https://anythingandtrending.blogspot.com/?m=1

Philippine's Horror Shorts, Antipolo (2026)

01/08/2026

ANG HULANG MAY KAPALIT
(Isang Kwento ng Takot sa Limang Bahagi)

⸻

Bahagi 1: Ang Manghuhula sa Quiapo

Sa masikip at mataong paligid ng Quiapo, sa gilid ng simbahan kung saan nagdadasal ang mga tao at naghahanap ng himala, may isang matandang manghuhula na kilala sa pangalang Aling Sabel. Nakaupo siya sa isang lumang mesa, may hawak na baraha at itim na rosaryo na tila may sariling buhay.

Isang araw, lumapit sa kanya ang mag-asawang sina Marco at Liza mula sa Santolan, Pasig. Masaya ang kanilang buhay—may tatlong anak, simpleng bahay, at punong-puno ng pagmamahalan. Wala silang ideya na ang kanilang saya ay may kapalit.

“May anino sa likod ninyo,” bulong ni Aling Sabel habang nakatitig sa baraha.
“May gustong bumagsak ang mundo ninyo… at magsisimula ito sa dugo.”

Napatawa lang si Marco. Hindi sila naniniwala sa ganon. Ngunit bago sila umalis, hinawakan ni Aling Sabel ang k**ay ni Liza.

“Hindi kayo makakaligtas.”

⸻

Bahagi 2: Ang Simula ng Kamalasan

Pagbalik nila sa Santolan, nagsimula ang mga kakaibang pangyayari.

Ang kanilang panganay na anak ay biglang nagkasakit—walang malinaw na dahilan. Ang gitnang anak ay nagkaroon ng bangungot gabi-gabi, sumisigaw ng “May babae sa bintana!” kahit walang tao.

Si Liza naman ay nakakarinig ng bulong tuwing madaling araw. Parang may tumatawag sa kanya mula sa labas ng bahay.

“Liza… lumabas ka…”

Si Marco, kahit pilit na matatag, ay napansin na ang kanilang mga gamit ay kusang nawawala at lumilitaw sa ibang lugar. Ang kanilang bahay, na dati’y puno ng saya, ay naging tahimik… at mabigat ang pakiramdam.

⸻

Bahagi 3: Ang Inggit ng Dugo

Isang gabi, dumating ang kapatid ni Marco na si Nestor. Tahimik siya, ngunit may kakaibang tingin.

Doon nalaman ni Marco ang katotohanan.

May mga k**ag-anak silang naiinggit sa kanilang buhay—lalo na si Tita Remy, na matagal nang may galit kay Liza. Hindi niya matanggap kung bakit ang simpleng pamilya ay mas masaya kaysa sa kanya.

At doon nagsimula ang lahat.

Nagpunta si Tita Remy kay Aling Sabel sa Quiapo… at nagpagawa ng kulam.

“Gusto ko silang mawala… dahan-dahan.”

Ngunit hindi niya alam, ang mga ganitong gawain ay may kapalit.

⸻

Bahagi 4: Ang Kontra

Nang tuluyan nang manghina si Liza at halos mawalan ng buhay ang panganay, nagpasya si Marco na humingi ng tulong.

Dinala sila ni Nestor sa isang matandang mambabarang sa probinsya—isang k**ag-anak na matagal nang iniiwasan ng pamilya dahil sa kanyang kapangyarihan.

Tahimik ang matanda, ngunit matalim ang tingin.

“May gumawa sa inyo… at malakas ang gumawa,” sabi niya.
“Pero mas malakas ang babalik.”

Isinagawa ang ritwal sa gitna ng gabi. Kandila, usok, at dasal ang pumuno sa paligid. Narinig nila ang sigaw—hindi mula sa kanila… kundi mula sa malayo.

Parang may nasusunog.

⸻

Bahagi 5: Ang Kapalit ng Hula

Kinabukasan, may balita sa Quiapo.

Natagpuang patay si Aling Sabel sa kanyang pwesto—nakadilat ang mata, parang may kinatatakutan. Walang sugat, pero ang mukha niya ay puno ng takot.

Sa kabilang banda, si Tita Remy ay natagpuan din sa kanyang bahay… wala nang buhay, at may bakas ng dugo sa kanyang bibig.

Sabi ng mga matatanda, bumalik sa kanila ang sumpa.

Unti-unting gumaling ang pamilya ni Marco. Nawala ang mga bulong, ang sakit, at ang anino.

Ngunit bago tuluyang mawala ang lahat, may huling nakita ang gitnang anak sa bintana.

Isang matandang babae… nakangiti.

At sa hangin, isang pabulong na tinig:

“Hindi pa tapos ang kapalit…”

⸻

ANG HULANG MAY KAPALIT: PART 2
(Ang Hindi Natapos na Sumpa)

⸻

Bahagi 1: Ang Naiwang Anino

Ilang buwan matapos ang trahedya, tila bumalik na sa normal ang buhay nina Marco at Liza sa Santolan, Pasig. Masaya ulit ang kanilang tahanan—tumatawa na ang mga bata, at wala na ang mga bulong sa gabi.

Ngunit may isang bagay na hindi nila napansin.

Ang bunso nilang anak na si Mika ay nagsimulang makipag-usap… sa wala.

“Mama, nandito si Lola,” sabi niya isang gabi, nakatitig sa sulok ng sala.

