What are the opening hours?

Monday 9am - 5pm Tuesday 9am - 5pm Wednesday 9am - 5pm Thursday 9am - 5pm Friday 9am - 5pm Saturday 9am - 5pm

http://www.issuu.com/fiatluxonline

Fiat Lux, Barangay 66 (2026)

01/09/2026

𝗜𝗖𝗬𝗠𝗜: 𝗦𝗘𝗡𝗔𝗧𝗘 𝗥𝗘𝗦𝗢𝗟𝗨𝗧𝗜𝗢𝗡 𝗡𝗢. 𝟮𝟲 𝗦𝗘𝗥𝗜𝗘𝗦 𝗢𝗙 𝟮𝟬𝟮𝟲, 𝗜𝗡𝗔𝗣𝗥𝗨𝗕𝗔𝗛𝗔𝗡 𝗡𝗔

Opisyal nang inaprubahan ng National Teachers College - Student Government Congress ang Senate Resolution No. 26, Series of 2026 ngayong ika-1 ng Setyembre 2026.

Ang nasabing resolusyon ay naglalayong hikayatin ang administrasyon ng NTC na magpatupad ng patakarang nakasentro sa mag-aaral para sa pagtugon sa masamang panahon, pagbaha, at iba pang kalamidad. Layunin din nitong tiyakin ang kaligtasan ng bawat estudyante, magbigay ng maagap na abiso ukol sa klase at uri ng pagtuturo, at magtakda ng makatarungang pagsasaayos sa mga gawaing pang-akademiko sa panahon ng kagipitan.

Dagdag pa rito, binibigyang-halaga nito ang hindi pagkakapare-pareho ng kalagayan ng bawat mag-aaral kapag may sakuna. Ang pagbaha, pagkawala ng kuryente, kawalan ng sapat na sasakyan, at iba pang hindi inaasahang pangyayari ay maaaring lubhang makaapekto sa kanilang pagpasok sa klase.

Kaya naman, sa pag-apruba ng resolusyon, pinagtibay ng Student Senate na ang kaligtasan ng mga mag-aaral ay hindi dapat mapagsawalang-bahala para lamang sa mga nakasanayang pangangailangan sa pag-aaral.

Sa kabilang banda, ang mga susunod na hakbang at opisyal na pagpapatupad ay nakabatay sa kaukulang aksyon ng pamunuan ng National Teachers College.

(Story by: Maya Tanael)

01/09/2026

𝗟𝗢𝗢𝗞: 𝗔𝗞𝗟𝗔𝗦 𝗔𝗡𝗗 𝗜𝗡𝗗𝗘𝗣𝗘𝗡𝗗𝗘𝗡𝗧 𝗖𝗔𝗡𝗗𝗜𝗗𝗔𝗧𝗘𝗦 𝗕𝗘𝗚𝗜𝗡 𝗖𝗔𝗠𝗣𝗔𝗜𝗚𝗡

The Alyansa ng Kabataan Para sa Liderato, Aksyon, at Serbisyo (AKLAS-NTC) party-list and independent student candidates began their room-to-room campaign today, September 1, 2026, at the National Teachers College (NTC), visiting classrooms to engage with students and introduce their platforms ahead of the upcoming elections.

AKLAS-NTC candidates started their campaign at the NTC-Mendiola Building, outlining their advocacies, objectives, and plans for serving the student body. Meanwhile, independent student candidates campaigned separately at the NTC-Main, each visiting classrooms to present their priorities, goals, and proposed initiatives for the student body. The campaign period will take place from August 31 to September 5.

Throughout the campaign, the candidates gave student-voters a closer look at their platforms, programs, and positions while encouraging them to make informed decisions once voting officially begins, further information will be provided during their proper Miting De Avance (MDA) which will take place on September 11.

(Story: Chachan Gallego)
(Photos: Tintin Sera Jose, Reah Jay Flaviano)

01/09/2026

𝗣𝗔𝗡𝗜𝗧𝗜𝗞𝗔𝗡 | 𝗦𝗔𝗡𝗔 𝗠𝗔𝗥𝗨𝗡𝗢𝗡𝗚 𝗡𝗔 ‘𝗞𝗢𝗡𝗚 𝗟𝗨𝗠𝗔𝗡𝗚𝗢𝗬 𝗦𝗔 𝗦𝗨𝗡𝗢𝗗 𝗡𝗔 𝗢𝗨𝗧𝗜𝗡𝗚
Ni Alas

Labis ang aking panghihinayang noong minsan akong pauwi galing eskuwela nang mapagtanto kong sana’y diving gear ang dinala ko’t hindi payong—snorkeling pala ang mode of transportation ko noong araw na iyon.

Nasanay na naman ako sa sistema.

Pumasok ako nang maaga at hindi na hinintay pa ang anunsyo ni Mayor na, marahil, late na namang maipo-post. Kaya’t habang nahihimbing pa ang mga estudyanteng nasa mas mababang antas, on the water na kaming mga ate at kuya nilang nasa kolehiyo sa outing na inorganisa ng gobyerno—courtesy of the Department of Public Works and Highways (DPWH).

Hindi pa naman ako nakapagdala ng pamalit na damit, pero ‘di bale—sino ba naman ako para magreklamo? Sayang naman yung pinaghirapan nila kung hindi mapakikinabangan. Saka mundo nila ito, ‘di ba? Nakikitira lang naman tayo.

Kaya ayun, lumangoy na lang din ako sa 4 ft na tubig—kahit pa langoy-aso. Wala na eh. Nandoon na rin naman ako.

