https://www.facebook.com/110273476999758/

Libro Ng Lagim, 254/A, Bacoor (2026)

23/06/2026

Title: (Part 2) Ang Nakaupo sa Likod ng Kurtina
Sender: Janelle G.

Napatitig lang ako kay Mama.

"Akala ko ako lang ang nakakita."

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.

"Mama... ano po bang nakita ninyo?" mahina kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

Parang nag-aalinlangan.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang umupo sa silya.

"Noong bagong lipat kami rito," sabi niya, "madalas akong magising sa gabi. At tuwing magigising ako, may nakikita akong nakaupo sa k**a."

Napayakap ako sa sarili ko.

"Anong itsura?"

"Hindi ko makita nang malinaw."

Huminga siya nang malalim.

"Pero parang batang babae."

Nanindig ang mga balahibo ko.

Eksaktong iyon ang nasa isip ko noong makita ko ang mga paa sa ilalim ng kurtina.

Tahimik kaming lahat pagkatapos noon.

Hindi na muling napag-usapan ang bagay na iyon.

Pero hindi doon natapos ang mga nangyari.

Lumipas ang ilang linggo.

Unti-unti ko nang pilit kinakalimutan ang nakita ko.

Hanggang isang gabi.

Mahimbing ang tulog naming lahat nang bigla akong magising.

Muli.

Katulad ng nangyari noon.

Madilim ang buong sala.

Tanging ilaw mula sa poste sa labas ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa loob.

Napansin kong bukas nang bahagya ang kurtina.

At may nakikita akong anino sa kabilang bahagi nito.

Parang may nakatayo.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako huminga nang malalim.

Nakatitig lang ako.

Unti-unting gumalaw ang anino.

Hindi ito papalapit.

Hindi rin palayo.

Parang dahan-dahan lamang itong lumingon sa direksyon ko.

Doon ako natakot.

Dahil malinaw kong nakita...

na wala itong mukha.

Parang maitim na hugis lang ng tao.

Napapikit ako.

Nagtalukbong ako ng kumot.

At hindi na muling tumingin.

Kinabukasan, wala akong sinabi kahit kanino.

Ayoko nang marinig ang tungkol doon.

Ayoko nang maalala.

Pero habang tumatagal, mas dumarami ang kakaibang pangyayari.

May mga gabing may maririnig kaming mahinang yabag sa sala.

Minsan naman ay parang may batang tumatakbo.

Kapag sisilip kami...

wala namang tao.

Hanggang sa isang gabi, may nangyaring hindi ko malilimutan.

Umuulan noon.

Malakas.

Halos hindi marinig ang usapan dahil sa hampas ng ulan sa bubong.

Naghahapunan kami nang biglang magsalita si Ate Rica.

"Narinig n'yo ba iyon?"

Napatingin kami sa kanya.

"Ano?"

"May tumatawa."

Natahimik ang lahat.

At saka namin narinig.

Mahina.

Napakahina.

Parang tawang pambata.

Galing sa sala.

Nagkatinginan kami.

Dahan-dahang tumayo si Mama.

Lumapit siya sa kurtinang nakapalibot sa k**a.

Kami naman ay nakasunod sa likuran niya.

Tahimik ang buong bahay.

Maliban sa ulan.

At sa mahinang tunog na iyon.

Pagdating namin sa harap ng kurtina, biglang tumigil ang tawa.

Sobrang tahimik.

Halos marinig ko ang tibok ng puso ko.

Dahan-dahang hinawi ni Mama ang kurtina.

Wala.

Walang tao.

Walang bata.

Walang kahit ano.

Pero may nakita kami.

Sa gitna ng k**a.

May maliit na basang bakas ng paa.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Parang may batang umakyat mula sa sahig at tumayo roon.

Napaatras si Ate.

Napahawak naman ako kay Mama.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sigurado akong hindi iyon gawa ng kahit sino sa amin.

Dahil tuyo ang buong bahay.

Maliban sa mga bakas na iyon.

Kinabukasan, ipinatawag ni Mama ang isang matandang albularyo na kilala sa lugar namin.

Tahimik niyang inikot ang bahay.

Tumingin sa bawat sulok.

At nang makarating siya sa k**a, bigla siyang tumigil.

Matagal siyang nakatingin sa kurtina.

Parang may kausap na hindi namin nakikita.

Pagkatapos ay bumaling siya kay Mama.

"May batang naiwan dito."

Natahimik kaming lahat.

"Ano pong ibig ninyong sabihin?" tanong ni Mama.

"Hindi masama."

"Pero hindi rin siya umaalis."

Wala na siyang ipinaliwanag pa.

Nagdasal lamang siya.

Nag-iwan ng ilang payo.

At umalis.

Pagkaraan ng ilang buwan, lumipat kami ng bahay.

At simula noon...

wala na kaming naranasang kakaiba.

Akala namin tapos na ang lahat.

Akala namin naiwan na roon ang kung anumang bagay na nakatira sa lumang bahay.

Pero nagk**ali kami.

Makalipas ang maraming taon, bumalik kami roon para dalawin ang dati naming kapitbahay.

Ibang pamilya na ang nakatira sa bahay.

Habang nakikipagkuwentuhan si Mama sa labas, nakatayo lang ako sa may bakuran.

Pinagmamasdan ang lumang bintana ng sala.

Ang parehong bintana kung saan pumapasok noon ang ilaw ng poste tuwing gabi.

At doon ko nakita.

Sa loob.

Sa likod ng kurtina.

May dalawang paa.

Mabagal na umiindayog.

Pasulong.

Paatras.

Pasulong.

Paatras.

Eksaktong katulad ng nakita ko noong walong taong gulang pa ako.

Napatitig ako.

Hindi ako kumurap.

Ayokong mawala sa paningin ko.

At pagkatapos ng ilang segundo...

unti-unting tumigil ang pag-indayog.

