo, umiiyak habang paulit-ulit sinasabing:
“Ako ang nagk**ali… Ako ang gumising sa mga kaluluwa… Hindi ko na kayang isara ang pinto ng impyerno.”

⸻

Simula noon, walang lumalapit sa bahay ni Aling Teresa. Sa gabi, may naririnig na sigaw ng isang batang lalaki. Paulit-ulit. Palakas nang palakas…
“Lola… ba’t mo ako pinabayaan…”

At sa bawat alas-diyes ng gabi, may makikita kang itim na k**ay sa bintana, humahaplos sa salamin… naghahanap ng susunod.

Philippine's Horror Shorts

30/08/2025

28/07/2025

14/07/2025

08/07/2025

05/07/2025

02/07/2025

01/07/2025

29/06/2025

28/06/2025

27/06/2025

15/06/2025

13/06/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category