Ano pa nga bang magagawa ko, eh nand’yan na? (In 4 signs 😄☹️😞😡)

Damay pa nga kami sa ambagang hindi naman kami isinama sa proseso ng pagpaplano. Kay higpit pa ng depensa ng mga punong abala sa tuwing sinusubok naming silipin kung saan nga ba napupunta ang inilalabas naming pera. Ang nakapagtataka pa, tila bibihirang makasama sa outing iyong mga nag-organisa—alas-otso pa raw kasi ang call time nila.

Sandali nga. Nauubusan na rin ako ng magagamit na metapora—diretsahan na lang.

Iyon na nga—ang hinaing ng isang kolehiyalang tulad ko, at marahil ay gayon na rin para sa mga nasa parehong antas: sa tuwing hindi kaaya-aya ang panahon, lagi kaming huli sa mga ikinokonsiderang unahin ang kaligtasan. Kadalasan ay nasa kampus na ang karamihan nang i-post ni Mayor ang hinihintay na anunsyo. Ginagawa pa ngang katatawanan kung minsan.

Tuwang-tuwa yata sa humor n’ya. Maling audience ka ata, Mayor. Dagdag engagement nga naman… Oops, peace ✌️.

Minsan pa, kahit anong lakas ng bugso ng ulan, ay wala pa ring patawad. Mapapapikit ka na lamang sa notif na “Classes will shift to online modality.” Yung tipong pinasok na ng baha yung bahay n’yo, pinilit pa rin mag-online classes. Namarkahan pa ngang absent nang hindi agad nakasagot nang tawagin ang pangalan. ‘Senya na, Ma’am, nahimbing lang sa waterbed ko.

Pero sa totoo muna tayo: Sa kasalukuyang estado ng bansa, maituturing pa nga bang katamaran ang paghingi ng kaunting konsiderasyon?

May mga lugar na lubog na sa baha, may mga pamilyang nawalan na ng tirahan, at marami ang nasimot ang ari-arian. Marahil ay isa sa mga estudyanteng sinasabihan ninyong tamad ang nakakaranas nito. Nakakalungkot nang magbasa ng komento ukol dito at napakarami pa ring ignorante.

Ang bottom line lang naman, ebribadi: CHECK YOUR PRIVILEGES!

Hindi lahat nasa parehong kalagayan. Kung ikaw ay komportable at nag-e-enjoy sa “cuddle weather,” yung iba ay nakikipagsapalaran para mabuhay. Isipin mo ‘yon: Tayong mga Pilipino ang nagdurusa sa delubyong maaari namang maiwasan kung hindi lang ipinambili ng sports car o ipinagpatayo ng vacation house iyong budget na nakalaan para solusyonan ang mga problemang gaya nito.

Nitong nakaraan, lubos ang hamon na dala ng mga nagdaang bagyo. Kay gulat ko nang makita ang baha sa bandang SM Sta. Mesa noong Agosto 17, 2026. Isa lamang ito sa mga lugar na napansin kong lubog na sa baha habang binabaybay ko ang daan patungong Marikina sakay ng LRT-2. Instant resort, ika nga ng iba. Kumbaga, parang biglaang natuloy ang outing niyong magto-tropa.

Kay inam pa ng reklamo ko noong lumusong ako sa baha papuntang Legarda Station—halos mangiyak-ngiyak dahil bahagyang umawang ang suot kong sapatos. Ngunit natigilan ako nang makita ko ang sitwasyon ng iba nating kababayang tuluyan nang pinasok ng tubig-baha ang mga tahanan.

Tunay na kitang-kita na ang resulta ng korapsyong patuloy tayong inilulubog—literal.

Tanda ko pa nang makarating ako sa pila ng sakayan noong araw na iyon. Pansin kong hindi na gumagalaw ang daloy ng trapiko. Napasapo ako sa noo ng sabihin ng mga barker na wala nang dadaan na dyip at lubog na ang mga daanan. Makalipas ang limang oras, sinabihan kaming may mga paparating na truck na ipinadala ng aming bayan upang magreskyu ng mga istranded na komyuter.

Pang-anim iyong nasakyan ko—sa truck ng basura.

“Angas, P’re, parang mga basura lang tayo.”

Iyan ang naging pabirong komento ng isa sa mga nakasabay ko. Napangisi na lamang ako sa mga binitawan niyang salita.

Ibinasura na nga tayo ng gobyerno…

Hanggang kailan nga ba tayo lulunurin ng sistema?

(Dibuho: Samantha Crisel Peralta)

31/08/2026

𝗞𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔𝗔𝗡𝗚 𝗜𝗡𝗜𝗪𝗔𝗡, 𝗞𝗔𝗕𝗔𝗬𝗔𝗡𝗜𝗛𝗔𝗡𝗚 𝗜𝗣𝗔𝗚𝗣𝗔𝗣𝗔𝗧𝗨𝗟𝗢𝗬: 𝗔𝗡𝗚 𝗕𝗔𝗬𝗔𝗡𝗜 𝗔𝗬 𝗛𝗜𝗡𝗗𝗜 𝗔𝗟𝗔𝗔𝗟𝗔 𝗟𝗔𝗠𝗔𝗡𝗚

Taun-taon, humihinto ang bansa upang lingunin ang mga bayaning nag-alay ng kanilang buhay para sa kalayaan at kasarinlan. Muli nating binibigkas ang kanilang mga pangalan, itinatanghal ang kanilang mga monumento, at ginugunita ang mga kuwento ng kanilang katapangan. Ngunit sa paglipas ng panahon, isang tanong ang dapat nananatili: sapat na ba ang pag-alala?

