Amor Nocturno

22/08/2025

Ang Paru-Paro at ang Huling Iyak
PART 5

Anim na buwan at dalawang linggo pa lamang ang dinadala ni Alona noon nang biglang dumating ang araw na kinatatakutan ng bawat ina, nanganak siya nang wala sa oras. Mabilis ang mga pangyayari, wala siyang nagawa kundi ang umiyak habang dinadala sa ospital. Sa gitna ng malamig na ilaw ng delivery room, isinilang niya ang kanyang kambal , maliit, marupok, at napakahina.

Matapos ang isang araw, pinayagan na siyang makauwi, ngunit naiwan sa NICU ang kanyang mga sanggol. Mabigat ang dibdib ni Alona habang iniiwan ang kambal sa pangangalaga ng mga doktor, ngunit kumapit siya sa pag-asa na lalakas din ang mga ito.

Pagdating ng alas-sais ng gabi sa kanilang bahay, habang nakaupo siya sa beranda, may dumaong na paru-paro sa kanyang kamay. Hindi basta-basta ang paru-paro na iyon , tila ba may dalang kakaibang init at lungkot. Kasabay nito, narinig niya ang marahang iyak ng isang sanggol… isang iyak na tila nanggagaling hindi sa pandinig, kundi direkta sa kanyang puso.

Sa bawat minuto, napapansin niyang tila nanghihina ang paru-paro. Gayundin, ang iyak na kanyang naririnig ay unti-unting lumalabo at pumapawi. Sa bawat segundo, parang may tinatanggal na bahagi ng kanyang kaluluwa.

Pagsapit ng alas-nuwebe, wala nang buhay ang paru-paro sa kanyang palad. Eksaktong sandali ring iyon nang tumunog ang kanyang telepono, ang nobyo niya na nagbabantay sa ospital ang tumatawag. Nanginginig ang boses nito nang sabihin,

“Wala na ang isa sa ating kambal…”

Parang sumabog ang mundo ni Alona. Wala siyang nais gawin kundi yakapin ang sanggol na hindi na niya maririnig umiyak. Umuwi ang nobyo, dala ang maliit na puting kahon, at maingat na inilapag sa kanilang altar.

Gabi na, at tahimik na sana ang paligid, ngunit may kakaibang tunog na pumupunit sa katahimikan. Parang mga palaka na nagkakantahan sa gitna ng dilim, gayong wala namang ulan. Ang kanilang sabayang tunog ay may ritmo , hindi karaniwang huni, kundi tila panawagan.

Napatingin si Alona sa bintana. Sa dilim ng bakuran, may mga aninong dumaraan , mabilis, maliit, at hindi maaninag kung tao o hayop. Hindi siya makagalaw. At mula sa altar, tila may malamig na simoy na dumampi sa kanyang batok. At doon naalala ni Alona ang mga kakaibang nilalang na nag papakita sa kanya simula ng ipinagbubuntis niya ang kanyang kambal .

-White Lady 👻
-Maligno
-Tiyanak
-Sigbin

Nag tagumpay nga kaya sila sa pagkuha sa isa sa mga sangol niya . Ito ang tanong ni Alona habang umiiyak na niyakap ang isa sa kambal nya na wala ng buhay .

22/08/2025

I got over 1,000 reactions on my posts last week! Thanks everyone for your support! 🎉

21/08/2025

"Ang pag bubuntis ni Alona"
Part 4
(Ang Sigbin sa Likod-Bahay)

Lumipas ang mga araw at puma*ok na si Alona sa ika-anim na buwan ng kanyang pagbubuntis. Sa bawat gabi, mas lalo niyang nararamdaman na may kung anong kakaibang presensya sa paligid ng kanilang bahay. Hindi lang ito basta takot na dala ng pagdadalantao, tila ba may mga matang nakatingin sa kanya mula sa dilim.

Sa mga unang gabi, ungol at kaluskos lamang ang kanyang naririnig mula sa bintana sa likod-bahay. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, mas lumalakas at mas nagiging malinaw ang tunog. Hindi na ito basta ungol, parang pagsinghot, parang may hayop na umiikot-ikot, nag-aabang.

