13/06/2026
AKALA KO AKO LANG ANG NAKAKAPANSIN… HANGGANG SA NALAMAN KO KUNG BAKIT DALAWANG EX NG BF KO BIGLANG NAGLAHO SA BUHAY NIYA...
Dear Miss B,
Tawagin mo na lang akong Mika, 26 years old.
Hindi ko alam kung tama bang ikwento ko ito, pero ilang buwan ko na itong kinikimkim at hanggang ngayon hindi pa rin ako mapalagay.
May boyfriend ako na tatawagin nating Ethan. Mahigit isang taon na kaming magkasintahan at masasabi kong mabait, responsable, at maayos siyang tao. Wala akong problema sa kanya. Sa totoo lang, siya na nga yata ang lalaking nakikita kong makakasama ko habang-buhay.
Pero may isang bagay na unti-unting bumabagabag sa akin.
At iyon ay ang stepfather niya na tatawagin kong Mr. Adrian.
Noong una ko siyang makilala, normal naman ang lahat. Magalang siya, palangiti, at mukhang mabuting tao. Kaya wala naman akong naging dahilan para mag-isip ng kung anu-ano.
Pero habang tumatagal, napapansin kong parang may kakaiba.
Hindi ko maipaliwanag.
Iyong tipong kapag nagsasalita siya sa akin, parang masyadong matagal ang tingin niya.
Kapag may gathering sa bahay nila, lagi siyang may komento tungkol sa akin.
"Ang ganda mo lalo ngayon."
"Bagay sa'yo iyang ayos mo."
"Mukhang blooming ka."
Noong una, inisip ko na baka normal lang iyon sa mga magulang.
Tutal hindi ko naman naranasan magkaroon ng tatay.
Iniwan kami ng tunay kong ama noong sanggol pa lang ako at hindi na rin nag-asawa ulit si Mama.
Kaya wala akong idea kung paano ba talaga makitungo ang isang ama sa magiging nobya ng anak niya.
Isang gabi, nagkaroon ng simpleng salu-salo sa bahay nila Ethan.
Nagkaroon ng karaoke at napilit akong kumanta.
Mahilig kasi akong umawit.
Nagkataon na naki-duet sa akin si Mr. Adrian.
Pagkatapos naming kumanta, natawa siya at sinabing,
"Bagay tayo ah... este, bagay pala boses natin."
Natawa na lang ang lahat pero hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang pakiramdam akong naramdaman noon.
Pag-uwi ko, may natanggap akong text.
"Anak, nakauwi ka na ba?"
Akala ko si Mama.
Pero ibang numero.
Nang magtanong ako kung sino iyon, nagpakilala siyang si Mr. Adrian.
Nagulat ako.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang numero ko.
Sinabi kong nasa biyahe pa ako.
Sumagot siya agad.
"Sana nagpahatid ka na lang. Mas kampante sana akong nakauwi ka nang maayos."
Hindi ko na lang pinansin.
Baka concern lang.
Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko.
Pero habang lumilipas ang mga linggo, mas dumadalas ang mga mensahe.
Hindi naman masama.
Wala namang bastos.
Pero parang sobra na para sa isang taong hindi ko naman kadugo.
Minsan magtatanong kung kumain na ako.
Minsan magtatanong kung kumusta trabaho ko.
Minsan simpleng "ingat ka."
Hanggang sa nagsimula na akong mailang.
Isang Sabado, galing akong salon.
Dumaan ako sa bahay nila Ethan.
Pagpasok ko pa lang, napansin agad ni Mr. Adrian ang buhok ko.
"Mas gumanda ka yata ngayon."
Tapos tumingin siya kay Ethan.
"Bagay talaga kayo."
Huminto siya sandali.
Parang may gusto pang sabihin.
Pero hindi na itinuloy.
Napansin kong napatingin sa kanya si Ethan.
Parang may ibig sabihin.
Pero hindi ko alam kung ano.
Lumipas pa ang ilang araw.
Isang umaga, may natanggap akong mensahe mula kay Mr. Adrian.
Sabi niya may surprise raw sila para kay Ethan dahil may magandang balitang natanggap.
Pinapapunta niya ako nang maaga.
At huwag ko raw sasabihin kay Ethan.
Akala ko gusto lang nilang maging espesyal ang araw para sa boyfriend ko.
Kaya pumunta ako.
Bandang alas nuebe ng umaga.
Pagdating ko sa bahay nila, tahimik.
Walang ibang tao.
Wala ang nanay ni Ethan.
Wala ring ibang kasama sa bahay.
Si Mr. Adrian lang.
Sinabi niyang may mga binibili lang daw ang iba.
Pinapasok niya ako at inalok ng kape.
Magalang akong tumanggi.
Pagkatapos noon, naupo kami sa sala.
Doon ako lalong hindi naging komportable.
Paulit-ulit siyang nagtatanong tungkol sa personal kong buhay.
Sa mga naging relasyon ko.
Sa mga pangarap ko.
Sa mga bagay na gusto ko sa isang lalaki.
Pakiramdam ko parang interview.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit.
Mabuti na lang at dumating si Ethan.
Pagpasok niya pa lang, kitang-kita ko ang pagtataka sa mukha niya.
"Ano ginagawa mo rito?"
tanong niya sa akin.
Nagulat ako.
"Kayo ang nagpatawag sa akin."
Mas lalo siyang nagtaka.
Bago pa ako makapagsalita, sumagot agad si Mr. Adrian.
"Nandito siya para humingi ng payo. May hindi yata kayo pagkakaunawaan."
Sabay tingin sa akin.
Para bang gusto niyang sumang-ayon ako.
Pero wala naman kaming problema ni Ethan.
Tahimik kaming nagkatinginan.
At doon ko na napagdesisyunan na sabihin ang lahat.
Lahat ng mensahe.
Lahat ng komento.
Lahat ng pagkakataong hindi ako naging komportable.
Akala ko magugulat si Ethan.
Pero mas nagulat ako sa naging sagot niya.
Tahimik siyang napayuko.
Pagkatapos ay humingi siya ng tawad.
At doon niya sinabi ang bagay na hindi ko inaasahan.
Hindi raw ako ang unang nakaramdam ng ganoon.
May mga naging nobya raw siya noon na unti-unting lumayo.
May mga pagkakataong naging mailap.
May mga pagkakataong bigla na lang nakipaghiwalay.
At nang tanungin niya kung bakit, iisa ang naging dahilan.
Hindi sila komportable sa presensya ng kanyang stepfather.
Akala raw niya noon ay simpleng hindi pagkakaunawaan lang.
Pero nagkaroon na pala ng seryosong pag-uusap sa pamilya nila tungkol dito.
At akala niya ay natapos na ang lahat.
Kaya hindi niya inakalang mararanasan ko rin.
Simula noon, hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman.
Mahal ko si Ethan.
Wala siyang kasalanan sa nangyayari.
Pero natatakot din akong isipin kung hanggang saan aabot ang ganitong sitwasyon.
Hindi ko rin alam kung kaya kong pumasok sa isang pamilyang may ganitong komplikasyon.
Minsan naiisip kong lumayo.
Minsan naman naiisip kong unfair iyon para kay Ethan.
Kaya hanggang ngayon, litong-lito pa rin ako.
Kung kayo ang nasa sitwasyon ko...
Ipaglalaban niyo ba ang relasyon?
O aalis na habang maaga pa?
Nagmamahal,
Mika ❤️