Dahan-dahang umatras ang mga paa.

Hanggang sa tuluyan silang mawala sa likod ng kurtina.

Hindi ko na sinabi kay Mama.

Hindi ko na rin nilingon muli ang bahay.

Pero hanggang ngayon, may isang tanong pa rin akong hindi masagot.

Kung ang nakita ko noon ay hindi si Ate...

at hindi rin si Mama...

sino ang batang patuloy na nakaupo sa likod ng kurtina?

WAKAS.

21/06/2026

Title: (Part 1) Ang Nakaupo sa Likod ng Kurtina
Sender: Janelle G.

Magandang araw po, Sir LNL.
Matagal ko nang gustong ibahagi ang karanasang ito. Marami na akong naranasang kakaiba sa bahay na kinalakihan ko, pero ito ang isa sa mga unang pangyayaring hanggang ngayon ay malinaw pa rin sa aking alaala.

Nangyari ito noong taong 2014, noong walong taong gulang pa lamang ako. Bata pa ako noon, pero sapat na ang edad ko para maalala ang mga detalye ng araw na iyon. Sa tuwing naaalala ko ang pangyayari, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang kilabot, dahil hanggang ngayon ay wala pa rin akong maibigay na paliwanag sa nakita ko.

Ang bahay namin noon ay maliit lamang. Gawa sa pinaghalong kahoy at semento. Hindi kami mayaman kaya limitado lang ang espasyo sa loob. Wala pa kaming sariling mga kwarto noon kaya sa sala kami natutulog.

May isang malaking k**a na nakapuwesto sa isang sulok ng sala. Para magkaroon naman ng kaunting pribadong espasyo, pinalibutan iyon ni Mama ng makapal na kurtina. Para bang maliit na silid sa gitna ng bahay.

Hindi naman sumasayad sa sahig ang kurtina. May pagitan itong mga kalahating talampakan mula sa sahig kaya kapag may taong nakaupo sa k**a, makikita mo pa rin ang kanyang mga paa mula sa labas.

Simple lang ang buhay namin noon.

Ako, si Mama, at ang ate kong si Rica ang madalas na magkakasama sa bahay. Dahil bakasyon noon, naisipan naming mag-general cleaning.

Maaga kaming nagsimula.

Habang si Mama ay nag-aayos ng mga gamit sa kusina, kami naman ni Ate Rica ay inatasang linisin ang sala.

Masaya pa nga noong umpisa.

May tugtog na lumang radyo sa kusina habang nagtatawanan kami ni Ate. Nagwawalis kami, nag-aalis ng mga lumang papel, at nagliligpit ng mga laruan kong nakakalat sa kung saan-saan.

Bandang tanghali na nang mapagod ako.

Lumabas muna ako ng bahay para bumili ng malamig na tubig sa tindahan ng kapitbahay. Hindi naman kalayuan iyon kaya pinayagan ako ni Mama.

Maliwanag ang araw.

Tahimik ang paligid.

Wala namang kakaiba.

Pagkatapos kong bumili ay agad akong bumalik.

Pagpasok ko ng bahay, napansin kong tahimik ang sala.

Hindi ko nakita agad si Ate Rica.

"Te?" tawag ko.

Walang sumagot.

Akala ko nasa loob siya ng kurtinang nakapalibot sa k**a.

Habang papalapit ako, may napansin akong bagay na agad kumuha ng atensyon ko.

May paa.

Dalawang paa.

Nakasabit mula sa gilid ng k**a.

At dahan-dahan itong nagsu-swing.

Parang may taong nakaupo roon at naglalaro habang iniindayog ang mga binti.

Huminto ako sa paglalakad.

"Ate?" muli kong tawag.

Wala pa ring sagot.

Pero sigurado akong may tao sa loob.

Kitang-kita ko ang mga paa.

Maliit lang.

Parang paa ng babae.

At tuloy-tuloy ang pag-indayog.

Sa isip ko, si Ate lang naman ang posibleng naroon.

Sino pa ba?

Kami lang ang tao sa bahay.

Dahan-dahan akong lumapit.

Habang papalapit ako, mas lalo kong nakikitang gumagalaw ang mga paa.

Hindi iyon imahinasyon.

Hindi iyon anino.

Hindi iyon tela.

Paa talaga.

At para bang may batang walang pakialam na nakaupo sa k**a.

Tumigil ako sa mismong harap ng kurtina.

Naroon pa rin ang mga paa.

Mabagal.

Paulit-ulit.

Pasulong.

Paatras.

Pasulong.

Paatras.

"Te..." mahina kong tawag.

Wala pa ring sagot.

Napakunot ang noo ko.

Medyo naiinis pa nga ako noon dahil akala ko ini-ignore lang ako ni Ate.

Kaya bigla kong hinawi ang kurtina.

"TE—"

Naputol ang sasabihin ko.

Wala.

Walang tao.

Walang kahit sino.

Bakante ang k**a.

Walang nakaupo.

Walang paa.

Walang tao.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Napatigil ako.

Hindi ako agad nakagalaw.

Pakiramdam ko ay tumigil ang lahat sa paligid.

Nakatingin lang ako sa k**a.

Paulit-ulit kong sinasabi sa isip ko na imposible iyon.

May nakita ako.

Sigurado ako.

Kita ko mismo.

May paa.

May nakaupo.

Pero bakit wala?

Bigla akong nakarinig ng boses.

"Bakit?"

Napalingon ako.

Galing iyon sa ilalim ng k**a.

Napaatras ako sa gulat.

Maya-maya ay lumabas si Ate Rica mula sa ilalim ng k**a.

May hawak siyang dustpan at ilang pirasong papel.

"Anong problema?" tanong niya.

Tinitigan ko siya.

Hindi ako agad nakasagot.

"Kanina ka pa ba diyan?" tanong ko.

"Oo."

"Totoo?"