Sa mismong likuran ng kanilang bahay ay taniman ng kalabasa. Doon nakatira ang matandang ermitanyong bihira na lang lumabas ng bahay. Ngunit sa tuwing sasapit ang alas-dose ng gabi, tila ba ang mga dahon ng kalabasa ay humahaplos sa hangin na parang may gumagapang sa ilalim nito.

Isang gabi, hindi na nakatiis si Alona. Dahan-dahan niyang tinungo ang bintana. Habang papalapit siya, naririnig niya ang malalim na hininga , hindi ng tao, kundi parang ng isang nilalang na malapit nang umatake.

Nang sumilip siya, muntik siyang mapasigaw. Sa gitna ng mga kalabasa, may nakatayo , hindi tao, hindi rin karaniwang hayop. Mababa ang anyo, parang a*o ngunit nakabaliktad ang mga paa. Ang balat nito’y kulubot na parang sunog, at ang mata’y p**a, nagliliwanag sa dilim. Nakatingin ito diretso sa kanya.

Sigbin.

Napasapo siya sa kanyang tiyan. Biglang gumalaw ang kanyang anak sa sinapupunan, malakas, parang nagpupumiglas. At doon niya naramdaman: hindi lang siya ang nakikita ng nilalang, inaamoy nito ang kanyang dinadala.

Mabilis niyang isinara ang bintana at nagdasal ng paulit-ulit. Ngunit mula sa labas, muling umalingawngaw ang ungol. Ngayon ay mas malakas, mas malapit. Tila ba nakangisi ang nilalang, naghihintay ng tamang oras.

At mula noon, gabi-gabi, laging may mga yabag at pagsinghot na dumadalaw sa kanilang bintana. Hindi na siya sigurado kung ang kanyang pagbubuntis ay isang biyaya, o isang sumpa na gustong angkinin ng nilalang mula sa dilim.

20/08/2025

"Ang pag bubuntis ni Alona"
(BASED ON TRUE STORY) Part 3

Isang gabi, biglang nagising si Alona dahil sa maingay na kaluskos. May tunog ng parang pinupukpok sa bintana, mahina pero paulit-ulit, tila ba may gustong puma*ok. Napatayo siya mula sa higaan, kinabahan at nanlamig ang katawan. Sa isip niya, baka isang magnanakaw. Takot man, pinilit niyang lakasan ang loob.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kanilang kwarto at sumilip sa labas. Ang tingin niya ay agad dumako sa lamesang kinasasandalan ng kapre noong nakaraan. At doon siya nanlumo sa nakita.

May isang maliit na tao , maitim ang balat, parang kasing laki lang ng limang taong bata pero matanda ang anyo ng mukha. Mabilis itong kumaripas ng takbo papunta sa kusina, at sa taranta ni Alona, mabilis niyang ikinandado ang pintuan, iniisip na isa itong magnanakaw.

Agad niyang ginising ang nobyo. “Gumising ka May tao sa loob ng bahay. " nanginginig ang boses niya. Takot man, kinuha ng kanyang nobyo ang nakatagong balisong at dahan-dahan silang lumabas para magsiyasat.

Tahimik ang buong bahay. Naririnig nila ang sariling paghinga at tibok ng kanilang dibdib. Maingat nilang sinilip ang bawat sulok , ang sala, kusina, pati ilalim ng lamesa. Ngunit laking gulat nila nang walang kahit sino.

“Wala namang tao, Alona… baka guni-guni mo lang ‘yon,” bulong ng nobyo, pilit pinapakalma ang sarili kahit bakas din ang takot sa kanyang mukha.

Pero nanindig ang balahibo ni Alona. Alam niya ang kanyang nakita , ang maliit na taong maitim, may kakaibang anyo, at hindi pangkaraniwan ang takbo. At ang higit na nakakapagtaka , naka-lock naman ang pinto sa kusina, maging ang sa sala. Wala namang daanan palabas.

Napatingin siya sa kanyang nobyo, nanginginig ang labi. “Hindi magnanakaw ‘yon…,” mahina niyang sabi. “Iba ‘yon. Iba ang nakita ko.”

At sa katahimikan ng gabi, muling narinig nila ang mahina ngunit malinaw na tunog, isang katok sa mismong bintana ng kanilang silid. At nagsimula anb mga bulong na di mo mawari .