Wala namang lola sa kanilang bahay.

⸻

Bahagi 2: Ang Regalo ng Dilim

Isang araw, may natanggap silang maliit na kahon sa harap ng kanilang pinto. Walang pangalan, walang sulat.

Sa loob—isang lumang baraha.

Parehong baraha na ginamit ni Aling Sabel.

Nang hawakan iyon ni Liza, biglang sumakit ang kanyang ulo. May narinig siyang pabulong.

“May natira pa…”

Kinabukasan, nagsimulang magbago si Mika. Hindi na siya umiiyak—sa halip, nakangiti siya kahit walang dahilan. Minsan, nagsasalita siya ng mga salitang hindi nila maintindihan.

⸻

Bahagi 3: Ang Katotohanan ng Pagbalik

Muling bumalik si Marco kay Nestor at sa matandang mambabarang.

Ngunit iba na ang aura ng matanda.

“Hindi lahat ng kulam ay nawawala,” sabi niya.
“Minsan… may naiiwan. At kadalasan… kumakapit ito sa pinak**ahina.”

Napatingin si Marco sa kanyang mga anak.

“Hindi pa tapos. May isang kaluluwa ang hindi nakalaya… at naghahanap ito ng sisidlan.”

⸻

Bahagi 4: Ang Bagong Katawan

Habang lumilipas ang mga araw, lalong nagiging kakaiba si Mika.

Isang gabi, nagising si Liza sa tunog ng baraha na hinahalo.

Sa sala, nakita niya si Mika—nakaupo sa sahig, hawak ang baraha ni Aling Sabel.

Ngunit ang mga mata niya… hindi na bata.

“Masyado kayong masaya noon,” sabi ng bata, ngunit boses ng matanda ang lumalabas.
“Hindi ko natapos ang trabaho ko…”

Napaatras si Liza.

“Aling Sabel…”

Ngumiti si Mika.

⸻

Bahagi 5: Ang Tunay na Kapalit

Muling isinagawa ang ritwal ng mambabarang.

Ngunit sa pagkakataong ito, mas mabigat ang kapalit.

“Kung gusto ninyong mawala siya… may kailangang kunin kapalit,” babala ng matanda.

“Isang buhay… mula sa inyo.”

Tahimik ang lahat.

Hanggang sa magsalita si Liza.

“Ako na.”

Ngunit bago pa man siya makalapit, biglang tumawa si Mika—malakas, nakakatindig-balahibo.

“Huli na ang lahat.”

Biglang nawalan ng malay ang bata.

Nang magising siya… normal na ulit.

Ngunit si Liza… hindi na.

⸻

Huling Twist: Ang Tahimik na Kapalit

Inilibing si Liza makalipas ang ilang araw.

Tahimik ang lahat. Wala nang multo. Wala nang sumpa.

Akala nila… tapos na.

Ngunit isang gabi, habang natutulog si Marco, nagising siya sa pamilyar na bulong.

“Marco…”

Pagdilat niya, nakita niya si Liza… nakatayo sa paanan ng k**a.

Ngunit ang kanyang ngiti… hindi na kanya.

At sa kanyang k**ay… ang baraha.

“Ngayon… ako naman.”

⸻

WAKAS… O SIMULA PA LANG?

_____

ANG HULANG MAY KAPALIT: PART 3
(Ang Pamilyang Hindi Na Makakatakas)

⸻

Bahagi 1: Ang Bahay na Hindi Na Tahimik

Pagk**atay ni Liza, tuluyan nang nag-iba ang bahay nina Marco.

Hindi na ito tahanan—isa na itong kulungan.

Gabi-gabi, may naririnig na yapak sa kisame kahit walang tao. Ang mga ilaw ay kusang namamatay. At ang pinak**asama… ang bawat miyembro ng pamilya ay nagsisimulang makakita ng bagay na hindi nila dapat makita.

Ang panganay, nakakita ng sarili niyang bangkay sa salamin.
Ang gitnang anak, may naririnig na umiiyak sa ilalim ng k**a.
At si Mika… nakangiti lang.

⸻

Bahagi 2: Ang Pagbabalik ni “Liza”

Isang gabi, bumalik si “Liza.”

Ngunit hindi na siya ang dating ina.

Naglalakad siya sa loob ng bahay na parang hindi nakatapak sa sahig. Ang kanyang mata ay itim na parang walang laman. At ang kanyang boses—halo ng kanya at ni Aling Sabel.

“Hindi pa tapos ang utang ninyo…”

Tinawag niya ang mga bata isa-isa.

At kahit takot na takot sila… parang may pumipilit sa kanila na lumapit.

⸻

Bahagi 3: Ang Pagkawasak ng Pamilya

Unti-unting nawawala ang kontrol ni Marco.

Isang araw, nagising siya na may hawak na kutsilyo… at nakatayo sa harap ng kanyang mga anak.

Hindi niya alam kung paano siya napunta doon.

Sa kabilang banda, ang gitnang anak ay biglang nagsimulang magsulat sa dingding gamit ang dugo mula sa kanyang k**ay:

“ISA-ISA.”

Ang panganay naman ay biglang nawala.

Natagpuan siya kinabukasan sa likod ng bahay… walang malay, at paulit-ulit na sinasabi:

“Si Mama… hindi si Mama…”

⸻

Bahagi 4: Ang Huling Babala

Bumalik si Marco sa mambabarang—ngunit huli na ang lahat.

