Baroks

11/11/2025

"Ang Batang Tindero ng Gulay"

Sa gilid ng kalsada, sa ilalim ng mainit na araw, araw-araw mong makikita si Nico, isang batang may dala-dalang maliit na bayong ng mga gulay — talong, kamatis, sitaw, at okra. Wala na siyang magulang. Bata pa lang siya nang kinuha ng sakit ang kanyang ina, at sinundan naman ito ng kanyang ama na nasangkot sa aksidente sa trabaho.

Walang kamag-anak na kumupkop sa kanya, kaya natutunan niyang kumayod mag-isa. Bawat umaga, naglalakad siya sa palengke para bumili ng kaunting gulay na ibebenta niya sa kalsada. Minsan, kumikita lang siya ng kaunting barya — pero para sa kanya, sapat na iyon para mabuhay.

Habang ang ibang bata ay naglalaro o nag-aaral, si Nico ay naglalako sa gitna ng trapiko. Marami ang nagbubully sa kanya — mga batang nagsasabing "Pulubi!", "Dugyot!", o minsan ay inaagawan pa siya ng paninda. Pero kahit masakit, tinitiis niya. Lagi niyang sinasabi sa sarili:

> “Hindi ako susuko. Balang araw, titigil din ako sa pagtitinda. Mag-aaral ako, magiging mabuting tao ako.”

Isang araw, habang nagtitinda siya sa labas ng paaralan, may isang g**o na lumapit sa kanya. Nakita ng g**o kung gaano kasipag si Nico at tinanong,

> “Bakit hindi ka pumapasok sa eskwela?”

Nahihiyang ngumiti si Nico at sagot niya,

> “Gusto ko po sana, Ma’am… pero wala po akong pambili ng gamit at pamasahe.”

Naantig ang puso ng g**o. Simula noon, tinulungan siya nitong makapasok sa paaralan. Binigyan siya ng mga lumang libro, notebook, at uniporme.

Mula noon, nagtitinda pa rin si Nico tuwing umaga at hapon, pero pag tanghali ay pumapasok siya sa klase. Madalas siyang pagod, pero puno ng pag-asa.

Paglipas ng mga taon, nakatapos siya ng pag-aaral sa tulong ng kanyang sipag at determinasyon. Bumalik siya sa parehong paaralan — hindi na bilang estudyante, kundi bilang g**o.

Tuwing nakikita niya ang mga batang nagtitinda sa kalsada, lagi niyang sinasabi,

> “Huwag kang susuko. Kahit gaano kahirap, may pag-asa. Ako mismo, dating batang tindero lang.”

---

Aral ng Kuwento:

Huwag maliitin ang taong nagsusumikap, kahit mahirap.

Ang sipag at kabutihan ay kayamanang hindi mananakaw.

Sa bawat hirap, may liwanag na naghihintay sa dulo.

15/10/2025

“Lihim na Pagtingin”

Si Ella, isang Grade 12 student, ay kilala sa pagiging tahimik at masipag. Pero tuwing klase ni Sir Adrian, ang kanilang guwapong at mabait na g**o sa English, bigla siyang nagiging tahimik — hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa kakaibang tibok ng puso tuwing nakikita niya ito.

Bawat ngiti ni Sir Adrian habang nagtuturo, bawat papuri sa tuwing tama ang sagot niya, ay parang musika sa pandinig ni Ella. Hanggang sa dumating ang araw na nagpasya siyang isulat sa liham ang nararamdaman niya.

> “Sir, salamat po sa lahat ng tinuro ninyo. Hindi ko po alam kung tama ito, pero gusto ko lang pong sabihin… hinahangaan ko po kayo. Hindi lang bilang g**o, kundi bilang tao.”

Ipinasa niya ang sulat matapos ang klase, nanginginig ang kamay, halong kaba at pag-asa. Ilang araw ang lumipas bago siya tinawag ni Sir Adrian.

“Ella,” sabi niya ng mahinahon, “salamat sa tiwala mo. Pero sana maintindihan mo — bilang g**o, tungkulin kong gabayan ka, hindi ligawan. Pero huwag mong ikahiya ang naramdaman mo. Minsan, ‘yung paghanga, daan para mas magsikap ka.”

Napayuko si Ella, pero ngumiti rin. Doon niya naintindihan — hindi lahat ng pagmamahal kailangan maging pag-aari.

Lumipas ang panahon, si Ella ay naging isang g**o rin, at minsan sa harap ng klase, napangiti siya habang naaalala ang unang beses siyang natutong magmahal nang tahimik, pero totoo...

Perfect — para sa tragic ending version (’yung hindi sila nagkatuluyan pero ramdam pa rin ang lalim ng pagmamahal), eto ang caption at tags na babagay:

“Tinuruan niya akong mangarap, pero hindi niya ako puwedeng mahalin.
At sa dulo ng bawat aralin, siya pa rin ang sagot na hindi ko kailanman masusulat.