19/08/2025

"Ang pag bubuntis ni Alona"
( Continuation based on TRUE STORY)

Ang Mala Malignong Anino PART 2

Isang gabi may hindi pag kakaunawan si Alona at ang nobyo nya . Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig ay ang mahinang kaluskos ng mga dahon sa labas na tinatangay ng hangin. Galit pa rin siya sa kanyang nobyo kaya’t hindi niya ito ginising nang maramdaman niyang kailangan niyang umihi. Kahit nanginginig ang tuhod niya sa takot, pinilit niyang lakarin ang pasilyo patungo sa CR.

Pagbalik niya, pilit niyang kinakalma ang sarili. “Wala ‘to… wala ‘to…” bulong niya habang papihit na ng seradura ng kanilang kwarto. Ngunit biglang bumigat ang paligid, para bang may malamig na enerhiyang dumampi sa batok niya , isang pwersang tila nag-uutos: “Tumingin ka.”

Dahan-dahan siyang lumingon. Ang mga mata niya ay napako sa dining area, kung saan naroon ang bintana na nakaharap diretso sa gate. Doon unang nagpakita ang babaeng nakaputi na hanggang ngayon ay hindi niya malimutan.

Ngunit ngayong gabing iyon, iba ang kanyang nasilayan.

Sa gilid ng lamesa, nakaupo sa isang lumang upuan, ay isang napakalaking anino. Ang katawan nito ay halos sumayad sa kisame, at ang balat ay kulay abo’t maitim na parang sinunog. Pinakakakilabot sa lahat , ang dalawang mapup**ang mata na nakatitig direkta sa kanyang tiyan na anim na buwang buntis.

Hindi siya makagalaw. Para bang nakapako siya sa sahig. Ramdam niya ang bigat ng tingin ng nilalang, tila sinusuri ang kanyang sinapupunan, parang may gusto itong kunin.

Napakapit siya sa kanyang tiyan. “Diyos ko…,” bulong niya, halos walang boses.

Biglang gumalaw ang anino, dahan-dahang yumuko, at mula sa kanyang bibig ay lumabas ang mahinang ungol na parang halinghing ng isang hayop. Kasabay nito, narinig niya ang pagkaluskos ng mga bintana, kahit sarado. Parang may sumasama sa hangin na puma*ok sa loob ng bahay.

Nanginginig na binuksan ni Alona ang pinto ng kwarto, sabay pasugod na isinara ito at ini-lock. Nangingilid ang luha niya habang pinipilit niyang huwag lumikha ng ingay. Ngunit sa labas ng pinto, malinaw niyang narinig ang mabibigat na yabag, paikot-ikot sa sala , at ang mahinang bulong na tila galing sa ilalim ng lupa:

“Sa akin… akin ang bata…”

19/08/2025

18/08/2025

"Ang pag bubuntis ni Alona"
(based on true story) PART 1

Si Alona, isang labing-pitong taong gulang, ay nahulog sa sitwasyong hindi niya inaasahan, nabuntis siya nang wala sa oras. Sa kanilang subdivision , usap-usapan ang kanyang kalagayan, kaya’t madalas ay sa bahay na lang siya nananatili. Anim na buwan na ang tiyan niya, at araw-araw ay pilit niyang inaaliw ang sarili sa pamamagitan ng maliliit na gawain.

Isang hapon, bandang alas-sais, nakaupo siya sa bangkong kahoy malapit sa kanilang gate. Nakaayos sa harap niya ang palangganang puno ng monggo na nililinis niya para gawing tauge. Tahimik ang paligid, tanging huni ng mga kuliglig ang maririnig.

Habang abala siya sa pagbibilad at paglilinis, bigla siyang nakaramdam ng malamig na hangin sa kanyang batok. Hindi iyon karaniwang simoy ng hangin , parang may dumampi na presensiya. Napahinto siya, kinilabutan, at dahan-dahang tumingin sa kanyang likuran.

At doon niya nakita , isang babaeng nakaputi, mahaba ang buhok na nakatakip sa mukha, at lumulutang sa ere. Unti-unti itong lumapit, walang yapak, walang ingay. Ang paligid ay biglang nanlamig, at kahit ang mga kuliglig ay tumahimik.

“Alona…” bulong ng tinig na parang galing sa ilalim ng lupa.

