12/02/2026
“DUMATING ANG MAG-ASAWANG PULUBI SA KASAL NG ANAK NILA — PERO NANG MALAMAN NG MGA BISITA KUNG SINO SILA TALAGA, LAHAT SILA NAPAIYAK.”
Sa ilalim ng araw na unti-unting sumisikat sa maliit na baryo ng San Isidro, dalawang matandang mag-asawa ang mabagal na naglalakad sa gilid ng kalsada. Hindi sila magkahawak-kamay dahil pareho na silang nanghihina—pero magkatabi ang mga hakbang, parang sanay na sanay sa iisang ritmo ng hirap.
Si Mang Ernesto, payat at bahagyang nakayuko, ay nakasuot ng lumang barong na kupas na ang kulay at may bahid ng alikabok. Si Aling Marites naman ay may simpleng bestida na may tahi sa gilid—tahi na siya mismo ang gumawa para hindi tuluyang mapunit. Pareho silang may hawak na maliit na supot—hindi regalo, kundi tinapay na natira pa sa kahapon, hinati nila sa dalawa para may baon sa maghapon.
Hindi sila mga panauhing inaabangan sa kasal na iyon.
Hindi sila nakalista sa imbitasyon.
At sa mata ng marami, hindi sila bagay sa engrandeng araw na iyon. 🍄🌩️☀️