"Oo nga. Nililinis ko 'tong ilalim."

"Pero... hindi ka ba umupo rito sa k**a?"

Umiling siya.

"Hindi."

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.

"Te..."

"Ano?"

"May nakita akong paa."

Napatawa siya.

Akala niya nagbibiro ako.

Pero nang makita niyang seryoso ako, unti-unting nawala ang ngiti niya.

"Paanong paa?"

"Diyan."

Tinuro ko ang gilid ng k**a.

"May nakaupo."

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay tumingin siya sa k**a.

Pagkatapos ay muli sa akin.

"Wala naman."

"Meron kanina."

"Sigurado ka?"

Tumango ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumigat ang pakiramdam ko.

Parang may kung anong nakatingin sa amin.

Parang may isa pang kasama sa bahay.

At kahit wala akong nakikitang kakaiba, pakiramdam ko ay may mga matang nak**asid mula sa isang sulok.

Hindi ko na sinabi kay Mama agad.

Ayokong mapagalitan.

Baka sabihin niyang nag-iimbento lang ako.

Pero noong gabing iyon, hirap akong matulog.

Nasa k**a kaming lahat.

Nakapatay na ang ilaw.

Tanging liwanag ng poste sa labas ang pumapasok sa mga siwang ng bintana.

Habang nakahiga ako, paulit-ulit kong naaalala ang mga paa.

Hindi ko maintindihan.

Kung si Ate ay nasa ilalim ng k**a, sino ang nakita ko?

At higit sa lahat...

Bakit parang totoong-totoo ang lahat?

Bandang alas-dose ng gabi, nagising ako.

Hindi ko alam kung bakit.

Bigla na lang akong namulat.

Tahimik ang paligid.

Naririnig ko lamang ang mahinang ugong ng electric fan.

Pumikit sana akong muli nang may mapansin ako.

May anino.

Sa labas ng kurtina.

Nakatayo.

Hindi gumagalaw.

Hindi ko makita ang mukha.

Tanging hugis lamang ng isang tao.

Napaupo ako.

Kinusot ko ang mga mata ko.

At nang tumingin akong muli...

wala na.

Kinabukasan, ikinuwento ko ang lahat kay Mama.

Inakala kong pagtatawanan niya ako.

Pero nagulat ako sa isinagot niya.

Tahimik muna siyang nakinig.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

"Saan mo nakita?"

"Doon sa k**a."

Hindi siya agad nagsalita.

Para bang may iniisip.

"Mama?" tanong ko.

Huminga siya nang malalim.

May kakaibang ekspresyon sa mukha niya.

At doon niya sinabi ang bagay na lalo pang nagpalamig sa aking pakiramdam.

"Akala ko ako lang ang nakakita."

Napatigil ako.

"Ano po?"

Muli siyang napabuntong-hininga.

"Bago ka pa ipinanganak... ilang beses na rin akong may nakitang nakaupo diyan."

Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang hangin sa paligid.

At hindi ko alam noon na ang simpleng paa na nakita ko sa ilalim ng kurtina...

ay simula pa lamang ng mas marami pang kababalaghang mangyayari sa bahay na ito.

ITUTULOY...

20/06/2026

Title: (Part 6 - Wakas) Ang Manika ng P**t
Author: Libro Ng Lagim (LNL)