Napalunok siya, pinisil ang kanyang tiyan, at pilit na tumayo. Ngunit nang gumalaw siya, lalong lumapit ang babae. Kita niya ngayon ang itsura nito , maputla, halos transparent ang balat, at ang mga mata’y walang puti, tanging itim na butas lamang.

Muli itong bumulong:

“Yang dinadala mo… akin na ‘yan…”

Nanginginig si Alona. Hindi niya alam kung tatakbo ba siya papa*ok ng bahay o sisigaw. Ngunit bago pa man siya makagalaw, napansin niyang ang mga monggo sa palanggana ay biglang gumalaw na parang may hangin na dumadampi rito. Isa-isang gumulong pababa ang mga butil, tila hinahatak ng hindi nakikitang pwersa.

Niyakap niya ang kanyang tiyan, pinilit humakbang paatras, hanggang sa makasandal siya mismo sa kanilang gate. Ramdam niya ang lamig ng bakal, at ramdam niya ring palapit nang palapit ang babae.

Sa takot, napasigaw siya, “Huwag! Anak ko ‘to!”

Biglang naglaho ang babae, kasabay ng pag-ihip ng malakas na hangin. Tumigil ang mga monggo sa paggalaw at muling bumalik ang mga huni ng kuliglig. Ngunit naiwan si Alona na nanginginig, pawis na pawis, at hawak-hawak ang kanyang tiyan.

Mula noon, hindi na siya muling naglinis ng monggo sa labas ng bahay tuwing dapit-hapon. Sapagkat alam niya , hindi iyon basta simoy ng hangin, kundi paalala na may nilalang na nagmamasid at naghihintay sa kanya at sa kanyang dinadala

😱

17/08/2025

"Mga kamay sa CR"

Ako si Marie , isa sa mga estudyanteng nakatira sa dormitoryo malapit sa unibersidad. Matagal ko nang naririnig ang mga usapan tungkol sa kakaibang nangyayari sa CR dito, pero hindi ko masyadong pinapansin. Akala ko tsismis lang para takutin ang mga bagong boarder.

Pero isang gabi, napatunayan kong hindi lang pala kwento iyon.

Alas-dos na ng madaling araw, halos lahat ng kasama ko ay tulog na. Tahimik ang hallway, tanging tunog ng bentilador at mahihinang hilik ang maririnig. Dahil sa dami ng ginawa kong proyekto, hindi ko napigilang bumaba para gumamit ng CR.

Habang naglalakad ako, napansin kong mas malamig kaysa karaniwan ang hangin sa hallway. Ang dilim, at tila mas mahaba ang pasilyo kaysa normal. Ngunit sinarili ko na lang ang kaba.

Pagdating ko sa CR, binuksan ko ang pinto. Agad akong sinalubong ng malamig na dampi ng hangin na parang galing sa loob ng lumang ref. Ang ilaw, kumikislap-kislap, na parang anytime puwedeng mamatay.

Nagsipilyo ako sa harap ng salamin. Habang nakatutok ako sa sarili ko, bigla kong napansin sa gilid ng repleksyon ko , isang cubicle na nakasara, na kanina’y bukas naman.

Binalewala ko at nagpatuloy. Pero maya-maya, may narinig akong tik… tik… tik…tunog ng gripo na tumutulo. Dahan-dahan kong nilingon, at doon ko nakita: sa mismong cubicle na iyon, may aninong gumagalaw.

“Uy, sino ’yan? Gising ka pa?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili.

Walang sumagot.

Biglang tumigil ang tunog ng gripo. Sunod noon, marahan , napakabagal , na bumukas ang pintuan ng cubicle. Ang bisagra, kalawangin, kaya kumaskas at umingay.

Mula roon, lumabas ang isang babae. Basang-basa ang buhok na mahaba, nakalugay, at dumadaloy ang tubig mula sa suot niyang puting damit na halos transparent na sa pagkabasa. Ang mga mata niya, puro puti. Wala ni isang itim na bahagi.

Para akong na-freeze sa kinatatayuan ko. Lalo na nang ngumiti siya , isang ngiti na puno ng matutulis at mahahabang ngipin.

Lumapit siya, at sa malamig niyang tinig, bumulong:
“Huwag kang maingay… matutulog na sila.”