“Hindi na lang ito kulam,” sabi ng matanda.
“Isa na itong sumpa ng kaluluwa… at kayo ang napiling tahanan.”

“Paano namin matatapos?” sigaw ni Marco.

Tahimik ang matanda bago sumagot.

“Walang matatapos… hangga’t may natitira sa inyo.”

⸻

Bahagi 5: Ang Wakas ng Lahat

Isang gabi, sabay-sabay na nagising ang buong pamilya.

Nakapalibot sila sa sala.

Sa gitna… si “Liza.”

At sa kanyang k**ay, ang baraha—ngunit ngayon, may dugo na.

“Panahon na,” sabi niya.

Biglang nagpatayan ang mga ilaw.

Sumunod ang mga sigaw.

Isa.
Dalawa.
Tatlo.

Kinabukasan, natagpuan ang bahay na bukas ang pinto.

Tahimik.

Walang tao.

Walang bakas ng kahit sino.

Parang… hindi sila kailanman umiral.

⸻

Huling Twist: Ang Bagong Simula ng Sumpa

Pagkaraan ng ilang linggo, may bagong pamilya na lumipat sa bahay sa Santolan.

Masaya sila. May dalawang anak.

Habang inaayos nila ang kanilang gamit, may nakita ang ina sa isang lumang kahon sa ilalim ng hagdan.

Isang baraha.

At sa likod nito, may nakasulat:

“Mas masarap kapag masaya sila bago mawala…”

Biglang may tumawa sa loob ng bahay.

Mahina… pero malinaw.

31/07/2026

ANG PUSA SA BINTANA
Hango sa salaysay ni Mary Grace ng Malanday, Marikina

⸻

PARTE 1: MGA MATA SA DILIM

Tahimik ang gabi sa Malanday, Marikina. Ang mga ilaw sa kalye ay kumukurap, tila ba pagod na ring magbantay sa katahimikan ng lugar. Sa loob ng isang maliit na bahay na yari sa pinaghalong semento at kahoy, nakahiga si Mary Grace, walong buwang buntis, pilit pinapakalma ang kanyang sarili.

“Ma, narinig niyo po ba ‘yon?” nanginginig niyang tanong.

Umiling ang kanyang ina na si Aling Rosa habang nakatingin sa bintana. “Wala naman akong narinig, anak. Baka kaba lang ‘yan.”

Ngunit hindi kaba ang nararamdaman ni Mary Grace. Ilang gabi na siyang hindi mapakali. Tuwing alas-dos ng madaling araw, may naririnig siyang marahang kaluskos sa labas ng bintana—kasunod ang mahihinang yabag.

At doon niya unang nakita.

Isang itim na pusa.

Nakatitig.

Hindi kumukurap.

Hindi gumagalaw.

⸻

PARTE 2: ANG ANINO NG MANGKUKULAM

“May pusa na naman sa bintana mo kagabi?” tanong ng kapitbahay nilang si Mang Isko.

“Opo,” sagot ni Mary Grace. “Parang… may gusto siyang sabihin. Hindi ko maipaliwanag.”

Nagkatinginan ang mga matatanda sa paligid. May bumuntong-hininga.

“Hindi basta pusa ‘yan,” mahina ngunit seryosong sabi ni Mang Isko. “May matandang mangkukulam sa dulo ng ilog. Matagal na siyang wala, pero may sinasabi ang mga tao… may iniwang alaga.”

Nanlamig ang pakiramdam ni Mary Grace.

Simula noon, mas lalong naging madalas ang paglitaw ng pusa. Hindi lang sa bintana—minsan nasa bubong, minsan sa may pintuan. Pero hindi ito pumapa*ok.

Laging nasa labas.

Laging nak**asid.

At laging… tila nagbabantay.

⸻

PARTE 3: ANG HULI NA BUNTIS

Isang gabi, nagising si Mary Grace sa matinding kirot ng kanyang tiyan.

“Ma…” mahina niyang tawag.

Paglingon niya sa bintana, naroon na naman ang pusa—pero iba ang itsura nito ngayon.

Nakatayo ang balahibo.

Nakatingin hindi sa kanya—kundi sa likod niya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

At doon niya nakita.

Isang napakalaking anino ng a*o ang unti-unting sumisiksik sa ilalim ng pinto. Hindi normal ang laki nito. Ang mga mata nito ay nagliliwanag sa dilim—pula, parang apoy.

Hindi ito tumatahol.

Hindi ito gumagalaw tulad ng normal na hayop.

Gumagapang ito… papalapit.

Napahiyaw si Mary Grace.

Sa labas ng bintana, nagsimulang kumalampag ang pusa—parang pilit binabasag ang salamin.

⸻

PARTE 4: ANG LABAN SA GABI

Biglang nabasag ang bintana.

Puma*ok ang pusa.

Hindi na ito mukhang normal—ang mga mata nito ay kumikislap, ang katawan ay tila lumaki, at ang bawat galaw ay may bigat na hindi pangkaraniwan.

Humarang ito sa pagitan ni Mary Grace at ng nilalang.

Ang a*o—o kung ano man iyon—ay naglabas ng mababang ungol. Unti-unti itong tumayo sa dalawang paa.

Hindi ito a*o.

Isang aswang.

Nag-aanyong a*o.

At ang pakay nito—ang sanggol.