09/10/2025

Ang Aswang na Umibig

Sa liblib na kabundukan ng isang baryo sa Visayas, may naninirahan na isang matandang lalaki na halos walang nakakakilala. Ang tawag ng mga taga-barangay sa kanya ay Mang Siloy. Payat, maputla, at laging nakaitim. Madalang siyang bumaba sa bayan, at kung minsan man, gabi siya lumalabas. Dahil dito, kumalat ang sabi-sabi na isa siyang aswang.

Ngunit sa kabila ng takot ng mga tao, totoo ang kanilang hinala. Si Mang Siloy ay hindi ordinaryong tao. Sa tuwing gabi ng kabilugan ng buwan, nag-iiba ang kanyang anyo—mahahabang kuko, nagdidilaw na mga mata, at matinding gutom sa laman ng tao. Kaya siya tumira sa bundok, upang ilayo ang sarili sa tukso na patayin ang mga inosente.

Ngunit isang gabi, habang siya’y nakatanaw mula sa gilid ng gubat, nakita niya si Aling Rosa, isang dalagang kilala sa baryo sa kanyang kabaitan at kagandahan. Madalas itong mag-igib ng tubig sa poso tuwing dapit-hapon. Sa unang sulyap pa lang, naramdaman ni Mang Siloy ang kakaibang tibok ng kanyang pusong matagal nang nanahimik.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit. Ang isang halimaw na gaya niya, paano maiibig sa isang dalagang busilak at mabuti? Ngunit gabi-gabi, lihim niya itong sinusundan mula sa malayo—hindi upang saktan, kundi upang bantayan. Tuwing may gumagalang kalabaw o ligaw na hayop na nagtatangkang manakit sa dalaga, tahimik niyang tinataboy.

Hanggang isang gabi, nahulog si Aling Rosa sa ilog habang naghuhugas ng damit. Lakas ng agos, halos matangay siya. Mabilis na tumalon si Mang Siloy at iniligtas siya. Hindi malinaw kung nakita ba siya ng dalaga, ngunit dama nito ang malamig na braso na humila sa kanya patungo sa ligtas na pampang. Paglingon niya, wala na roon ang kanyang tagapagligtas.

Simula noon, nagtataka si Rosa kung sino ang misteryosong tumutulong sa kanya. Hanggang sa minsang gabi, nagkasalubong sila—ang aswang, sa kanyang anyong tao, at ang dalaga. Kinakausap siya ni Mang Siloy, may kaba at nanginginig ang tinig.

“Rosa… wag kang matakot. Hindi mo ako kilala, ngunit matagal na kitang binabantayan.”

Ngunit naramdaman ni Rosa ang kakaibang lamig, ang matalim na titig, at ang kakaibang presensya ng lalaki. Kahit pa nagpasalamat siya, may takot sa kanyang puso.

Lumipas ang mga araw, unti-unting nalaman ni Rosa ang katotohanan—na si Mang Siloy ay isa ngang aswang. Dapat ay tumakbo siya, dapat ay isumbong niya ito sa mga tao… pero naalala niya rin ang mga sandaling siya’y iniligtas nito.

Dumating ang gabing pinakanakakatakot. Kabilugan ng buwan. Hindi na napigilan ni Mang Siloy ang kanyang likas na pagkagutom. Nag-iba ang kanyang anyo at halos atakihin si Rosa. Ngunit sa huling sandali, pinigilan niya ang sarili. Inilayo niya ang kanyang matatalim na kuko at umiyak sa harap ng dalaga.

“Hindi ko kaya… mahal na kita, Rosa. Mas pipiliin kong mamatay kaysa saktan ka.”

At doon nakita ni Rosa ang katotohanan—isang halimaw, ngunit may pusong tao na marunong magmahal.

Ikinuwento ni Rosa ito sa mga tao sa barangay, ngunit walang naniwala. Para sa kanila, si Mang Siloy ay isang halimaw na kailangang patayin. At isang gabi, pinagtulungan siya ng mga lalaki sa baryo. Tinaga, sinibat, at sinunog.

Ngunit bago siya tuluyang mamatay, humarap siya kay Rosa at bulong niya:

“Salamat… dahil ipinakita mong kahit halimaw ako… may karapatan pa rin akong magmahal.”

At sa gabing iyon, nawala si Mang Siloy sa apoy ng mga tao. Ngunit si Rosa, habang buhay niyang naalala ang kakaibang pag-ibig ng aswang mula sa bundok. ..

04/10/2025

01/10/2025

“This is the day that the Lord has made; let us rejoice and be glad in it.” – Psalm 118:24

Heavenly Father,
thank You for this new morning,
for the gift of life and the chance to begin again.
I rejoice in this day that You have made.

Bless my mind, my heart, and my hands,
that everything I do may honor You.
Guide me in every decision,
protect me from harm,
and fill me with Your peace and strength.

Lord, let Your light shine through me today,
so I may be a blessing to others.

Amen.

12/09/2025

Highschool loves story part 7..