Sabay noon, lahat ng gripo sa CR ay biglang bumukas. Malalakas ang bagsak ng tubig, halos umapaw sa sahig. Ang ilaw ay kumislap pa nang mas matindi, parang malapit nang pumutok.

Nang lumingon ako ulit sa salamin, hindi ko na nakita ang sarili kong repleksyon. Sa halip, daan-daang basang kamay ang nakadikit sa loob ng salamin , parang may mga tao sa kabilang mundo na pilit lumalabas. Ang ilan, kumakaway. Ang iba, humahawak na tila gusto akong hilahin.

Sa sobrang takot, dali-dali akong tumakbo palabas, hindi na nagawang isara ang pinto ng CR. Habang tumatakbo ako sa hallway, ramdam ko ang mga yabag na sumusunod sa akin ,mabagal, pero sigurado.

Pagdating ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto at tinakpan ng unan ang tainga ko. Pero kahit anong gawin ko, malinaw kong naririnig ang tunog ng gripo mula sa malayo:
tik… tik… tik…

At tuwing madaling araw, kahit hindi na ako bumababa sa CR, naririnig ko pa rin iyon.

At minsan, sa mismong kwarto namin, sa maliit na lababo sa gilid, kusa ring dumadaloy ang tubig. Kahit sarado naman ang gripo. Dko alam kung totoo ba ang mga naririnig ko or guni guni lng

~Marie~

17/08/2025

Amor Nocturno,

“Isinusulat ko ito upang may makabasa, hindi dahil gusto kong manakot, kundi dahil gusto kong maibsan ang takot na hanggang ngayon ay bumabalot sa akin.”

Isang taon na ang nakakaraan. Isang gabi, napilitan akong dumaan sa lumang daan sa baryo namin. Madali sana kung daan lang iyon, pero kailangan kong tawirin ang malawak na maisan. Tahimik ang paligid, maliban sa ihip ng hangin na dumadaan sa mga dahon ng mais, na parang may bulong na kasabay.

Habang naglalakad ako, pakiramdam ko may mga matang nakamasid. Lumingon ako, pero wala naman. Ang mas nakakatakot, para bang hindi ako umuusad , iisa lang ang anyo ng mga mais sa bawat hakbang ko.

Hanggang sa nakita ko siya.
Isang batang payat, nakaupo sa lupa, nakatungo. Dahan-dahan kong nilapitan, iniisip na baka anak ng magsasaka. Pero nang itaas niya ang mukha… wala siyang mga mata. Dalawang madilim na hukay lamang, peru ramdam kung sa aking sya nka titig

Tumakbo ako nang tumakbo. Pero saan man ako lumiko, siya ang lagi kong nasasalubong. Ang maisan, para bang nilalaro ako , pader ng dahon na walang dulo.

Nang makalabas ako, sugatan ang aking bra*o at leeg, para bang kinayod ng matutulis na kuko. Hanggang ngayon, sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, ramdam ko pa rin ang mga kuko nya sa leeg ko… at ang nkakatakot na itsura nya .....

16/08/2025

Amor,

Gusto ko lang i-share sa’yo yung nangyari sa amin 3 taon na nkakaraan. Barkada trip lang sana, wala kaming plano, basta lang mag-drive habang tumutugtog ng malakas na music. Sabi ni Jay, may “shortcut” raw siyang alam papuntang kabilang bayan. Medyo makipot yung daan, puro puno sa gilid, at walang kahit isang poste ng ilaw. Pero sige lang kami, chill vibes lang, kasi magkakasama naman kami.

Habang bumabyahe kami, napansin ko na parang pabalik-balik lang yung tanawin. Laging may malaking balete na may nakausling ugat sa gilid. Una, inisip naming nagkakamali lang kami ng tingin. Pero sa ikatlong pasada, may napansin akong babae doon mismo, nakaputing damit, nakayuko, at parang nakatayo lang sa lilim ng puno.

Nagkatinginan kami, tapos nagtawanan para hindi mahalata na kabado na.

Pero Amor, eto yung hindi ko malilimutan,
Nang sumulyap ako sa side mirror, may nakaupo na sa pinakadulo ng likod namin. Maputla ang mukha, mahaba ang basang buhok, at nakatitig lang sa amin. Hindi ko alam kung paano siya nakasakay, kasi sarado lahat ng pinto.