Ngayong paggunita sa Araw ng mga Bayani ngayong huling Lunes ng Agosto, muli nating ipinagpupugay ang mga kuwento ng mga Pilipinong inalay ang kanilang dugo, pawis, at buhay upang maghulma ng landas tungo sa isang malayang kinabukasan.

𝗛𝗜𝗚𝗜𝗧 𝗣𝗔 𝗦𝗔 𝗠𝗔𝗥𝗠𝗢𝗟 𝗡𝗔 𝗜𝗡𝗨𝗞𝗜𝗧𝗔𝗡 𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗡𝗚𝗔𝗟𝗔𝗡

Sa bawat paggunita sa Araw ng mga Bayani, muling binubuksan ang pahina ng kasaysayan ng mga Pilipinong tumindig laban sa kolonyalismo, pang-aapi at kawalan ng kalayaan. Sina José Rizal, Andres Bonifacio, Gabriela Silang at marami pang iba, ay hindi lamang nag-iwan ng mga pangalan sa pahina ng kasaysayan, bagkus sila rin ay nag-iwan ng mga prinsipyong ipinaglaban ng may buhay at sakripisyo.

Isa sa mga ito ang Sigaw sa Pugad Lawin noong Agosto 1896, nang pinunit ng mga Katipunero ang kanilang mga cedula bilang hayagang pagtutol sa kolonyal na paghahari ng Espanya. Sa pangunguna ni Andres Bonifacio, ang isang payak na pagpunit sa isang dokumento ay naging makapangyarihang sagisag ng pagtanggi sa isang sistemang matagal nang kumokontrol sa kanilang buhay. Mula sa sigaw na iyon, lalo pang sumiklab ang himagsikang nagbukas ng panibagong yugto ng pakikibaka para sa soberanya.

Kaya kasabay ng paggunita natin sa mga bayani tuwing Agosto, inaalala rin natin ang Sigaw sa Pugad Lawin—isang makasaysayang pagtindig na naging mahalagang bahagi ng Himagsikang Pilipino at ng patuloy na paghahangad ng bayan para sa kasarinlan. Higit pa sa isang simpleng pagkilos, naging tanda ito ng tapang ng mga Pilipinong piniling talikuran ang takot at harapin ang panganib alang-alang sa isang bayang malaya.

Kaya naman sa paggunita natin sa araw na ito, hindi lamang mga tanyag pangalan ang ating binibigyang parangal, inaaalala rin natin ang kabayanihang kanilang ipinamalas upang makamit ang kalayaang ipinagkait ng mga mapaniil na manlulupig.

𝗔𝗡𝗚 𝗠𝗚𝗔 𝗔𝗟𝗔𝗔𝗟𝗔 𝗡𝗔 𝗗𝗔𝗣𝗔𝗧 𝗜𝗦𝗔𝗕𝗨𝗛𝗔𝗬

Subalit ang kabayanihan ay hindi dapat nagtatapos sa isang seremonya. Walang saysay ang pagdakila sa mga bayaning lumaban para sa bayan kung ang kanilang ipinaglaban ay nananatiling mga salitang binibigkas lamang tuwing araw ng paggunita.

Hindi sapat na kilalanin natin ang kanilang tapang kung nananatili tayong tahimik sa harap ng kawalang-katarungan. Hindi sapat na ipagmalaki ang kanilang pagmamahal sa bayan kung nakakalimutan natin na ang tunay na patriotismo ay nangangailangan din ng pagkilos.

Sapagkat ang tunay na pamana ng isang bayani ay hindi lamang ang kanyang pangalan, kundi ang mga pagpapahalagang iniwan niya sa mga susunod na salinlahi.

𝗞𝗔𝗣𝗪𝗔-𝗡𝗜𝗛𝗔𝗡: 𝗞𝗔𝗕𝗔𝗬𝗔𝗡𝗜𝗛𝗔𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗗𝗘𝗥𝗡𝗢

Sa kasalukuyan, may mga Pilipinong patuloy na tumitindig sa sariling nilang paraan. May mga gurong patuloy na nagtuturo sa kabila ng kakulangan ng gamit, mga mamamahayag na pinipiling magsalita at mag-ulat sa kabila ng panganib, mga manggagawang patuloy na kumakayod para sa pamilya, at kabataang gumagamit ng kanilang tinig upang kuwestiyunin ang mapanupil na sistema. Sa kanilang pagkilos, patuloy na nabubuhay ang diwa ng kabayanihan.

Sa mundong unti-unting nasasanay sa paglingon para sa pansariling kapakanan, ang pagpiling makialam sa suliranin ng iba, magsalita para sa walang tinig at kumilos para sa nakararami ay isa ring anyo ng katapangan. Ang kanilang pagtindig ay bahagi ng kasaysayang binubuo ng susunod na salinlahi.

𝗠𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔 𝗡𝗚𝗔 𝗕𝗔 𝗢 𝗠𝗔𝗬 𝗧𝗔𝗡𝗜𝗞𝗔𝗟𝗔 𝗣𝗔 𝗥𝗜𝗡?

Ngunit paano natin maituturing na tunay na malaya ang bayan kung ang kalayaang pinaglaban noon ay patuloy pa rin itong ipinaglalaban ng sarili nitong mamamayan?