Biglang tumalon ang pusa at sinunggaban ang leeg ng nilalang. Nagkaroon ng matinding labanan sa loob ng maliit na bahay—mga kalmot, sigaw, at ungol ang umalingawngaw sa gabi.

Si Mary Grace ay napahiga, umiiyak, hawak ang tiyan.

“Anak… iligtas mo kami…”

⸻

PARTE 5: ANG KATOTOHANAN

Kinabukasan, natagpuan si Mary Grace na buhay—mahina ngunit ligtas.

Ang kanyang sanggol… buhay din.

Ngunit ang buong bahay ay wasak.

May mga bakas ng dugo.

May mga marka ng kalmot sa dingding.

At sa may pintuan…

Isang patay na malaking a*o.

Hindi na ito mukhang hayop.

Ang katawan nito ay unti-unting nagiging anyo ng isang matandang babae—kulubot, maitim, at may mahabang dila.

Isang aswang.

Ngunit ang pusa?

Wala na.

Tanging bakas lamang ng maliliit na paa ang natira—papalayo sa bahay.

Makalipas ang ilang araw, may lumapit na matandang babae kay Mary Grace.

“May nakita ka bang pusa?” tanong nito.

“Opo… siya po ang nagligtas sa amin,” sagot ni Mary Grace.

Ngumiti ang matanda.

“Hindi siya simpleng pusa. Siya ang alaga ng mangkukulam na matagal nang patay. Hindi lahat ng mangkukulam ay masama… may ilan na nag-iiwan ng tagapagtanggol.”

“Yung aswang… matagal nang nag-aabang sa’yo. Hinintay niyang maging mahina ka.”

“Pero nauna siyang natagpuan.”

Mula noon, hindi na muling nakita ang pusa.

Ngunit ayon kay Mary Grace, tuwing hatinggabi, may naririnig pa rin siyang mahinang yabag sa bubong.

Hindi na ito nakakatakot.

Dahil alam niyang—

May nagbabantay pa rin sa kanila.

Sa dilim.

Tahimik.

At handang pumatay… para iligtas sila.

30/07/2026

PAMAGAT: “Ang Sumpa ng Barya”

⸻

Bahagi 1: Ang Bata sa Gate

Sa gitna ng isang eksklusibong subdivision kung saan ang bawat bahay ay tila palasyo, namumukod-tangi ang mansyon ng pamilyang Del Fierro—hindi lamang sa laki, kundi sa reputasyon nitong walang kapantay ang kayabangan.

Isang hapon, habang nakaupo sila sa kanilang hardin, nagkakape at nagtatawanan, may isang batang babae ang dahan-dahang lumapit sa kanilang gate. Marumi ang damit, payat ang katawan, at nanginginig ang boses.

“Pahingi po sana ng barya… pangbili lang po ng bigas,” mahinang sabi nito.

Saglit na natahimik ang pamilya—hindi dahil sa awa, kundi sa pagkadiri.

“Anong klaseng bata ‘to? Ang baho!” reklamo ng panganay.

“Guard! Paalisin mo ‘yan. Nakakasira ng view,” malamig na utos ng ina.

Nang pilitin siyang paalisin, natisod ang bata at bumagsak sa lupa. Napaiyak siya—mahina, halos walang lakas.

At doon… biglang tumahimik ang paligid.

Mula sa likod ng bata, may isang matandang babae na unti-unting lumitaw. Hindi napansin kung saan siya nanggaling.

Ang kanyang mga mata ay tila walang puti—itim na itim. Ang kanyang ngiti ay hindi pangkaraniwan.

“At dahil sa isang baryang ipinagkait ninyo…” mahinang bulong niya, ngunit tila umalingawngaw sa buong paligid,
“ang bawat gutom… babalik sa inyo.”

Biglang lumamig ang hangin.

⸻

Bahagi 2: Ang Unang Gabi

Kinagabihan, nagsimula ang sumpa.

Biglang namatay ang ilaw sa buong bahay. Hindi gumana ang generator. Walang signal ang kahit anong device.

Sa loob ng katahimikan, may maririnig na tunog—

kalansing ng barya…

Sa kusina, may narinig ang bunsong anak na babae.

“Mommy?” tawag niya.

Walang sumagot.

Pagtingin niya sa sahig, may mga baryang gumugulong… kusa.

Isa… dalawa… tatlo…

Hanggang sa dumami.

Dahan-dahan itong bumuo ng isang direksyon—papunta sa madilim na bahagi ng kusina.

Hindi niya napigilan ang sarili. Sinundan niya ito.

At doon niya nakita—

Ang batang babae.

Nakatayo sa sulok. Nakayuko. Nanginginig.

“Pahingi po…” ulit niya.

Pag-angat ng ulo nito—wala na ang kanyang mga mata.

Puro itim.

At nang bumuka ang kanyang bibig—

Bumuhos ang mga barya.

Kasama ang dugo.

⸻

Bahagi 3: Ang Gutom na Hindi Nawawala

Kinabukasan, nawawala ang bunsong anak.

Walang bakas. Walang sign ng paglabas.

Pero sa kanyang kwarto—

May tambak ng barya sa k**a.

At sa gitna nito… ang kanyang hikaw.

Simula noon, hindi na nakatulog ang pamilya.

Sa bawat sulok ng bahay, may naririnig silang bulong.