Ang bawat hakbang ni Marco patungo sa manika ay tila paglakad sa ibabaw ng nagbabagang uling. Sa kanyang paligid, ang milyun-milyong insekto ay nagmistulang pader ng gumagalaw na kadiliman, ngunit sa tulong ng medalyong tanso na bigay ni Tatay Ben, ang mga kulisap na nagtatangkang sumugod sa kanya ay nasusunog bago pa man makadapo sa kanyang balat.
Ngunit ang proteksyon ay may hangganan. Habang papalapit siya sa dambuhalang puno ng balete, ang tanso sa kanyang k**ay ay nagsimulang mag-init, dahan-dahang napupunit ang kanyang palad dahil sa tindi ng madilim na enerhiyang bumabalot sa lugar.
"Marco! Bilisan mo! Hindi ko na sila kayang pigilan!" sigaw ni Apo Elijah. Ang kanyang anyong-kaluluwa ay unti-unti nang pinipira-piraso ng Anak ng P**t. Ang bawat higanteng hampas ng halimaw ay lumilikha ng lamat sa natitirang lakas ng mambabarang.
Nakarating si Marco sa paanan ng puno. Naroon ang manika—maitim, basa ng malapot na dugo, at ang mga kalawanging karayom ay tila ba mas lalong dumaong sa dibdib nito. Nang hawakan niya ang manika, isang matinding kuryente ng sakit ang gumapang sa kanyang buong katawan.
*“Huli na ang lahat...”* ang boses ng manika ay naging isang nakatutulig na hiyaw sa kanyang utak.
"Hindi pa huli!" sigaw ni Marco. Gamit ang kanyang nanginginig na mga daliri, hinawakan niya ang unang karayom na nakabaon sa mata ng manika at hinila ito nang buong lakas.
*“AGHHH!”* Isang sabay na pagsigaw ang umalingawngaw. Sumigaw si Marco dahil naramdaman niya ang tila totoong pagtusok ng karayom sa kanyang sariling kanang mata. Kasabay nito, ang Anak ng P**t ay naitulak paurong habang ang dambuhalang mukha nito ay nabawasan ng isang bahagi ng mga insekto.
"Ipagpatuloy mo, Marco! Huwag kang hihinto!" hiyaw ni Tatay Ben mula sa malayo, habang yakap si Julia na patuloy na nagdarasal sa gitna ng umiiyak na mga kaluluwa.
Hinawakan ni Marco ang ikalawang karayom—ang nakabaon sa mga k**ay ng manika. Nang hugutin niya ito, narinig niya ang tunog ng pagkabali ng sarili niyang mga buto sa daliri. Ang sakit ay sapat na upang mawalan ng ulirat ang isang normal na tao, ngunit ang imahe nina Rex at Kiko, at ang kaligtasan ni Julia ang nagpapanatili sa kanyang k**alayan.
Habang nababawasan ang karayom, ang lupa sa ilalim ng balete ay lalong bumubuka. Isang itim at kumukulong putik ang nagsimulang umapaw. Mula sa kailaliman nito, isang dambuhalang bungo na gawa sa matigas na semento at nakalubog na mga lumang kabaong ang nagsimulang umangat—ang pinagmulan ng pinak**atandang kasamaan sa sementeryo na nabuhay dahil sa dumadaloy na p**t.
"Ang huling pako, Marco! Sa dibdib!" sigaw ni Julia.
Tumingala si Marco. Ang Anak ng P**t, na napansin na ang dahan-dahang paghina nito, ay lumingon sa kanya. Ang dambuhalang braso nito na gawa sa milyun-milyong uod at alupihan ay itinaas upang tuluyan nang puyudin si Marco.
"Para sa mga kaibigan ko!" Humiyaw si Marco. Isinantabi niya ang lahat ng takot. Hinawakan niya ang malaking pako sa dibdib ng manika at buong lakas itong binunot.
Isang matinding hampas ng sakit ang tumama sa puso ni Marco. Napaluhod siya, sumuka ng dugo, at naramdaman ang tila paghinto ng tibok ng kanyang puso. Kasabay nito, ang Anak ng P**t ay nagpalabas ng isang hiyaw ng matinding pagdurusa. Ang dambuhalang katawan nito ay nagsimulang matunaw, ang mga insekto ay isa-isang nagiging abo at ang mga nakakulong na kaluluwa ay unti-unting nagiging maliliit na puting liwanag na umaakyat sa langit.
Ngunit ang ritwal ay hindi pa tapos. Ang manika ay nanginginig pa rin, at ang putik sa ilalim ng balete ay patuloy na lumalawak, handang lamunin ang buong sementeryo.
*“Ang dugo ng tapat na pagsisisi...”* naalala ni Marco ang wika ni Tatay Ben.
Tiningnan ni Marco si Apo Elijah, na ngayon ay nakaluhod na rin, ang mukha ay unti-unti nang nagbabalik sa anyo ng isang ordinaryong matandang babae. Tiningnan niya rin si Tatay Ben na umiiyak habang nakatingin kay Elijah.
"Ako ang nagsimula ng lahat ng ito sa kasalukuyan," bulong ni Marco. Inilapit niya ang manika sa kanyang mukha. Hinawakan niya ang kanyang nasugatang palad na patuloy na inaagusan ng dugo at idiniit ang kanyang mga labi sa dugong iyon. Pagkatapos, marahan niyang dinalian ang mukha ng manika ng saging, habang ang mga luha ng totoong pagsisisi sa kanyang mga ambisyon na nagpahamak sa kanyang mga kaibigan ay pumatak sa tuyong hibla ng puno.
"Patawad... Patawarin niyo ako," hikbi ni Marco.
Sa sandaling humalo ang dugo at luha ni Marco sa manika, ang maitim na kulay nito ay biglang nagbago. Ang hibla ng saging ay naging kulay-ginto, at ang natitirang amoy ng bulok na bangkay ay napalitan ng amoy ng sariwang lupa pagkatapos ng ulan.
Ang kumukulong itim na putik sa ilalim ng balete ay dahan-dahang umurong pabalik sa kailaliman ng lupa, at ang naglalakihang bitak ay kusang nagsara na tila ba hinalikan ng kapayapaan.
Isang malalim at payapang katahimikan ang bumalot sa buong Baryo San Gabriel.
Dahan-dahang lumapit ang anino ng pamilya ni Apo Elijah sa kanya. Ang kanyang ina ay ngumiti at iniabot ang k**ay. Lumingon si Elijah kay Tatay Ben. Walang galit sa kanyang mga mata, kundi isang pagtanggap na ang limampung taon na paghihiganti ay hindi kailanman magbabalik sa nakaraan.
"Salamat... Ben," mahinang bulong ni Elijah bago tuluyang maglaho ang kanyang anino kasama ng kanyang pamilya, patungo sa liwanag na matagal nang ipinagkait sa kanila.
Napaupo si Tatay Ben sa lupa, tila nabunutan ng isang dambuhalang tinik na binuhat niya sa loob ng kalahating siglo.
Makalipas ang ilang buwan.
Ang YouTube channel nila ay tuluyan nang binura sa internet. Si Marco at Julia ay nagpasya na manatili na lamang sa isang tahimik na buhay malayo sa kamera at sa paghahanap ng mga "views". Bagamat ligtas, si Marco ay naiwang bulag sa kanyang kanang mata at may mga peklat sa kanyang mga daliri—isang permanenteng paalala ng gabing binago ang kanyang buhay.
Isang hapon, habang nag-aayos si Marco ng kanyang mga lumang gamit sa kanilang bagong tahanan, nakita niya ang isang lumang memory card na ginamit ni Kiko sa huli nilang shoot sa Tarlac. Pinalad itong hindi masira.
Isinalpak niya ito sa laptop at binuksan ang huling video file. Ang screen ay nagpakita ng static, ngunit sa huling tatlong segundo ng video, bago tuluyang mapundi ang ilaw, malinaw na nakunan ng camera ang mukha ni Rex at Kiko. Hindi sila mukhang natatakot; nakangiti sila sa camera, tila ba nagpapaalam.
At sa pinakahuling frame, bago mag-black screen, may isang napakaliit na text na lumabas sa ilalim, isang mensaheng hindi galing sa editing software:
*“Salamat sa pagpapalaya sa amin.”*
Isang pilit na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marco habang dahan-dahang isinasara ang kanyang laptop. Ang manika ng p**t ay tuluyan nang nawala, ngunit ang aral ng gabing iyon ay mananatiling nakaukit sa kanyang puso habambuhay—na ang totoong katakutan ay hindi nagmumula sa mga multo o mambabarang, kundi sa p**t na hinahayaan nating manirahan sa ating sariling mga puso.