Mahigit 128 taon na ang lumipas mula nang matapos ang pakikibaka para sa kasarinlan laban sa Espanya, ngunit nananatiling mahalagang tanong kung gaano nga ba kalaya ang Pilipinas? Sapagkat ang kalayaan ay hindi lamang pagkakaroon ng sariling watawat, pamahalaan at teritoryo. Higit sa lahat, ito ay ang kakayahan ng isang bayan na magpasya para sa sarili—nang hindi dinidiktahan ng interes ng ibang makapangyarihang bansa.

Sa kasaysayan, hindi natatapos ang pakikibaka ng Pilipinas kasabay ng pagwawakas ng kolonyalismong Espanyol. Dumaan ang bansa sa panibagong yugto ng kolonyal na paghahari sa ilalim ng Estados Unidos, at hanggang ngayon, nananatiling bahagi ng ating pambansang diskurso ang lawak ng impluwensya ng Amerika sa politika, ekonomiya, kultura at seguridad ng Pilipinas.

Sa kasalukuyan, makikita rin ang mga isyung patuloy na sumusubok sa ating pag-unawa sa soberanya—mula sa mga kasunduang militar at presensya ng dayuhang puwersa, hanggang sa mga patakarang kailangang isaalang-alang para sa pambansang interes sa kabila ng impluwensya ng mga makapangyarihang bansa.

Kaya habang inaalala natin ang mga bayaning lumaban para sa kalayaan, nararapat lamang na itanong: Kung ipinaglaban nila ang karapatang magpasya para sa sarili, hanggang saan nga ba natin tunay na nagagamit ang kalayaang iyon ngayon?

𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗡𝗔𝗡𝗔𝗚𝗨𝗧𝗔𝗡𝗚 𝗜𝗡𝗜𝗜𝗪𝗔𝗡 𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗦𝗔𝗬𝗦𝗔𝗬𝗔𝗡

Kaya ngayong ika-95 na National Heroes Day, nararapat nating itanong kung ano ang ating ginagawa upang isabuhay ang mga legasiyang iniwan ng mga bayaning buong tapang na nag-alay ng kanilang mga buhay.

Sapagkat ang kasaysayan ay hindi lamang koleksyon ng mga pangalan at araw na dapat isaulo. Isa itong pananagutang ipinapasa mula sa isang salinlahi patungo sa susunod.

Dahil ang istorya ng kabayanihan ay hindi nararapat na manatiling alaala lamang.

Hangga’t may Pilipinong handang tumindig para sa kapwa, magsalita para sa katotohanan at kumilos para sa bayan, ang kanilang ipinaglaban ay hindi pa natatapos. At sa bawat pagkakataong pinipili nating ipagpatuloy ang kanilang mga adhikain, hindi lamang natin sila inaalala—pinapatunayan nating hindi nasayang ang kanilang sakripisyo.

𝙎𝙖 𝙝𝙪𝙡𝙞, 𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙪𝙣𝙖𝙮 𝙣𝙖 𝙥𝙖𝙜-𝙖𝙡𝙖𝙡𝙖 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙗𝙖𝙮𝙖𝙣𝙞𝙝𝙖𝙣 𝙖𝙮 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙮𝙪𝙠𝙤 𝙨𝙖 𝙝𝙖𝙧𝙖𝙥 𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙤𝙣𝙪𝙢𝙚𝙣𝙩𝙤, 𝙠𝙪𝙣𝙙𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙩𝙞𝙣𝙜𝙖𝙡𝙖 𝙖𝙩 𝙥𝙖𝙜𝙩𝙞𝙣𝙙𝙞𝙜 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙗𝙖𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙥𝙞𝙣𝙖𝙜𝙡𝙖𝙗𝙖𝙣.

(Istorya: Chachan Gallego)
(Disenyo: Mark James Milo)

30/08/2026

𝗘𝗗𝗜𝗧𝗢𝗥𝗬𝗔𝗟: 𝗣𝗔𝗔𝗡𝗢 𝗞𝗨𝗡𝗚 𝗔𝗡𝗚 𝗠𝗔𝗠𝗔𝗠𝗔𝗛𝗔𝗬𝗔𝗚 𝗡𝗔𝗠𝗔𝗡 𝗔𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗜𝗟𝗔𝗡𝗚𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗨𝗟𝗔𝗧𝗔𝗡?

Isa sa mga karaniwang tungkulin ng mga mamamahayag ay sumulat upang magbalita ng mga katiwalian, inilalantad ang pang-aabuso, kinukuwestiyon ang mga nasa kapangyarihan, at higit sa lahat ay magbigay boses sa mga kuwentong maaaring hindi naririnig. Ngunit paano kung ang mamamahayag na mismo ang nangangailangan ng proteksiyon, ng lakas at ng boses—sino ang handang tumindig sumulat para sa kanila?

Ngayong taon, hindi lamang ang mga kuwentong isinusulat ng mamamahayag ang sinusubok, kundi maging ang mismong kalayaang magsulat nito. Mula sa pagkakakulong at pagkamatay ng mga mamamahayag, hanggang sa walang basehang mga paratang, pagbaluktot ng impormasyon, at panggigipit sa campus press, iisa ang malinaw: hindi madaling maging malayang tinig sa isang lipunang may mga puwersang nais itong patahimikin.

Isa sa mga kailangan nating silipin ay ang selda ni Frenchie Mae Cumpio, isang community journalist na walang takot na ginamit ang kaniyang pluma upang aingat ang mga kuwentong nasa laylayan. Ngunit, sa kabila nito, anim na taon na siyang ginagapos at ipinipiit ng sistemang takot sa mga kritikal na tinig ng mamamahayag.

