06/08/2026
๐ฃ๐๐ก๐๐ง๐๐๐๐ก | Isang Liham Para sa Pilipinas na Aking Kilala
Naaalala ko ang mga daang minsan nilakaran, kung saโn bawat sulok ay may kuwento,
ang mga lansangang puno ng buhay na tila
isang hakbang lang ang layo.
Naaalala ko ang mga umaga na puno ng hamog at sikat ng araw.
Puno ng tawanan ng mga batang naglalaro sa paligid,
hindi gaanong maingay,
sapat lang para marahang gisingin ang mga tao.
Hindi ka kailanman naging perpekto.
Madalas na sira ang iyong mga kalsada.
Dumarating ang mga bagyo nang hindi inaasahan.
Pasan mo ang mga sirang pangako
at mga problemang napakabigat para sa sarili mong mamamayan.
May mga nangakong magdadala ng pagbabago,
ngunit nanatiling pareho ang mga lansangan.
May mga pangakong mas mabilis pang kumupas
kaysa sa pinturang bumabalot sa iyong mga pader.
Marahil ang tinatawag nilang katatagan
ay pagtitiis na umabot na sa hangganan,
isang katahimikan na kanilang pinagkakamalang
pagtanggap.
Ngunit sa kabila ng lahat, patuloy na bumabangon ang iyong mga mamamayan.
Muling itinayo ang mga tahanang winasak ng bawat baha,
ngumingiti sa gitna ng bawat pagsubok,
at patuloy na naghahanap ng dahilan para umasa,
kahit ang pag-asa mismo ay tila napakahirap abutin.
Marahil ay hindi na ako babalik.
Mananatili kang alaala ng katatagan at pananabik.
Ngunit ang mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom
ang humubog sa aking pagkatao
sa gitna ng patuloy na umuusad na mundo.
Ngunit bitbit ko pa rin ang mga bahagi mo sa aking sarili,
sa bawat kamay na piniling muling tumayo,
at sa bawat pangarap na nanatiling buhay sa kabila ng lahat.
Kaya hindi ito isang pamamaalam.
Isa itong tahimik na pasasalamat
sa bansang nagturo sa akin
na ang tunay na katatagan ay hindi makikita sa perpektong mga kalsada o natupad na mga pangako,
kundi sa mga taong
patuloy na bumabangon,
muli at muli.
โโโ
Akda ni ๐ ๐ฎ๐ฟ๐ ๐๐ฒ๐๐ต๐ฎ ๐๐๐ฟ๐ฎ
Illustrasyon ni ๐๐ฟ๐ฎ๐ป๐๐ฐ๐ต๐ฒ๐๐ธ๐ฎ ๐๐น๐ฏ๐ฒ๐น๐ฑ๐ฎ