- WAKAS -

18/06/2026

Title: (Part 5) Ang Manika ng P**t
Author: Libro Ng Lagim (LNL)

"TAKBO!"

Ang sigaw ni Apo Elijah ay umalingawngaw sa buong sementeryo habang ang milyun-milyong insekto mula sa Anak ng P**t ay bumubuhos na parang dambuhalang alon ng kadiliman.

Hindi na nagdalawang-isip sina Marco, Julia, at Tatay Ben.

Tumakbo sila.

Sa kanilang likuran ay naririnig nila ang nakakabinging ugong ng mga pakpak at ang mga sigaw ng mga kaluluwang nakakulong sa katawan ng halimaw.

"Tulungan ninyo kami..."

"Palayain ninyo kami..."

"Masakit..."

Napapikit si Julia habang tumatakbo.

Hindi niya kayang sikmurain ang mga boses.

Parang bawat kaluluwa ay direktang bumubulong sa kanyang isip.

Sa likuran nila, nakita ni Marco ang isang bagay na hindi niya kailanman malilimutan.

Si Apo Elijah.

Nakaharang siya sa pagitan nila at ng Anak ng P**t.

Ang kanyang mahabang buhok ay tila buhay na mga ahas na sumasayaw sa hangin.

Ang kanyang mga mata ay nagliliyab na parang apoy.

At sa unang pagkakataon...

Hindi siya mukhang halimaw.

Mukha siyang isang ina.

Isang inang handang harapin ang sarili niyang nilikha.

"Hindi ko na kayo hahayaang makasakit pa!" sigaw ni Elijah.

Biglang umikot ang hangin.

Ang mga ugat ng balete ay umangat mula sa lupa at parang mga higanteng ahas na sumugod sa Anak ng P**t.

Ngunit tumawa lamang ang nilalang.

Isang nakakasulasok na tawa na binubuo ng daan-daang magkakaibang boses.

"INA..."

"MAHINA KA NA..."

Sa isang hagupit ng higanteng braso nito, nagkapira-piraso ang mga ugat ng balete.

Tumilapon si Elijah sa isang lumang nitso.

Umalingawngaw ang tunog ng nabasag na semento.

"Elijah!" sigaw ni Tatay Ben.

Biglang natigilan ang lahat.

Maging si Elijah ay napatingin sa matanda.

Sa unang pagkakataon matapos ang limampung taon.

Narinig niya muli ang sariling pangalan mula sa taong nagtaksil sa kanya.

Tahimik ang paligid sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay lumuhod si Tatay Ben.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa pagsisisi.

"Elijah..."

Ang kanyang boses ay nanginginig.

"Patawarin mo ako."

Napahinto maging ang Anak ng P**t.

Tila nakikinig.

Parang naghihintay.

"Natakot ako noon."

Tumulo ang luha ng matanda.

"Batang-bata pa ako."

"Nangako sila ng pera."

"Nangako sila ng lupa."

"Nangako silang hindi sasaktan ang pamilya mo."

Napapikit siya.

"Pero nagsinungaling sila."

Tumulo ang mas maraming luha.

"At hinayaan kong mangyari."

Tahimik na nakatingin si Elijah.

Habang sa unang pagkakataon ay nakikita nila ang sakit sa kanyang mukha.

Hindi galit.

Hindi p**t.

Kundi kalungkutan.

Biglang nagsimulang umihip ang malamig na hangin.

At isa-isang lumitaw ang mga anino sa paligid ng sementeryo.

Isang babae.

Dalawang bata.

Isang matandang lalaki.

At iba pang mga aninong nakapaligid kay Elijah.

Ang kanyang pamilya.

Napasinghap si Julia.

"Silang lahat..."

Tumango si Tatay Ben.

"Mga kaluluwang hindi kailanman nakatawid."

Dahan-dahang lumapit ang anino ng ina ni Elijah.

At inilagay nito ang malamig na k**ay sa kanyang balikat.

Napaluha si Elijah.

Sa unang pagkakataon sa loob ng limampung taon.

Umiiyak siya.

Ngunit biglang umalingawngaw ang galit na sigaw ng Anak ng P**t.

"HINDI!"

Niyanig ng boses nito ang buong sementeryo.

"ANG GALIT AY AKIN!"

Biglang nagliyab ng kulay p**a ang buong katawan nito.

At sa bawat bahagi nito ay nagsimulang lumabas ang mas marami pang insekto.

Milyon.

Sampung milyon.

Parang walang katapusan.

Namutla si Tatay Ben.

"Mas lumalakas siya!"

"Paano natin siya pipigilan?" sigaw ni Marco.

Biglang may naalala si Elijah.

Ang kanyang mga mata ay napunta sa manika ng p**t na nakahiga pa rin sa tabi ng nabasag na banga.

Nandiyan pa rin ito.

Hindi pa nagagalaw.

At nakabaon pa rin ang mga kalawangin nitong karayom.

"Marco!" sigaw niya.

Lumingon ang binata.

"Ang manika!"

Nanlaki ang mata ni Tatay Ben.

"Tama..."

Agad niyang naunawaan.

Ang manika ang sisidlan ng natitirang p**t ni Elijah.

Kung mananatili itong buo...

Patuloy ring lalakas ang Anak ng P**t.

Ngunit kung aalisin nila ang p**t...

May pag-asa pa.

"Marco!" sigaw ni Tatay Ben.

"Kunin mo ang manika!"

Nanigas si Marco.

Nasa gitna iyon ng sementeryo.

Halos nasa paanan na ng Anak ng P**t.