Nakakagalit ang hustisyang tila mabagal para sa mga mamamahayag, ngunit nagiging mabilis kapag kapangyarihan at mga pulitiko ang sangkot. Hindi na bago ang red-tagging at paggamit ng gawa-gawang kaso upang takutin at patahimikin ang mga mamamahayag na hindi sumusunod sa nais marinig ng mga naghahari-harian. Hindi dapat maging krimen ang pagiging kritikal, at lalong hindi dapat gawing kaparusahan ang pamamahayag. Kaya kailangan nating patuloy na maging tinig para sa mga mamamahayag, dahil kapag hinayaan nating isa-isang patahimikin ang mga nagsusulat para sa bayan, unti-unti rin nating pinatatahimik ang demokrasya.

At hindi lamang pagkakakulong ang maaaring maging kapalit ng pamamahayag. Ang mas masakit pa ay minsan buhay ang nagiging kapalit ng kanilang pag-uulat.

Isa na nga rito ay si RJ Ledesma, isang mamamahayag na walang takot na tumutungo sa kanayunan upang magbalita at idokumento ang mga isyung madalas isantabi katulad paglantad sa mga krisis na nararanasan ng mga magsasaka at usapin sa lupain. Ngunit noong Abril, isa siya sa mga nasawi kasama ang 18 iba pa sa isang military operation sa Toboso, Negros Occidental.

Hindi dapat dito nagtatapos ang paniningil ng hustisya para sa mga mamamahayag na tuluyang binawian ng buhay. Mas masakit na matapos silang mawala, sila pa ang patuloy na kinukuwestiyon at sinisisi sa panganib na kaakibat ng kanilang trabaho, na para bang ang pag-uulat ay may hangganang dapat sundin at piliin. Hindi ba’t tungkulin ng mamamahayag na lumapit sa mga kuwentong hindi napapansin? Hindi sila kalaban ng bayan dahil ginagawa nila ang kanilang trabaho. At kung patuloy na mawawala ang mga mamamahayag na handang humarap sa panganib upang magsulat, sino pa ang natitirang hahawak ng panulat upang hukayin ang katotohanang ikinukubli?

Hindi lamang kulungan at kamatayan ang banta sa pamamahayag; maaari rin itong magsimula sa isang paratang.

Noong Hunyo, naging sentro ng kontrobersiya ang mga pahayag ni Sen. Rodante Marcoleta laban sa mainstream media, kabilang ang pagtawag sa ilang media practitioners bilang “paid hacks” o mga bayaran.

Ang pahayag na ito, lalo na’t galing sa isang mambabatas, ay hindi simpleng puna lamang—isa itong paninira sa kredibilidad ng mga mamamahayag na maaaring magpahina sa tiwala ng publiko sa pamamahayag. Ngunit bago tawaging “bayaran” ang media, baka panahon nang tumingin din sa salamin ang mga pulitiko. Sa oras ng kalamidad, krisis, at katiwalian, sino ang unang sumusugod upang maghatid ng impormasyon, maglantad ng problema, at magtanong para sa publiko? At sa mga sandaling iyon, nasaan ang mga pulitikong dapat unang managot? Hindi matutumbasan ng anumang salapi ang panganib, pagod, at sakripisyong kaakibat ng trabaho ng isang mamamahayag. Kung patuloy na pararatangan ang mga mamamahayag, sino ang handang tumindig kapag dumating ang panahong wala nang gustong magsulat ng katotohanan?

Mas nagiging mapanganib ang ganitong kultura sa panahon ng social media.

Makikita ito sa naging usapin kaugnay kay Kara David at isang content creator—isang paalala na sa mundong kayang gawing viral ang isang pahayag sa loob lamang ng ilang minuto, madaling malunod ang gawa ng isang mamamahayag.

Sa mundong puno ng mga content creator, isang paalala na hindi pareho ang trabahong ginagawa nila at kailanman ay hindi mapapalitan ang trabaho ng mga mamamahayag. Ang mamamahayag ay kailangang magsaliksik, magberipika, kumilatis ng impormasyon, at managot sa bawat inilalathala. Kaya nakalulungkot na kung minsan, mas mabilis paniwalaan ang isang pahayag dahil maraming views o iniidolo natin ang nagsabi kaysa sa isang ulat dahil dumaan ito sa proseso. Ilang oras ng pananaliksik ang maaaring matalo ng ilang segundong video, at ilang taong pagbuo ng kredibilidad ang maaaring mabura ng isang viral na paratang. Kung ganito natin hahayaan na gumana ang impormasyon, hindi lamang mamamahayag ang ating nilulunod—pati ang katotohanang ipinaglalaban nila.

Ngunit habang abala ang publiko sa mga malalaking pangalan sa telebisyon at online, may isa pang anyo ng press freedom na mas malapit sa atin ngunit madalas hindi napapansin: ang campus press.

Sa mga paaralan, may mga student journalist na nakararanas ng administrative pressure, censorship, at intimidation dahil sa kanilang mga inilalathala. At dito dapat maging malinaw ang isang bagay: ang campus publication ay hindi public relations office ng administrasyon.

Hindi trabaho ng student publication na protektahan ang imahe ng paaralan. Trabaho nitong magsilbi sa komunidad ng estudyante sa pamamagitan ng responsableng pamamahayag. Kung may problemang kailangang ilantad, dapat itong mailantad. Kung may opisyal na kailangang tanungin, dapat siyang tanungin. Kung may patakarang nakaaapekto sa mga estudyante, dapat may espasyong pag-usapan ito.