“Gutóm…”

“Barya…”

“Tulungan mo kami…”

Ngunit tuwing titingin sila—wala namang tao.

Hanggang isang gabi, nagising ang ama dahil sa ingay sa dining area.

Pagbaba niya—

Nakaupo ang buong pamilya… maliban sa kanya.

Tahimik. Nakayuko.

At sabay-sabay silang nagsalita:

“Hindi pa sapat…”

Paglapit niya—

Hindi na sila gumagalaw.

At ang kanilang mga bibig—

Punong-puno ng barya.

⸻

Bahagi 4: Ang Kasalanan

Halos mawalan ng bait ang ina.

Bumalik siya sa gate kung saan nangyari ang lahat.

Nandoon ang matandang babae.

Parang naghihintay.

“Nagmamakaawa ako… patawarin mo kami… ibibigay ko lahat!” sigaw ng ina habang lumuluhod.

Ngumiti ang matanda.

“Lahat?” tanong niya.

“Oo! Kahit ano!”

Tumuro ang matanda sa likod niya.

Nandoon ang batang babae.

Ngunit ngayon—hindi na siya nag-iisa.

May iba pa.

Mga bata. Mga payat. Mga patay na ang itsura.

Lahat sila ay nakatingin.

“Hindi lang ikaw ang tumanggi,” sabi ng matanda.

“Marami na kayo.”

Biglang nagsalita ang mga bata nang sabay-sabay:

“Gutóm kami noon…”

“Pero ginawa ninyo kaming wala…”

“Ngayon… kayo naman.”

⸻

Bahagi 5: Ang Huling Bayad

Kinabukasan, dumating ang mga pulis.

Tahimik ang mansyon.

Walang tao.

Pero ang kakaiba—

Sa bawat kwarto, may nakahilerang barya.

Sa sala, may malaking kahon.

Punong-puno ng barya… at dugo.

At sa ibabaw nito, isang papel:

“Ang kayamanang hindi ibinahagi… kukunin nang mas masakit.”

Simula noon, iniwasan na ng lahat ang bahay ng Del Fierro.

Ngunit may mga tsismis…

Tuwing gabi ng walang buwan—

May batang kumakatok sa mga gate ng ibang bahay sa subdivision.

Mahinang boses.

“Pahingi po ng barya…”

At sa likod niya—

Isang matandang babae.

Nakangiti.

Naghihintay…

Kung sino ang susunod na magkakait.

At kapag ikaw ay tumanggi—

Makakarinig ka ng kalansing ng barya sa dilim.

Hudyat…

Na nagsimula na ang iyong bayarin.

27/07/2026

“Ang Hula sa Huling Linggo ni Joyce”

Sa tahimik na bayan ng San Mateo, Rizal, may isang kuwento na matagal nang ibinubulong ng hangin—isang trahedyang nagsimula sa isang hula.

Isang Linggo ng umaga, kakatapos lang magsimba ni Joyce. Tahimik siyang naglalakad pauwi, hawak ang kanyang rosaryo, habang ang liwanag ng araw ay tila unti-unting nilalamon ng malamig na hangin.

“Joyce…”

Napahinto siya.

Sa gilid ng kalsada, may isang matandang babae—nakaitim, gusgusin, at may matang tila may tinatagong dilim.

“Lumapit ka,” mahina nitong utos.

Hindi niya maintindihan, pero parang may puwersang humihila sa kanya. Dahan-dahan siyang lumapit.

Hinawakan ng matanda ang kanyang k**ay.

Nanlamig siya.

“Alam ko kung paano ka mamamatay,” bulong nito.

Nanginginig na napangiti si Joyce. “Ano po ‘yon?”

Ngumiti ang matanda—ngiting hindi normal.

“Kukulam ka… ng sarili mong kapatid. Inggit ang papatay sa’yo. Kukunin niya lahat ng meron ka.”

Parang bumigat ang mundo ni Joyce. Tumakbo siya pauwi, hindi na lumingon.

⸻

Mula noon, nagbago ang lahat.

Naging malamig ang pakikitungo niya sa kanyang kapatid. Lahat ng kilos nito, pinagdudahan niya. Lahat ng tingin, tila may masamang ibig sabihin.

Hanggang sa nagsimula ang bangungot.

Tuwing gabi, may babaeng anino na lumalapit sa kanya. May mga bulong na hindi niya maintindihan. At sa bawat paggising niya, may marka na ang kanyang balat—parang pa*o, parang may kumakagat sa kanya mula sa dilim.

Unti-unti siyang nanghina.

Hindi na siya makatulog. Hindi na siya makakain.

“Kinukulam ka,” sabi ng albularyo na pinuntahan nila.

At doon nagsimula ang tunay na takot.

⸻

Ilang linggo lang ang lumipas, tuluyan nang bumigay ang katawan ni Joyce.

Isang gabi, isang malakas na sigaw ang gumising sa buong bahay.

Natagpuan siya kinabukasan—wala nang buhay. Nakadilat ang kanyang mga mata, tila may gustong sabihin… ngunit huli na.

⸻

Hindi kinaya ng kanyang fiancé ang pagkawala niya.

Araw-araw, dinadalaw niya ang puntod ni Joyce. Hindi siya makapaniwala. Hindi siya makabangon.

Hanggang sa isang gabi—natagpuan na lang siya, wala na ring buhay.

Dalawang puso ang tuluyang nawasak.