At sa paligid nito ay gumagapang ang milyun-milyong kulisap.

"Kapag hindi mo ginawa..."

Tumingin si Tatay Ben sa lumalaking halimaw.

"Hindi lang San Gabriel ang mamamatay."

Lumunok si Marco.

Naalala niya si Rex.

Si Kiko.

Ang lahat ng nangyari.

At ang kasalanan niyang nagsimula ng lahat.

Dahan-dahan siyang tumayo.

"Ako ang nagpakawala rito."

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang k**ao.

"Kaya ako rin ang magtatapos nito."

"Marco!" sigaw ni Julia.

Ngunit ngumiti lamang siya nang bahagya.

At tumakbo.

Diretso.

Patungo sa Anak ng P**t.

Patungo sa manika.

Patungo sa sentro ng bangungot.

Kasabay nito ay unti-unting lumingon ang halimaw.

At ang milyun-milyon nitong mata ay sabay-sabay na tumitig sa kanya.

"IKAW..."

Tumigil ang hangin.

Tumigil ang paligid.

At sa unang pagkakataon...

Narinig ni Marco ang bulong ng manika sa kanyang isip.

"Huli na ang lahat..."

Biglang gumalaw ang isa sa mga karayom na nakabaon dito.

Mag-isa.

Parang may sariling buhay.

At nagsimulang umagos ang maitim na dugo mula sa mga mata ng manika.

Habang sa ilalim ng balete...

May isa pang bagay na nagsisimulang gumising.

Mas matanda.

Mas masama.

At mas nakakatakot kaysa kay Elijah at sa Anak ng P**t.

ITUTULOY...

17/06/2026

Title: (Part 4) Ang Manika ng P**t
Author: Libro Ng Lagim (LNL)

Ang mga salita ni Apo Elijah ay tila yelong tumarak sa puso ni Marco.

"Sabihin mo sa akin, Marco... sino ang tunay na dapat parusahan?"

Napalunok siya.

Sa kanyang harapan ay ang matandang si Tatay Ben—ang taong tumulong sa kanila, nagligtas sa kanila mula sa mga kulisap, at nagbigay ng pag-asa upang wakasan ang sumpa.

Ngunit siya rin pala ang taong nagkanulo sa pamilya ni Elijah limampung taon na ang nakararaan.

At sa kanilang paligid, ang mga k**ay ng mga patay ay patuloy na umaahon mula sa lupa.

Ang ilan ay puro buto na lamang.

Ang iba ay may mga natitirang piraso ng nabubulok na laman.

Lahat sila ay tila may iisang layunin.

Maghiganti.

"M-Marco..." nanginginig na sabi ni Julia. "Ano'ng gagawin natin?"

Hindi agad nakasagot si Marco.

Hindi niya alam.

Dahil sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang bangungot na ito, naramdaman niyang hindi lamang sila ang mga biktima.

May mas malalim na sugat na matagal nang nabubulok sa ilalim ng baryong ito.

At ngayon ay muling bumukas.

Biglang napaluhod si Tatay Ben.

Ang kanyang mga mata ay puno ng luha.

"Hindi ako humihingi ng kapatawaran."

Tahimik na nakinig si Elijah.

"Hindi ko rin hinihinging iligtas mo ako."

Unti-unting bumaba ang tingin ng matanda.

"Pero sana... matapos na ang galit na ito."

Biglang umugong ang buong sementeryo.

Kasabay nito ay isang malakas na pagyanig ang yumanig sa lupa.

At mula sa ilalim ng balete—

May narinig silang malalim na ungol.

Hindi ito tunog ng tao.

Hindi rin tunog ng hayop.

Ito ay parang daan-daang nilalang na sabay-sabay na humihinga mula sa kailaliman ng impiyerno.

GROOOOOOOOAAAAAANNNN...

Nayanig ang buong paligid.

Ang mga nitso ay nagsimulang mabiyak.

Ang mga krus ay bumagsak.

At ang bitak sa ilalim ng balete ay mabilis na lumawak.

"Anong nangyayari?" sigaw ni Julia.

Ngunit bago pa makasagot si Tatay Ben—

Biglang nagbago ang mukha ni Apo Elijah.

Sa unang pagkakataon ay nakita nila ang takot sa kanyang mga mata.

Hindi galit.

Hindi p**t.

Takot.

"Imposible..." bulong niya.

Lumakas muli ang pagyanig.

At pagkatapos—

BOOOOOOOM!

Sumabog ang lupa.

Tumalsik ang putik, mga ugat, at mga tipak ng bato sa lahat ng direksyon.

Napasubsob sina Marco at Julia sa lupa.

Si Tatay Ben ay halos matangay ng bugso ng hangin.

At mula sa napakalaking hukay...

May isang bagay na umaahon.

Isang dambuhalang anyo na gawa sa milyun-milyong gumagalaw na insekto.

Mga salagubang.

Mga ipis.

Mga uod.

Mga alupihan.

Mga langaw.

At iba pang kulisap na hindi pa nila kailanman nakita.

Ang buong katawan nito ay parang isang bundok ng buhay na kadiliman.

Ang ulo nito ay hugis tao.

Ngunit walang mukha.

Puro nagkikiskisang insekto lamang.

Sa bawat galaw nito ay may nalalaglag na daan-daang uod sa lupa.

"Ano... ano 'yan?" nanginginig na tanong ni Marco.

Namutla si Tatay Ben.

At halos hindi lumabas ang kanyang boses.

"Ang Anak ng P**t..."

Parang tumigil ang oras.

Napatitig si Marco sa higanteng nilalang.

"Anak ng P**t?"

Tumango si Tatay Ben.

"Limampung taon na naming ikinulong sa ilalim ng balete."

"Bakit?"

Dahan-dahang tumingin ang matanda kay Elijah.

At ang sagot niya ay nagpanginig sa lahat.