Hindi maaaring maging dahilan ang “pangalan ng paaralan” upang pigilan ang isang lehitimong kuwento.

Dahil kung sa paaralan pa lamang ay tinuturuan na ang mga batang mamamahayag na umiwas sa sensitibong paksa, huwag pumuna, at unahin ang reputasyon ng institusyon kaysa sa katotohanan, anong uri ng pamamahayag ang hinuhubog natin?

Kaya malinaw ang aming paninindigan bilang mga mamamahayag: Ang press freedom ay hindi pribilehiyo ng mga journalist. Ito ay karapatan ng publiko.

At kung sa bawat pagtatangka nilang patahimikin ang pamamahayag ay hahayaan nating isa-isang mawala ang mga tinig na lumalaban, sino pa ang magsusulat para sa atin? Kaya sa halip na hayaang sila ang laging magsulat para sa bayan, dumating na ang panahong tayong mga Pilipino naman ang magsulat para sa kanila.

(Istorya: Marie Toni Obera)
(Dibuho: Andrei Wilfred Yucson)

30/08/2026

𝗠𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚-𝗨𝗨𝗟𝗔𝗧 𝗧𝗨𝗡𝗚𝗢 𝗦𝗔 𝗣𝗔𝗚𝗞𝗔𝗠𝗨𝗟𝗔𝗧: 𝗣𝗔𝗞𝗜𝗞𝗜𝗕𝗔𝗞𝗔 𝗣𝗔𝗥𝗔 𝗦𝗔 𝗠𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗠𝗔𝗠𝗔𝗛𝗔𝗬𝗔𝗚

May mga kuwentong hindi kayang supulin ng takot. May mga katotohanang hindi kayang ibaon sa limot ng pagbabanta. At may mga tinig na, gaano man katagal patahimikin, patuloy na hahanap ng paraan upang marinig ng sambayanan.

Sa bawat pahina ng pahayagan nililimbag, ulat sa radyo na ipinaririnig at kuha ng larawang saksi sa pangyayari , sa gitna ng magulong lipunan, ay may kalakip na panata—hanapin ang katotohanan, ihatid ito sa publiko, at manindigan sa harap ng kapangyarihan. Tuwing Agosto 30, ginugunita ang National Press Freedom Day bilang pagkilala sa kahalagahan ng malaya at responsableng pamamahayag, gayundin sa tapang ng mga mamamahayag na patuloy na tumutupad sa kanilang tungkulin sa kabila ng mga panganib na kaakibat nito.

Ngunit sa Pilipinas, may nananatiling mabigat na tanong: Gaano nga ba kalaya ang pamamahayag kung sa kasalukuyan, ang paghahatid ng katotohanan ay maaaring humantong sa pananakot, panggigipit at karahasan? Sa bawat pag-uulat at paglalantad ng mga isyu, kinakailangan, hindi lamang ang propesyonalismo, kundi ang tunay na tapang, lubos na integridad at matibay na paninindigan—kahit hindi ito ang pinakamadaling landas.

𝗕𝗔𝗟𝗜𝗞-𝗧𝗔𝗡𝗔𝗪: 𝗔𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗧𝗨𝗟𝗢𝗬 𝗡𝗔 𝗜𝗣𝗜𝗡𝗔𝗚𝗟𝗔𝗟𝗔𝗕𝗔𝗡

Hindi na bago ang pakikibaka para sa malayang pamamahayag. Kung babalikan noong panahon ng Batas Militar 1972, ipinasara at hinigpitan ng diktadurya ni Ferdinand Marcos Sr. ang mga pangunahing institusyon ng midya, na nagpaliit ng espasyo ng malayang pamamamahayag.

Ngunit hindi tuluyang nawala ang mga tinig na naghahatid ng tapat na ulat.

Sa kabila ng sensura at panunupil, umusbong ang tinaguriang “mosquito press.” Ito ang mga alternatibong publikasyong buong-tapang na naghatid ng mga kuwentong hindi malayang inihahayag sa dominanteng midya. Maliit man ang kanilang sirkulasyon at limitado ang kanilang mga kagamitan, naging paraan ang mga publikasyong ito upang panatilihing buhay ang mga tinig na tumututol at naglalantad ng katotohanan.

Sa ganitong mga kuwento higit na nagiging makabuluhan ang paggunita sa National Press Freedom Day. Hindi lamang ito pag-alala sa isang petsa o pagkilala sa isang propesyon, ito ay pagkakataong balikan ang mahabang kasaysayan ng pakikibaka para sa malayang pamamahayag na patuloy na humaharap sa banta, pananakot, at karahasan.

𝗦𝗔 𝗕𝗔𝗡𝗧𝗔 𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗥𝗔𝗛𝗔𝗦𝗔𝗡, 𝗣𝗔𝗡𝗜𝗡𝗜𝗡𝗗𝗜𝗚𝗔𝗡 𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗔𝗡𝗗𝗔𝗧𝗔

Gayunpaman, hindi pa rin natatapos ang mga bantang kinakaharap ng mga mamamahayag. Hanggang ngayon, patuloy silang nalalagay sa panganib habang tinutupad ang kanilang tungkulin.

Kabilang na rito si RJ Nichole Ledesma, isang 30-taong-gulang na community journalist, at editor ng Paghimutad - Negros Island Alternative Media at regional coordinator ng Altermidya sa Negros Island. Isa siya sa mga biktima ng walang habas na pagpatay sa engkuwentrong tinaguriang “Toboso 19,” noong Abril 19, 2026 sa Toboso, Negros Occidental, isang insidenteng nagresulta sa pagkamatay ng 19 katao.

