24/08/2026
๐๐๐ญ๐ฅ๐จ๐ง๐ ๐๐๐ซ๐ฌ๐ฒ๐จ๐ง ๐ง๐ ๐๐๐ ๐ค๐๐ฅ๐ฎ๐ง๐จ๐
๐ง๐๐๐ถ๐ป๐ด ๐๐ฎ๐๐ฎ๐ฝ๐ถ๐ ๐ฎ๐ป๐ด ๐ฝ๐ฎ๐ป๐ถ๐ฏ๐ฎ๐ด๐ผ๐ป๐ด ๐น๐ถ๐ป๐ด๐ด๐ผ, ๐ป๐ฎ๐ด๐๐ถ๐๐ถ๐บ๐๐น๐ฎ ๐๐ถ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ฎ๐ต๐ฎ๐๐ถ ๐๐ฎ ๐๐ฎ๐๐น๐ผ.
Tatlong bersyon ni Mira ang nagsasalitan na malunod kahit ilang araw na ang lumipas matapos dumalaw ang baha sa mga kalsada, at kuhanin ang buhay ng iilan. Hindi niya kailanman naramdaman ang pagkilala ng isang tunay na pahinga.
Tuwing lunes, magsisimula siyang mahati, at iyon ang magiging estudyante. Bumalik na ang kuryente, at nang matuyo-tuyo na ang mga sahig, may isang bagay ang bumalik nang mas mabilis pa sa pagsasaayos ng bayan: ang iskedyul ng midterm exams. Hinaplos niya ang kuwadernong basa pa rin hanggang ngayon. May isang tanong na naiwan sa kanya: โSapat na ba ang tatlong linggong walang kuryente para sagutin ang isang buong quarter sa loob lamang ng isa o dalawang oras?โ
Pagsapit ng hapon, hahati ulit siya sa tadyang, ibang tao na naman ang kailangang lumitaw. Nasa likod ito ng counter, binibilang ang sukli, tumitingin sa relo, hindi para umalis kundi para manatiliโnagiging isang taong hindi nakakaramdam ng pagod. Kahit ang totoo, gusto na lamang niya umupo sa isang sulok at hayaang dumaan ang oras nang hindi na niya kinakailangang gumalaw. Pero hindi puwede. Kaya tumatakbo siya mula sa isang responsibilidad papunta sa isa pa, parang tubig na sinusubukang lumusot sa siwang, hinahanap ang daan kahit walang natitirang lakas para hanapin pa ito.
Kinabukasan, at sa makalawa, ganito ulit ang pangyayariโdalawang tao siyang nagpapalitan, walang puwang sa pagitan nila kung saan puwede niyang sabihing, "hindi pa ako handa."
At sa tuwing sasapit ang linggo ng gabi, doon lamang lumalabas ang pangatlo. Hindi na estudyante, hindi na trabahadorโkundi ang bersyon niya na walang dapat patunayan kaninuman, kahit sa paaralang nagpapatuloy sa iskedyul na parang walang nangyaring bagyo. Umupo siya sa harap ng bintanang bahagya pa ring may latak ng putik sa gilid. Hindi niya tinanong kung magiging maayos ba ang lahat. Ang tanging tanong na naiwan sa kanya ay kung handa na ba talaga siyang umupo, sandali lang, nang hindi hinahabol ng oras, ng eskedyul, ng midterm na hindi man lang naghintay para umayos muna nang tuluyan ang lahat.
Tumango siya at hinayaan ang sariling maramdaman ang pagiging tao muli. Sunod-sunod ang paglabas ng luhang matagal niyang kinimkim, hanggang sa bumigay ang katawang matagal niyang pinilit magpakatatagโhindi lang para sa exam, kundi para sa lahat ng bagay na hindi pa niya naiiyakan simula nang unang bumaha.
Kinabukasan, gigising siya, at babalik na naman siya sa pagiging dalawa, tatlo, o kung ilan man ang kailangan. Wala siyang sinasabi kaninuman tungkol dito, dahil wala rin namang nagtatanong kung paano ba talaga bumangon ang isang tao matapos siyang bahain at putulan ng ilaw ay agad na hihilinging sumagot pa rin nang tama sa eskwela. Pero hindi na rin niya problema kung hindi nila ito makita-kita.
Basta ang alam niya, may Linggo ng gabi pang darating, at doon, muli, hihintayin siya ng huling bersyon ng sariliโang tanging nakakaalam ng totoong bigat ng bawat araw na nalagpasan. Iniipon ang natitirang piraso ng sarili, hinahayaang tumigil muna sa paghihiwa-hiwalay, bago muling harapin, isang beses pa, ang muling paghati sa kaniya ng panibagong linggong darating.
Maikling kuwento ni John Carl Marquez
Dibuho ni Harold Basa
Idinisenyo ni John Michael Pascubillo
![[๐๐๐๐๐๐๐๐]๐
๐ฎ๐ง ๐๐ฎ๐งOne week preparation,stretching sa tabing kalsada,warm-up run, back-and-forth,at hintayin ang announcem...](https://img5.medioq.com/827/273/1572033748272735.jpg)