"Dahil kahit si Elijah ay natatakot dito."

Biglang umalingawngaw ang isang napakalakas na sigaw.

Ang buong katawan ng halimaw ay nagsimulang gumalaw.

At sa bawat hakbang nito—

May mga kaluluwang sumisigaw mula sa loob ng mga insekto.

Mga boses ng mga bata.

Mga babae.

Mga matatanda.

Mga taong matagal nang patay.

"Mga kaluluwa..." bulong ni Julia.

"Opo," sagot ni Tatay Ben.

"Mga kaluluwang kinain nito."

Biglang itinuro ng nilalang ang napakalaki nitong braso kay Apo Elijah.

At sa unang pagkakataon—

Umatras si Elijah.

"Hindi..." bulong niya.

Lumakas ang ugong ng milyun-milyong pakpak.

At mula sa bibig ng halimaw ay lumabas ang isang boses.

Hindi isa.

Kundi daan-daang boses na sabay-sabay nagsasalita.

"INA..."

Nayanig ang sementeryo.

"INA..."

Nanigas si Marco.

Nakatitig ang nilalang kay Elijah.

"BAKIT MO KAMI IKINULONG?"

Napaatras si Julia.

"M-Mama niya?"

Tumango si Tatay Ben.

Ang kanyang mukha ay puno ng takot.

"Ang mga unang biktima ni Elijah..."

Napalunok siya.

"Ang mga insekto na ginamit niya sa barang..."

"Pinakain niya ng galit."

"Pinakain niya ng dugo."

"Pinakain niya ng k**atayan."

"At kalaunan..."

"Nagkaroon sila ng sariling buhay."

Nanlaki ang mga mata ni Marco.

At doon niya naunawaan.

Ang Anak ng P**t ay hindi nilikha ng sumpa.

Ito mismo ang naging bunga ng lahat ng galit ni Elijah.

At ngayon—

Pagkatapos ng limampung taon—

Malaya na ito.

Biglang lumingon ang nilalang kay Marco.

Pagkatapos kay Julia.

Pagkatapos kay Tatay Ben.

At ngumiti.

O kung anumang katumbas ng ngiti para sa isang nilalang na gawa sa mga insekto.

"Lahat..."

Lumakas ang boses nito.

"Lahat kayo..."

Nagliyab ang mga mata nito ng kulay p**a.

"KAKAININ KO."

Kasabay nito ay sumugod ang milyun-milyong insekto mula sa katawan nito.

Parang dambuhalang tsunami ng kadiliman.

At bago pa makatakbo sina Marco—

Biglang tumalon si Apo Elijah sa kanilang harapan.

Itinaas niya ang kanyang dalawang k**ay.

At unang beses mula nang magsimula ang bangungot...

Pinrotektahan niya sila.

"TAKBO!" sigaw ni Elijah.

Kasabay ng pagsabog ng napakalakas na alon ng mga kulisap na bumalot sa buong sementeryo.

ITUTULOY...

17/06/2026

Title: (Part 3) Ang Manika ng P**t
Author: Libro Ng Lagim (LNL)

Ang malamig na hangin ng hatinggabi ay tila mga daliring humahaplos sa kanilang mga batok habang mabilis na naglalakad sina Marco, Julia, at Tatay Ben sa makitid na daan pabalik sa abandonadong sementeryo ng San Gabriel.

Ang liwanag mula sa sulo ni Tatay Ben ang tanging sandata nila laban sa napakakapal na dilim.

"Huwag kayong hihiwalay sa akin," mariing utos ng matanda. "At huwag na huwag ninyong pakikinggan ang anumang boses na tatawag sa inyo."

Tahimik na tumango sina Marco at Julia.

Sa kabila ng malamig na gabi, tagaktak ang pawis ni Marco. Ang mga imahe nina Rex at Kiko ay paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip. Ang kanilang mga sigaw. Ang mga insektong lumabas sa kanilang katawan.

Kasalanan niya ang lahat.

Biglang napahinto si Julia.

"Narinig mo ba 'yon?" bulong niya.

"Ano?" tanong ni Marco.

May narinig siyang mahinang pag-iyak.

Isang babae.

Malungkot.

Malayo.

At tila nanggagaling sa kung saan mang bahagi ng hamog.

Ngunit nang ituon niya ang kanyang pandinig, wala na itong narinig.

"Imahinasyon mo lang 'yan," sabi ni Marco.

Ngunit habang nagpapatuloy sila sa paglalakad, lalong lumalakas ang pag-iyak.

At si Julia lamang ang tila nakakarinig nito.

Makalipas ang ilang minuto, biglang sumakit ang ulo ni Julia.

Napahawak siya sa kanyang sentido.

At sa isang iglap—

Naglaho ang paligid.

Nakita niya ang isang maliit na kubo sa gitna ng palayan.

May isang batang babae na tumatakbo sa bakuran habang tumatawa.

Mahaba ang buhok nito.

Maputi ang ngiti.

Masaya.

Sa unang pagkakataon, nakita niya si Elijah noong bata pa ito.

"Anak, pumasok ka na!" tawag ng isang babae mula sa kubo.

Tumawa ang bata.

Ngunit biglang nagbago ang tanawin.

May mga lalaking may dalang sulo.

May mga sigaw.

May putok ng baril.

May apoy.

Nakita ni Julia ang kubo na nilalamon ng apoy habang umiiyak ang batang si Elijah.

"Ma! Tatay!"

Ngunit walang sumasagot.

May isang lalaking nakatayo sa gilid ng apoy.

Nakasuot ito ng salakot.

Hindi niya makita ang buong mukha.

Ngunit malinaw niyang nakita ang mga mata nito.

At biglang bumalik ang kanyang ulirat.

"Agh!"

Napaupo siya sa lupa.

"Julia!" sigaw ni Marco.

"May nakita ako..." hingal niya.