Ayon sa kaniyang mga kasamahan sa midya, nasa lugar si Ledesma para sa community work at immersion reporting tungkol sa epekto ng renewable energy project sa komunidad ng mga magsasakang umaasa sa lupa bilang pangunahing kabuhayan at nakikibahagi sa mga usaping nakakaapekto sa kanilang lupang sinasaka.

Sa kabila ng mga panganib tulad nito, patuloy pa rin ang pagganap ng mga mamamahayag sa kanilang tungkulin na maghatid ng impormasyon, magbigay ng boses sa masa, at ilantad ang katotohanan sa mga isyung may direktang epekto sa mamamayan. Higit na mahalaga, samakatuwid, ang pagsulong at pagprotekta sa mga karapatan at kaligtasan ng mga mamamahayag upang magampanan nila ang kanilang tungkulin sa isang espasyong malaya at walang takot. Ang kanilang patuloy na paninindigan at pagtupad sa tungkulin sa kabila ng mga banta at panganib ay patunay sa kahalagahan ng isang tunay na malayang pamamahayag.

𝗗𝗜𝗦𝗜𝗠𝗣𝗢𝗥𝗠𝗔𝗦𝗬𝗢𝗡 𝗦𝗔 𝗠𝗔𝗞𝗔𝗕𝗔𝗚𝗢𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗡𝗔𝗛𝗢𝗡: 𝗠𝗔𝗚𝗕𝗔𝗦𝗔, 𝗠𝗔𝗚𝗦𝗨𝗥𝗜 𝗔𝗧 𝗨𝗠𝗨𝗡𝗔𝗪𝗔!

Sa isang click lamang, maaari na tayong makakuha ng napakaraming impormasyon at balita mula sa iba’t ibang online platforms. Ngunit, habang mas napapabilis ang pagkuha natin ng impormasyon, mas nagiging madali rin para sa mga hindi beripikadong impormasyon na kumalat at makaimpluwensya sa ating pananaw.

Ayon sa isang Pulse Asia survey noong Hunyo–Hulyo 2026, 72% ng mga Pilipino ang tumuturing sa disimpormasyon bilang isang malaking problema sa bansa. Ipinapakita nito na hindi lamang pisikal na panganib ang kinahaharap ng pamamahayag. Sa panahon ng social media, mabilis kumalat ang mga manipuladong nilalaman at mga balitang walang sapat na batayan.

Sa dami at bilis ng impormasyong dumadaloy, lalong nagiging mahalaga ang papel ng mamamahayag bilang tagasuri at tagapagberipika ng mga balita at datos.

Hindi sapat ang mauna at bilis magbalita; mahalagang maging tama. Hindi sapat ang malakas na opinyon; mahalagang may pananagutan. Sapagkat ang pamamahayag ay hindi paligsahan sa ingay—ito ay laban para sa paghahanap ng katotohanan.

𝗠𝗔𝗟𝗔𝗬𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗠𝗔𝗠𝗔𝗛𝗔𝗬𝗔𝗚: 𝗧𝗜𝗡𝗜𝗚 𝗔𝗧 𝗣𝗔𝗚𝗧𝗜𝗡𝗗𝗜𝗚

Sa huli, ang laban ng press freedom ay laban ng bawat mamamayan. Dahil ang malayang pamamahayag ay nagsisilbing bantay sa kapangyarihan at tulay ng lipunan sa mga kasagutang nararapat nitong makuha.

Sa bawat mamamahayag na patuloy na nagsusulat, may kuwentong nabibigyan ng tinig. Sa bawat photojournalist na patuloy na nagdodokumento, may katotohanang nagiging saksi sa kasaysayan. At sa bawat kabataang humahawak ng panulat, kamera, mikropono o keyboard, may posibilidad na maipagpatuloy ang isang panata—ang magsilbi sa katotohanan para sa sambayanan.

𝗛𝗜𝗡𝗗𝗜 𝗠𝗔𝗕𝗨𝗕𝗨𝗥𝗔 𝗔𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗧𝗢𝗧𝗢𝗛𝗔𝗡𝗔𝗡: 𝗠𝗔𝗠𝗨𝗟𝗔𝗧 𝗞𝗔!

Maaaring sirain ang isang pahina o patahimikin ang isang tinig, ngunit mahirap burahin ang katotohanang minsan nang narinig ng bayan.

Kaya sa paggunita ng National Press Freedom Day, hindi lamang natin pinaparangalan ang mga tagumpay ng pamamahayag, kundi ginugunita rin natin ang mga sakripisyo, mga kuwentong hindi natapos, mga mamamahayag na patuloy na lumalaban at ang responsibilidad nating lahat na ipagtanggol ang espasyong nagbibigay-daan upang malayang makapagsalita, makapagtanong at makapaghatid ng katotohanan.

Dahil ang pakikibaka para sa malayang pamamahayag ay pakikibaka para sa karapatan ng bawat Pilipino na magtanong, magsalita, mapakinggan at makilahok sa lipunang kanilang ginagalawan.

Ang Fiat Lux, bilang opisyal na pahayagang pangmag-aaral ng National Teachers College, ay buong-pusong nakikiisa sa paninindigan para sa malaya at makabuluhang pamamahayag. Muli nitong ipinapaalala na ang mga mamamahayag katulad namin ay hindi tahimik na tagamasid lamang. Kami ang boses ng mga inaapi, tagapagtanggol ng katotohanan at simbolo ng katapangan at paninindigan ng isang tunay na lingkod-bayan.