---

Part 7 – Ang Pag-amin

Kinabukasan sa school, ramdam ni Mira ang kakaibang pananabik. Hindi niya alam kung dahil ba sa nalaman niyang lihim kagabi o dahil may kutob siyang may mangyayaring espesyal.

Pagpasok niya sa classroom, agad niyang nakita si Lance sa upuan. Tahimik ito, nakatungo, parang may mabigat na iniisip. Lumapit siya at mahina ang boses na bumulong,
“Good morning…”

Nag-angat ng tingin si Lance, at doon nakita ni Mira ang lungkot ngunit may halong tapang sa mga mata nito.
“Mira, pwede ba tayong mag-usap mamaya? Sa rooftop.”

Hindi na kumibo si Mira, tumango na lang siya.

---

Pagtapos ng klase, sabay silang umakyat. Ang hangin sa rooftop ay malamig, at tila iyon ang naging saksi sa titigang ayaw bumitaw.

Lance: “Mira… matagal ko nang gustong sabihin ‘to. Natatakot lang ako na baka magbago ang lahat kapag nalaman mo.”

Humakbang si Mira palapit, ang puso niya ay kumakabog.
Mira: “Kung anuman ‘yon, gusto kong marinig. Hindi kita iiwasan, Lance.”

Huminga nang malalim si Lance bago nagsalita.
“Mira, mahal kita. Simula pa noon. Lahat ng alaala natin—yung tawanan, asaran, pati mga away—lalo lang akong nahulog sayo. Hindi ko na kayang itago pa.”

Nanlaki ang mata ni Mira, natigilan siya. Pero hindi ito dahil sa gulat, kundi sa saya. Unti-unti siyang napangiti.

Mira: “Alam mo ba? Matagal ko na ring hinihintay ‘yan. Hindi ko lang masabi… kasi akala ko, hindi mo rin nararamdaman.”

Biglang lumuwag ang dibdib ni Lance, at halos maluha siya sa tuwa. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Mira.

At sa ilalim ng huni ng hangin at liwanag ng araw, nagsimula ang bagong yugto ng kanilang kwento—hindi na lang bilang magkaibigan, kundi bilang dalawang pusong sabay na tumibok para sa isa’t isa...
Itutuloy Ang part 8

10/09/2025

Love Story Part 7 – "Ang Paninibugho"

Pagkatapos ng mga nangyari noong nakaraang linggo, mas naging malapit sina Lance at Mira. Lagi na silang sabay kumakain sa canteen, at sabay ding umuuwi kapag pareho silang walang ibang lakad.

Pero isang araw, habang naghihintay si Mira sa may gate ng school, napansin niya si Lance na may kasamang ibang babae—si Camille, kaklase nila at isa sa mga honor students. Magkasabay silang naglalakad at masayang nagkukwentuhan.

Parang may kurot na naramdaman si Mira sa dibdib. Hindi niya alam kung bakit, pero bigla siyang kinabahan.

Nang lumapit si Lance, ngumiti ito.
Lance: “Uy Mira, sorry ha, nakasabay ko lang si Camille. May tinanong lang siya tungkol sa assignment.”
Pero hindi nakasagot agad si Mira. Pinilit niyang ngumiti, pero halatang may lungkot sa mga mata niya.

Kinagabihan, habang nagcha-chat sila:
Lance: “Okay ka lang ba kanina? Parang tahimik ka bigla.”
Mira: “Oo, pagod lang sig**o. Goodnight na.”

Hindi makatulog si Mira. Hindi naman niya gustong magduda, pero bakit ba ang sakit makita si Lance na masaya kasama ang iba?

Kinabukasan, pinilit ni Mira na umiwas. Hindi siya sumabay kay Lance sa canteen. Napansin ito ni Lance kaya agad siyang lumapit.
Lance: “Mira, may problema ba? Bakit iniiwasan mo ako?”
Hindi na nakapagpigil si Mira.
Mira: “Lance, totoo ba… na ako lang ang mahalaga sa’yo? O baka naman… may iba ka nang gusto?”

Nagulat si Lance, hinawakan ang kamay ni Mira at seryosong tumingin sa kanya.
Lance: “Mira, ikaw lang. Ikaw lang simula noon hanggang ngayon. Kahit pa may makasabay akong iba, wala silang laban sa nararamdaman ko para sa’yo.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Mira. Doon niya narealize, siya pala mismo ang natatakot mawalan ng taong mahal niya.

Ngumiti si Lance at idinagdag:
Lance: “Mira, ayaw ko na sanang magtagal pa… pero gusto kong malinaw na sa’yo. Ikaw ang gusto ko. Ikaw ang mahal ko.”

Napaiyak si Mira, pero ngiti ang sumabay sa mga luha niya.
At sa unang pagkakataon, hindi na lang sila basta magkaibigan… kundi dalawang pusong nagsisimula nang umamin sa totoong nararamdaman..
Itutuloy Ang part 8.