"Ano?"

"Si Elijah..."

Nagkatinginan sina Marco at Tatay Ben.

Ngunit ang matanda ay biglang namutla.

Parang may kinatatakutan.

Parang may naalala.

Hindi na ito nagsalita.

Nagpatuloy lamang sila sa paglalakad.

Pagkaraan ng halos kalahating oras, narating nila ang abandonadong sementeryo.

Naroon pa rin ang napakalaking puno ng balete.

Ngunit iba na ito ngayon.

Ang mga ugat nito ay tila gumagalaw.

Ang mga sanga nito ay parang mga k**ay na naghihintay dumagit ng tao.

At sa ilalim nito...

Naroon pa rin ang manika.

Nakahiga sa ibabaw ng nabasag na banga.

Napalunok si Marco.

"Yan ba ang kailangan nating kunin?"

Tumango si Tatay Ben.

Ngunit bago pa sila makalapit—

Biglang umihip ang napakalakas na hangin.

Namatay ang apoy ng sulo.

At ang buong sementeryo ay nalunod sa kadiliman.

Kasunod noon ay ang malamig na boses ng isang babae.

"Limampung taon..."

Umalingawngaw ito sa buong paligid.

"Limampung taon akong nakakulong..."

Nagsimulang manginig ang lupa.

Lumitaw ang makapal na hamog.

At mula sa gitna nito ay unti-unting nabuo ang anyo ni Apo Elijah.

Mas nakakatakot siya ngayon.

Ang kalahati ng kanyang mukha ay bungo.

Ang kanyang mahabang buhok ay gumagapang sa lupa na parang buhay na ahas.

At ang kanyang mga mata ay nagliliyab na parang baga.

Napaatras si Marco.

Ngunit hindi siya tinitingnan ni Elijah.

Nakatingin ito kay Tatay Ben.

Direkta.

Punong-puno ng galit.

"Ikaw."

Nanigas ang matanda.

"Elijah..."

"IKAW!"

Kasabay ng kanyang sigaw ay nagtilian ang milyun-milyong kulisap sa paligid.

Biglang sumabog ang lupa.

At mula rito ay nagsilabasan ang mga uod, ipis, at salagubang.

Hindi pa rin inaalis ni Elijah ang tingin niya kay Tatay Ben.

"Sabihin mo sa kanila."

Hindi sumagot ang matanda.

"Sabihin mo ang katotohanan!"

Biglang nagliyab ang dalawang mata ni Elijah.

At sa isang iglap, lumitaw sa paligid nila ang mga anino ng nakaraan.

Nakita nina Marco at Julia ang isang grupo ng mga lalaki.

May mga itak.

May mga sulo.

At pinapalibutan nila ang kubo ng pamilya ni Elijah.

Pagkatapos...

May isang binatang lumabas mula sa hanay ng mga lalaki.

Batang-bata pa.

Ngunit pamilyar ang mukha.

Nalaglag ang panga ni Marco.

Hindi siya makapaniwala.

Ang binata ay si Tatay Ben.

Noong kabataan nito.

"Imposible..." bulong ni Julia.

Unti-unting tumulo ang luha mula sa mga mata ng matanda.

"Tama siya..."

Napatakip ng bibig si Marco.

"Ano?"

Huminga nang malalim si Tatay Ben.

At sa wakas ay nagsalita.

"Hindi ako bayani."

Tahimik ang buong sementeryo.

"Hindi ako biktima."

Mas lalo siyang napaiyak.

"Noong kabataan ko... natakot ako."

Napayuko siya.

"Alam ko kung saan nagtatago ang pamilya ni Elijah."

Nanlaki ang mga mata ni Julia.

"Hindi..."

Tumango ang matanda.

"At ako ang nagturo sa kanila."

Parang tumigil ang mundo.

Ang hangin.

Ang mga kuliglig.

Lahat.

Tahimik.

"Ako ang dahilan kung bakit natagpuan nila ang pamilya niya."

Tumulo ang luha ni Tatay Ben.

"Ako ang dahilan kung bakit sila namatay."

Biglang lumakas ang sigaw ng hangin.

Ang buong puno ng balete ay nagsimulang manginig.

At ang lupa sa paligid nito ay unti-unting bumitak.

Lumawak.

Lumalim.

Hanggang sa biglang may mga k**ay na nagsilabasan mula sa ilalim ng lupa.

Mga k**ay ng mga bangkay.

Mga k**ay ng mga patay.

Daang-daan.

Libu-libo.

Nagsisimula silang gumapang palabas.

Napaatras si Marco.

Napahiyaw si Julia.

Ngunit nanatiling nakatayo si Apo Elijah.

Nakatingin lamang siya kay Tatay Ben.

At sa unang pagkakataon...

Nakakita sila ng luha sa kanyang mga mata.

"Hindi ko hiniling ang maging halimaw."

Bumaba ang kanyang tingin.

"Hiniling ko lamang ang hustisya."

Biglang tumingin siya kay Marco.

Direkta.

Malamig.

Nakakatakot.

Ngunit puno rin ng sakit.

"Ngayon alam mo na ang katotohanan."

Unti-unting lumabas ang mga bangkay mula sa lupa.

Palapit nang palapit.

At ang boses ni Elijah ay muling umalingawngaw sa sementeryo.

"Sabihin mo sa akin, Marco..."

Tumigil ang tibok ng puso ng binata.

"Sino ang tunay na dapat parusahan?"

Kasabay ng kanyang tanong ay tuluyang bumuka ang lupa sa ilalim ng puno ng balete.

At mula sa kailaliman nito ay may isang napakalaking bagay na gumagalaw...

Isang bagay na limampung taon nang natutulog sa ilalim ng sementeryo.

ITUTULOY...

Libro Ng Lagim

23/06/2026

21/06/2026

20/06/2026

18/06/2026

17/06/2026

17/06/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request