Nataranta si Jay, binilisan ang takbo, pero kahit anong liko namin, parang hindi matapos tapos yung kalsada. Ang radyo biglang naging static, tapos may boses akong narinig sa pagitan ng ingay , mahina pero malinaw: “Kasama niyo na ako…”

Wala ni isa sa amin nag salita , Amor. Walang sumigaw, walang nagtangkang huminto. Para kaming sabay-sabay natuyuan ng dugo sa katawan. Hanggang sa, hindi ko na lang namalayan, nakalabas na pala kami sa highway. Normal na ulit ang lahat, parang walang nangyari.

Pero eto ang pinakanakakakilabot. Pag-uwi ko kagabi, sinilip ko ulit yung kotse. Alam mong wala na dapat doon, di ba? Pero nakabukas ng konti yung bintana sa likod, at may naiwan na basang bakas ng kamay sa loob ng salamin.

Ayun, Amor. Hindi ko alam kung paano tatapusin to. Basta sana sa susunod, huwag na tayong basta-basta dumaan sa mga daang hindi natin kabisado. Hindi lahat ng nakikisakay… tao.

~Adrian~

15/08/2025

Haunted House
PART 1

Magandang Gabi Amor Nocturno,

Hindi ko alam kung mababasa mo pa ba ito, pero kailangan kong ilabas ang bigat na dinadala ko. Baka ito na rin ang huling sulat na maisusulat ko.

Noong isang hapon, sinubukan kong pasukin ang lumang bahay sa dulo ng baryo, yung bahay na bawal pag usapan dahil sabi nila’y puno ng multo. Hindi ko alam kung tapang ba o katangahan ang nagtulak sa akin, pero puma*ok ako mag-isa, dala lang ang isang maliit na flashlight.

Pagpa*ok ko, ramdam ko agad ang kakaibang lamig. Ang bawat yapak ko sa sahig ay kumakaluskos, at parang may kasabay akong humihinga. Umakyat ako sa ikalawang palapag, at doon ko siya nakita…

Isang batang lalaki. Mga siyam na taon siguro ang itsura niya. Putlang-putla ang balat, parang wala nang dugong dumadaloy. Suot niya ang lumang barong na may mga mantsa, at ang mga mata niya’y diretso nakatingin sa akin.

“U-uy… sino ka?” mahina kong tanong.

Hindi siya sumagot. Unti-unti siyang lumapit, at doon ko napansin, wala siyang mga yapak. Nakalutang lang siya sa ere. Biglang bumigat ang dibdib ko, halos hindi na ako makahinga.

At saka siya nagsalita, halos bulong lang pero malinaw na malinaw sa tenga ko:

“Bakit nandito ka? Hindi ka dapat puma*ok.”

Sunod-sunod na nagsara ang mga pinto sa paligid. Namatay ang ilaw ng flashlight ko. Ang tanging nakikita ko na lang ay ang kanyang mga mata na nagdidilim, nagiging itim hanggang sa wala na akong makita.

Bago ako tuluyang mawalan ng malay, narinig ko ang huling bulong mula sa kanya:

“Tulungan mo kami , palayain mo kami"

Hindi ko alam paanu ako nkauwi , peru Amor , hanggang ngayon, tuwing pipikit ako, naririnig ko pa rin ang boses niya. Nararamdaman ko pa rin ang lamig ng kanyang presensya sa aking likuran.

Hindi ko alam kung ligtas pa ba ako, o kung nakalabas nga ba talaga ako sa bahay na iyon…Pki wari koy nasa labas nga ako , peru nasa loob ng bahay na iyon ang kaluluwa ko .

Salamat sa pag babasa ,
Arnel

14/08/2025

✨ Maligayang pagdating sa Amor Nocturno. ✨

Ito ang tahanan ng mga liham at kwento ng Pag ibig sa gabi , mga takot, multo, sumpa, at hiwagang isinulat mismo ng mga nakaranas.

Dito, bawat liham ay isang pira*o ng kaluluwa na iniwan para ating basahin… at para muling mabuhay.

Kung ikaw ay may sariling karanasang hindi mo maipaliwanag… isulat mo. Ipadala mo sa Amor Nocturno Page ...

Dahil minsan, ang lihim na hindi naisusulat… ay siya ring bumabalik para magpakita.