𝗠𝗔𝗚𝗦𝗔𝗟𝗜𝗧𝗔. 𝗦𝗨𝗠𝗨𝗟𝗔𝗧. 𝗠𝗔𝗡𝗜𝗡𝗗𝗜𝗚𝗔𝗡. 𝗠𝗔𝗚𝗠𝗨𝗟𝗔𝗧!
𝗗𝗘𝗙𝗘𝗡𝗗! 𝗗𝗘𝗙𝗘𝗡𝗗! 𝗗𝗘𝗙𝗘𝗡𝗗 𝗣𝗥𝗘𝗦𝗦 𝗙𝗥𝗘𝗘𝗗𝗢𝗠!

(Istorya: Maui Shane Guardiano)
(Disenyo: Liezline Amor Gula)

29/08/2026

𝗟𝗢𝗢𝗞: 𝗔𝗞𝗟𝗔𝗦 𝗙𝗜𝗟𝗘𝗦 𝗖𝗢𝗖 𝗙𝗢𝗥 𝗡𝗧𝗖-𝗦𝗚 𝗘𝗟𝗘𝗫 '𝟮𝟲

Alyansa ng Kabataan Para sa Liderato, Aksyon, at Serbisyo (AKLAS) officially submitted their Certificate of Candidacy (COC), today, August 29, 2026, as official candidates for the upcoming National Teachers College Student Government Election 2026, as facilitated by the NTC Commission on Elections (NTC-COMELEC) via online Google Meet due to inclement weather.

The AKLAS candidates are Recclaire Cañares for President, Polly Jamisola for Business Manager, Jhonel Datul and Jinky Cerro for Senator, Joela Venice Ticano and Rome Jhacob Caballes for School of Teacher Education (SOTE) Representative, and Hanz Russell Alfajora for School of Arts, Sciences, Technology (SOAST) Representative.

Prior to submitting their COC, the aspiring candidates underwent an interview conducted by the NTC-COMELEC to assess their qualifications and intent to run. They subsequently took their oath of solemnity, committing to uphold their duties with integrity, transparency, and accountability throughout the election period.

Aspiring NTC-SG candidates will begin the official campaign period from August 31 to September 5.

(Story: Maya Tanael)

28/08/2026

𝗜𝗖𝗬𝗠𝗜: 𝗡𝗧𝗖 𝗦𝗨𝗦𝗣𝗘𝗡𝗗𝗦 𝗙𝗔𝗖𝗘-𝗧𝗢-𝗙𝗔𝗖𝗘 𝗖𝗟𝗔𝗦𝗦𝗘𝗦

The National Teachers College (NTC) announced through its official page that classes at all levels will shift to online modality on Saturday, August 29, 2026, in accordance with the announcement of the Manila Local Government Unit (LGU).

Students are advised to check their Google Classroom for further instructions.

Additional updates will be posted on NTC’s official page.

Stay safe and dry, NTCians!
(Story: Venice Louise Padilla)

28/08/2026

𝗨𝗣𝗗𝗔𝗧𝗘: 𝗡𝗧𝗖-𝗖𝗢𝗠𝗘𝗟𝗘𝗖 𝗢𝗣𝗘𝗡𝗦 𝗙𝗜𝗡𝗔𝗟 𝗙𝗜𝗟𝗜𝗡𝗚 𝗢𝗙 𝗖𝗔𝗡𝗗𝗜𝗗𝗔𝗖𝗜𝗘𝗦 𝗢𝗡𝗟𝗜𝗡𝗘

Amidst inclement weather, the National Teachers College-Commission on Elections (NTC-COMELEC) has issued Resolution No. 009, Series of 2026, authorizing online filing of candidacy on August 29, 2026.

Under the resolution, the final day for Filing of Candidacy will shift from face-to-face submission to online submission to ensure the safety of the prospective candidates during the class suspension.

Despite the change in filing modality, the submission deadline remains on August 29, until 11:00 a.m only, and will not be extended. Candidates must submit their complete requirements through the official online platform.

NTC-COMELEC will release further instructions and the filing link through its authorized communication channels.

(Story: Alea Colen Dalipe)

28/08/2026

𝗨𝗣𝗗𝗔𝗧𝗘: 𝗡𝗧𝗖 𝗦𝗨𝗦𝗣𝗘𝗡𝗗𝗦 𝗔𝗨𝗚𝗨𝗦𝗧 𝟮𝟴 𝗔𝗟𝗧𝗘𝗥𝗡𝗔𝗧𝗜𝗩𝗘 𝗟𝗘𝗔𝗥𝗡𝗜𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗗𝗔𝗟𝗜𝗧𝗜𝗘𝗦

Following the advisory released last night, August 27, 2026, about the face-to-face class suspension, the National Teachers College (NTC) has updated their Facebook post as of 3:02 pm today, August 28, suspending all alternative learning modalities implemented from Basic Education to Graduate Schools, in accordance with the order of the Manila Local Government Unit (LGU).

Amidst further developments, office transactions will remain open for students.

(Story: Maria Allyzsa Abiog)

Fiat Lux

01/09/2026

01/09/2026

01/09/2026

31/08/2026

30/08/2026

30/08/2026

29/08/2026

28/08/2026

28/08/2026

28/08/2026

Address

Opening Hours

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request

Monday	9am - 5pm
Tuesday	9am - 5pm
Wednesday	9am - 5pm
Thursday	9am - 5pm
Friday	9am - 5pm
Saturday	9am - 5pm