⸻

Ngunit ang pinak**asakit na katotohanan… ay hindi agad nalaman.

Pagkalipas ng ilang buwan, isang babae ang lumapit—umiiyak, nanginginig.

“Ako ang may kasalanan…”

Siya ang dating kasintahan ng fiancé ni Joyce.

Hindi niya matanggap na iniwan siya. Hindi niya matanggap na si Joyce ang pinili.

Sa galit at inggit, lumapit siya sa matandang manghuhula.

Ngunit hindi siya humingi ng hula.

Nagbayad siya… para may mangyari.

⸻

Doon lumabas ang katotohanan.

Ang matandang manghuhula—siya mismo ang kumulam kay Joyce.

Ang sinabi nitong “kapatid” ay kasinungalingan.

Isang panlilinlang.

Para lituhin si Joyce. Para magduda ito sa sarili niyang pamilya. Para hindi niya makita ang tunay na panganib.

Noong hinawakan niya ang k**ay ni Joyce, palihim niyang kinuha ang detalye nito—pangalan, enerhiya, at maging hibla ng buhok na kumapit sa kanyang daliri.

At doon nagsimula ang sumpa.

⸻

Hanggang ngayon, may mga nagsasabing tuwing Linggo, may makikitang matandang babae sa gilid ng simbahan sa San Mateo, Rizal.

Tahimik. Nakatingin.

At minsan… tatawag ng pangalan.

“Lumapit ka…”

At kapag lumapit ka—

Hindi na hula ang naghihintay sa’yo.
Kundi ang sarili mong wakas.

25/07/2026

“Pista sa Dilim ng Cavite”

Tahimik ang bayan ng San Isidro sa Cavite tuwing gabi—pero hindi sa gabing iyon.

“Uy, sabi nila masaya daw ang pista dito. Libre pa ang pagkain!” masayang sabi ni Marco habang naglalakad sila sa makitid na kalsada, kasama ang kanyang mga kaibigan na sina Liza, Ben, at Carla.

“Ang weird lang… bakit parang walang masyadong tao?” bulong ni Carla, habang napapatingin sa paligid.

Ngunit pagdating nila sa plaza, biglang nagliwanag ang buong lugar—makukulay na ilaw, maingay na tugtugan, at mga taong nagsasayawan. May mga mesa na punong-puno ng pagkain: litson, dinuguan, at kung anu-anong putahe na hindi nila agad makilala.

“Wow! Ang saya!” sigaw ni Ben habang dumiretso sa pagkain.

Hindi nila napansin… walang bata.

Walang matanda.

Puro mga taong nakangiti… pero kakaiba ang mga mata—tila kumikislap sa dilim.

⸻

Lumalim ang gabi.

“Ang sarap ng pagkain nila, pero parang may kakaiba…” sabi ni Liza habang ngumunguya.

“Bakit?” tanong ni Marco.

“Hindi ko maipaliwanag… parang—” natigilan siya nang makita ang isang babae na nakatitig sa kanila mula sa dulo ng mesa.

Ngumiti ito.

Ngunit ang ngiting iyon ay sobrang lapad… halos abot tenga.

⸻

Bandang alas-dose ng gabi, biglang tumigil ang tugtugan.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

“Anong nangyayari?” bulong ni Carla.

Biglang nagsalita ang isang matandang lalaki sa gitna ng plaza:

“Maligayang pagdating… sa pista ng aming lahi.”

Napatingin ang magkakaibigan sa isa’t isa.

“Anong ibig sabihin nun?” tanong ni Ben.

Ngunit bago pa sila makasagot—

Napansin nila… nag-iiba ang anyo ng mga tao sa paligid.

Humahaba ang mga dila.

Namumula ang mga mata.

Unti-unting lumalabas ang tunay nilang anyo.

“Mga… aswang…” nanginginig na sabi ni Liza.

⸻

Nagsimulang tumakbo ang apat.

Ngunit kahit saan sila pumunta… tila paikot-ikot lang ang daan.

Ang plaza… hindi na nila makita.

Ang mga ilaw… unti-unting namamatay.

Hanggang sa marinig nila ang sabay-sabay na bulong sa dilim:

“Hindi kayo makakaalis…”

⸻

Napahinto si Marco nang mapansin niyang wala na si Carla.

“CARLA!” sigaw niya.

Ngunit ang sumagot… ay isang mahinang halakhak.

Sa likod nila, may isang aswang na may hawak na punit-punit na damit—kay Carla.

⸻

Isa-isa silang nawala.

Si Ben ang sumunod—hinila sa dilim.

Si Liza—nawala na lang na parang bula.

At si Marco… naiwan mag-isa.

“Maawa kayo… pakiusap…” umiiyak niyang sabi.

Lumapit ang matandang lalaki mula kanina.

Ngumiti ito.

“Hindi ka namin papatayin.”

Napatigil si Marco.

“Bakit…?”

Dahan-dahang lumapit ang matanda at bumulong:

“Dahil… magiging isa ka na sa amin.”

⸻

Kinabukasan, may mga dumaan na turista sa bayan.

Tahimik na ulit ang San Isidro.

Parang walang nangyaring pista.

Walang ilaw.

Walang tao.

Ngunit sa isang sulok ng plaza… may apat na bagong mukha na nakangiti.

Kasama na si Marco.

At sa tuwing may darating na bagong bisita—

Sila na ang mag-iimbita.

