05/06/2026
๐๐ถ๐ป๐ฑ๐ถ ๐ฑ๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ ๐ฝ๐ถ๐ป๐ฎ๐ด-๐ถ๐ถ๐ป๐๐ฎ๐ ๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ด๐ฎ ๐ฃ๐ถ๐น๐ถ๐ฝ๐ถ๐ป๐ผ
โKung hindi ka pa galit, bakit?โ
Mistulang paulit-ulit na pumapantig sa aking tenga at isipan ang tanong na ito sa tuwing napapanood at nababasa ang mga pangyayari sa senado. Ang lugar kasi na dapat ay sentro ng mga plano at bisyon para sa pag-unlad at pag-angat ng buhay ng mga Pilipino, ay tila naging tagpuan ng mga pampulitikang drama, sigalot, at palabas na parang nagiging isang seryeng tulad sa tv.
Isa-isahin nating balikan.
Una ay ang pagbabago ng liderato sa senado. Ang pag-upo ni Senator Alan Peter Cayetano bilang bagong senate president dahil sa biglaan at puros aksyon na pagbabalik ni Senator Bato Dela Rosa sa senado matapos ang ilang buwang pagliban โ mahalagang boto na nagpabago ng mga posisyon sa senado. Kaugnay nito ay ang pagkalat ng CCTV footage ni Sen. Dela Rosa na tumatakbo sa hagdan dahil umano sa paghabol ng mga ahente ng NBI.
Sumunod dito ang putukan ng baril sa 2nd Floor ng Senate Building at ang kadugtong nitong sisihan at di pagkakamustahan tungkol sa pangyayari, at ang muling pagkawala ni Sen. Dela Rosa.
Matapos ang ilang araw, ang pagbabago naman ng komite sa senado ang naging issue. Napalitan ng mga taga Majority Bloc ang mga komiteng hawak ng mga taga Minority Bloc. Sobrang politikal. Sobrang nakakabahala.
Naging maputok na isyu rin ang pagtutulak ng Majority Bloc na payagan ang online na partisipasyon sa senado. Pero tutol ang Minority Bloc dito dahil sa mga force majeure na sitwasyon lamang maari ang online na partisipasyon. Naging usap-usapan din ang kanilang pagwalk-out at pagtawag ng quorum.
Isang malaking palabas naman ang nangyari matapos ang presentasyon ni Senator Imee Marcos sa senado ng isang bidyong tinatalakay ang mga plano umano ng Minority Bloc na Charter Change, kaya raw naganap ang mga isyu sa senado at ang pagkikita-kita ng mga senador sa Solaire.
Ngayon, ang isyu naman ng pagliban ni Senator Alan Peter Cayetano at ng Majority Bloc ang pinag-uusapan at pinagtatalunan ng mga senador at ng mga Pilipino.
At sa kasagsagan ng mga pangyayaring ito, habang napapanood at nakikita natin ang mga palabas at pagtatalo sa senado, ay ang bagay na ating nakakaligtaan โ ang paglimot sa responsibilidad na dapat nilang pinupunan.
Iniluklok sila sa pwesto hindi upang gawing circus ang senado kundi upang maglingkod at maghanap ng mga solusyon sa mga suliraning kinakaharap ng bansa. Kaya naman nakakagalit kapag ang mga sesyon ng Senado ay nauuwi sa isang palabas kaysa isang seryosong institusyon ng pamahalaan.
Sa bawat araw na nalilihis ang atensyon ng mga mambabatas sa mga bagay na hindi naman direktang nakatutulong sa kapakanan ng publiko, at sa bawat araw na lumiliban ang ilan sa mga senador ay mas tumatagal ang pagpasa ng mga batas na maaaring magbigay ng ginhawa sa buhay ng mga Pilipino.
Ang mga panukalang batas tungkol sa trabaho, edukasyon, agrikultura, serbisyong pangkalusugan at iba pa, ay naiiwan sa mga mesa at komite habang ang oras ng bayan ay nasasayang sa mga usaping hindi naman agarang nakapagpapabuti sa kalagayan ng nakararami.
At ang mas masakit dito, hindi kayang ipagpaliban ng mga ordinaryong Pilipino ang kanilang mga pangangailangan. Hindi naghihintay ang gutom. Hindi maaaring sabihin sa isang pamilyang walang maihain sa hapag na maghintay muna hanggang matapos ang mga bangayan sa Senado. Hindi rin maaaring hilingin sa isang may sakit na tiisin muna ang karamdaman habang wala pang naipapasang batas para sa mas maayos at abot-kayang serbisyong pangkalusugan.
Ganito rin ang kalagayan ng ating mga magsasaka. Hindi nila maaaring ipagpaliban ang kanilang kabuhayan habang naghihintay ng mga programang magtitiyak ng patas na presyo para sa kanilang ani. Sa bawat anihang lumilipas na hindi sila nabibigyan ng sapat na suporta, patuloy na nababaon sa kahirapan ang mga taong siyang nagpapakain sa buong bansa.
Ang bawat oras na nasasayang sa mga walang saysay na palabas ay may katumbas na pagkakataong nawawala para sa mga Pilipinong umaasang may pagbabago.
May mga kabataang naghihintay ng mas magandang edukasyon, mga manggagawang nangangailangan ng maayos na trabaho, at mga pamilyang umaasa sa mga programang magpapagaan sa kanilang buhay. Para sa kanila, ang pagkaantala ng mga batas ay hindi simpleng usapin ng politika dahil ito ay usapin ng pagkain sa mesa, gamot sa karamdaman, at pag-asa para sa kinabukasan.
Hindi perpekto ang Senado, at natural lamang ang pagkakaroon ng magkakaibang pananaw. Ngunit sa huli, ang kanilang pangunahing responsibilidad ay hindi ang magbangayan o gawing entablado ng palabas ang senado.
Ang kanilang tungkulin ay magtrabaho para sa bayan. Sapagkat habang ang mga senador ay may kakayahang maghintay, ang mga Pilipinong araw-araw na nakikipaglaban sa gutom, sakit, at kahirapan ay wala nang panahong dapat pang sayangin.
Ang mga Pilipino ay naghihintay. At hindi na sila dapat pang paghintayin.
HUSHPOINT / Al-Francis Eje
Graphics by Jhon Carlo Landicho