23/07/2026

“Ang Huling Hiling ni Michelle”

Sa tahimik na bayan ng San Pablo, Laguna, may isang babae na kilala sa pagiging mabait, maganda, at mapagmahal na ina. Siya si Michelle—isang simpleng ina na ang mundo ay umiikot lamang sa kanyang anak.

Ngunit hindi lahat ay natutuwa sa kanyang buhay.

May isang babae sa parehong bayan—si Lorna. Tahimik din siya, ngunit sa loob ng kanyang puso ay may nag-aapoy na inggit. Wala siyang anak. Wala siyang pamilya. At sa tuwing nakikita niya si Michelle na masaya, lalo siyang kinakain ng galit.

“Ano bang meron siya na wala ako?” bulong niya sa sarili.

Unti-unting naging obsession ang inggit. Hanggang sa isang gabi, naglakbay si Lorna sa liblib na bahagi ng San Pablo—sa isang kubo na pinaniniwalaang tinitirhan ng isang mangkukulam.

Matanda, payat, at halos hindi na makilala ang mukha dahil sa kulubot na balat—iyon ang sumalubong sa kanya.

“Ano ang nais mo?” malamig na tanong ng matanda.

“Gusto kong mawala si Michelle…” sagot ni Lorna, nanginginig ngunit buo ang loob.

Ngumiti ang matanda. Isang ngiting hindi maipaliwanag—parang alam na niya ang mangyayari.

“May kapalit ang bawat hiling,” sabi niya.

Hindi na nag-isip si Lorna. “Kahit ano… basta mawala siya.”

⸻

Ang Pagbagsak ni Michelle

Simula noon, nagbago ang buhay ni Michelle.

Una, nagsimula sa kakaibang panghihina. Pagkatapos ay lagnat na hindi mawala. Hanggang sa gabi-gabi na siyang nagigising sa bangungot—isang matandang babae ang nakatayo sa paanan ng kanyang k**a, nakatingin lamang.

Isang gabi, narinig siya ng kanyang anak na sumisigaw.

“May nakaupo sa dibdib ko!”

Ngunit pagdating ng mga kapitbahay—wala namang tao.

Lumipas ang mga araw… at lalong lumala ang kanyang kondisyon.

Hanggang sa isang madaling araw—natagpuan na lamang si Michelle na wala nang buhay.

Walang sugat. Walang dahilan.

Tahimik ang buong bayan.

Ngunit may isang taong nakangiti sa dilim.

Si Lorna.

⸻

Ang Hindi Inaasahang Kapalit

Akala ni Lorna, tapos na ang lahat.

Ngunit nagsimula ang tunay na bangungot… para sa kanya.

Isang gabi, habang siya’y natutulog, nagising siya sa malamig na hangin. Bumukas ang kanyang bintana nang kusa.

At doon niya nakita—

ang matandang mangkukulam.

Nakatayo sa loob ng kanyang bahay.

“Tinupad ko ang hiling mo,” sabi nito, mabagal ang bawat salita.

“Oo… salamat…” sagot ni Lorna, nanginginig.

Ngunit biglang nag-iba ang mukha ng matanda.

“Pero hindi mo naunawaan ang kapalit.”

Napatigil si Lorna.

“Ano… ang ibig mong sabihin?”

Lumapit ang mangkukulam… hanggang halos magdikit ang kanilang mukha.

“Ang mga taong kayang pumatay dahil sa inggit… ay hindi karapat-dapat mabuhay.”

Biglang nagsara ang pinto. Namatay ang ilaw.

At ang huling narinig ng mga kapitbahay kinabukasan—

ay ang nakakapangilabot na sigaw mula sa bahay ni Lorna.

⸻

Ang Katapusan

Natagpuan si Lorna kinabukasan.

Wala na ring buhay.

Tulad ni Michelle.

Ngunit mas nakakatakot—

ang kanyang mukha ay punong-puno ng takot.

Parang may nakita siyang hindi kayang ipaliwanag.

⸻

Ang Bulong sa Bayan

Hanggang ngayon, may mga nagsasabi na sa gabi sa San Pablo…

may dalawang babae na gumagala.

Isa—isang ina na tahimik lamang na nagbabantay.

At isa—

isang babae na umiiyak at humihingi ng tawad…

habang may matandang anino na laging sumusunod sa kanya.

⸻

At ang sabi ng matatanda:

“Mag-ingat sa inggit… dahil minsan, ang kapalit nito ay hindi lang buhay ng iba… kundi pati ang sarili mong kaluluwa.”

22/07/2026

“Ang Bantay sa Dilim”

(Kwento ni Samantha, Bulacan)

Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon.

Ako si Samantha, tubong Bulacan. Tahimik ang baryo namin—yung tipong alas-siyete pa lang ng gabi, sarado na halos lahat, at ang maririnig mo na lang ay kuliglig at hangin sa puno ng mangga. Pero simula nang mabuntis ako, parang may nagbago.

May matandang babae na lagi kong nakikita.

Una, akala ko guni-guni lang. Nakasuot siya ng itim na saya, payat, kulubot ang mukha, at palaging nakatayo sa malayo—sa ilalim ng poste, sa gilid ng kalsada, o minsan sa may bakod namin. Hindi siya lumalapit. Nak**asid lang.

“Ate, sino ‘yon?” tanong ko minsan sa kapitbahay naming si Aling Nena.

Napakunot noo siya. “Sino?”

“Yung matandang nakaitim, lagi sa labas…”

Tahimik siya sandali. “Wala akong nakikitang ganon, Samantha.”

Doon ako kinabahan.

Lumipas ang mga araw, mas lalong naging madalas ang pagpapakita niya. Kahit umaga, kahit gabi—nandoon siya. Nakatingin sa akin. Parang may hinihintay.

Hanggang isang gabi, nagising ako sa kakaibang ingay sa bubong.

Tok… tok… tok…

Parang may gumagapang.

Kinilabutan ako. Dahan-dahan akong tumayo, hawak ang tiyan ko. Pitong buwan na akong buntis noon. Nang sumilip ako sa bintana—

Nakita ko siya.

Yung matanda.

Nakatayo siya sa labas, nakatingala sa bubong namin. Parang may binabantayan.

At biglang—

May dumaan na anino sa bubong. Mabilis. Hindi normal ang galaw.

Napaatras ako.

“Diyos ko…” bulong ko.

Kinabukasan, kinausap ko ang partner ko. Pero tinawanan lang niya ako.

“Buntis ka lang, Sam. Normal ‘yan, napapraning ka.”

Pero hindi ito paranoia.

Dahil kinagabihan, bumalik ulit ang ingay. Mas malakas na.

At this time… may narinig akong boses.

Mahina. Paungol. Parang may gustong puma*ok.

Napapikit ako sa takot. Hanggang sa may naramdaman akong malamig na hangin sa tabi ko.

Pagdilat ko—

Nasa loob na siya.

Yung matanda.

Nakatayo sa paanan ng k**a ko.

Hindi ako makagalaw. Hindi ako makasigaw.

Tinitigan niya ako. Pero sa unang pagkakataon, nagsalita siya.

“Hindi ako ang dapat mong katakutan…”

Nanginginig ako. “S-sino ka?”

Lumapit siya ng kaunti. Hindi na siya nakakatakot tingnan. Parang… may lungkot sa mata niya.

“Ako ang nagbabantay sa’yo.”

“B-bakit?”

“May sumusunod sa’yo… matagal na.”

Biglang lumakas ang kalabog sa bubong. Parang may mabigat na bagay na bumagsak.

Sumigaw ako.

At doon ko narinig ang totoong boses—

Isang matinis, gutom na ungol mula sa taas.

“Ang dinadala mo… akin yan…”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Napatingin ako sa matanda. Hindi na siya mukhang mahina.

Biglang nag-iba ang aura niya. Tumalim ang tingin. Parang may kapangyarihan.

“Hindi mo siya makukuha,” sabi niya, nakatingin sa kisame.

At biglang—

Nabasag ang bubong.

Isang nilalang ang bumagsak sa harap namin.

Mahaba ang dila. Maitim ang balat. Nakapilipit ang katawan.

Aswang.

Napahiyaw ako.

Pero mas lalong nakakatakot ang sumunod.

Dahil nang makita ko ang mukha ng aswang…

Nakilala ko siya.

“…Liza?” nanginginig kong sabi.

Kaibigan ko.

Madalas pumupunta sa bahay. Lagi akong kinakamusta.

Ngumisi siya. “Matagal na kitang hinihintay, Sam…”

Naluha ako. “Bakit…?”

“Gusto ko lang ang anak mo…”

Bago pa siya makalapit, sumigaw ang matanda.

At biglang umilaw ang buong kwarto.

Parang may lumabas na kakaibang enerhiya mula sa kanya.

“Hindi ka na muling lalapit,” matigas niyang sabi.

Nagsimula silang maglaban.

Hindi ko maipaliwanag ang nakita ko—parang hindi na sila tao. Parang sinaunang pwersa ang nagbanggaan sa harap ko.

Hanggang sa tuluyang napaatras ang aswang.

Sumigaw ito sa galit, bago tumalon palabas ng bubong at naglaho sa dilim.

Tahimik.

Biglang bumagsak sa sahig ang matanda.

Lumapit ako agad. “Nanay… ayos ka lang?”

Ngumiti siya ng mahina.

“Ayos lang ako… matagal ko na itong tungkulin…”

“Tungkulin?”

“Dati akong mangkukulam,” sabi niya. “Pero hindi lahat ng mangkukulam ay masama.”

Napaluha ako.

“Pinili kong gamitin ang kakayahan ko para magbantay… lalo na sa mga tulad mo.”

“Bakit ako?”

Tumingin siya sa tiyan ko.

“Ang anak mo… may liwanag. Kaya hinahanap siya ng dilim.”

Napahigpit ang hawak ko sa tiyan ko.

“Hindi ka nag-iisa,” sabi niya.

“At habang ako’y nandito… walang gagalaw sa inyo.”

Kinabukasan, wala na siya.

Parang bula.

Pero mula noon, wala nang ingay sa bubong.

Wala nang anino.

Wala na ring Liza.

Pero minsan… kapag gabi…

At tumitingin ako sa labas…

Parang may nakatayo pa rin sa malayo.

Tahimik.

Nagbabantay.

At sa tuwing mararamdaman ko ang malamig na hangin…

Ngumingiti ako.

Dahil alam kong—

May bantay pa rin kami sa dilim.

Philippine's Horror Shorts

01/08/2026

31/07/2026

30/07/2026

27/07/2026

25/07/2026

23/07/2026

22/07/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request