29/07/2026
COFFEE BREAK LANG DAW. PERO BAKIT HINDI NIYA SINABI SA AKIN?
OA lang ba ako kung gusto kong umiwas ang fiancé ko sa officemate niyang babae dahil sa past niya?
I'm 29, engaged, and we've been together for almost six years. We've already booked our wedding venue, paid the down payment, and honestly, akala ko ito na talaga yung season ng buhay namin na puro excitement at wedding preparations na lang ang iisipin namin. He's kind, responsible, and for the past few years, halos wala kaming naging major issue sa relationship namin. That's why this situation has been bothering me more than I expected.
Before we got serious, aminado naman siyang babaero siya noong college at sa early years ng career niya. Hindi niya iyon ikinukwento with pride, pero naging open siya tungkol sa past niya at sa mga pagkakamaling nagawa niya noon. Lagi niyang sinasabi na ibang tao na siya ngayon, and to be fair, pinakita naman niya iyon sa loob ng relasyon namin. Since mostly remote ang work niya these past few years, bihira rin siyang magkaroon ng pagkakataong makipag-close sa ibang babae. Dahil doon, natuto rin akong magtiwala at ibaba ang guard ko little by little.
A few months ago, required na silang pumasok sa office several days a week. At first, wala akong naging problema doon. In fact, masaya pa nga siyang magkuwento tungkol sa workmates niya, sa mga meetings nila, at sa mga funny moments sa office. Wala talaga akong naramdamang kakaiba. Everything felt normal.
Pero habang tumatagal, may isang pangalan na paulit-ulit kong naririnig sa mga kuwento niya.
Hindi naman sweet ang interactions nila based sa mga nakita ko. One time, nag-send lang siya ng funny video sa office group at nag-react yung babae. Another time, habang magkatabi kami, may notification na nagtatanong kung sasabay ba raw siya bumili ng milk tea. Kung tutuusin, normal na office interactions lang naman iyon. Wala akong nakitang malinaw na dahilan para magduda. Pero ewan ko ba, may kutob lang talaga akong hindi ko maipaliwanag.
Mas lalo akong naging uneasy nang minsang nagkukuwentuhan kami tungkol sa araw niya sa office. Nabanggit niya halos lahat ng nangyari, pati maliliit na detalye tungkol sa trabaho at mga kasama niya. Pero may isang bagay na hindi niya sinabi na nalaman ko lang later on. During a company family event, may isa sa mga teammates niya ang casually nagbanggit na madalas daw silang sabay lumabas kapag afternoon break.
Doon talaga ako nagtaka.
Kasi every time na lumalabas siya kasama ang ibang officemates, ikinukuwento naman niya agad sa akin. Pero pagdating sa particular na babaeng iyon, ni minsan hindi niya nabanggit na madalas pala silang magkasabay bumili ng kape o snacks. Hindi ko maintindihan kung bakit iyon ang detalyeng pinili niyang huwag sabihin.
That night, kinausap ko siya nang maayos. I told him what I heard and asked him directly kung bakit hindi niya iyon nabanggit sa akin. Sabi niya, wala naman daw talagang nangyayari. Nagkataon lang daw na pareho silang bumibili ng kape o snacks, at minsan may iba rin naman silang kasamang officemates. Hindi raw niya sinabi dahil feeling niya insignificant lang naman iyon at baka lagyan ko pa ng ibang meaning.
Part of me wanted to believe him. Wala naman akong nahuling cheating. Wala rin akong nakitang messages na inappropriate. Pero habang mas iniisip ko ang sitwasyon, mas lalo akong kinakabahan. Hindi dahil sa babaeng iyon mismo, kundi dahil sa history ng fiancé ko.
Ang kinakatakot ko kasi ay kung paano nagsisimula ang mga bagay na dati niyang ikinukuwento tungkol sa past niya. Madalas nagsisimula lang daw sa friendly conversations, simpleng coffee breaks, random jokes, at casual hangouts. Hanggang sa unti-unting nagiging emotional attachment. Hanggang sa may isang taong nasasaktan.
Hindi ko alam kung trauma lang ba ito dahil alam ko ang history niya, o may valid reason ba talaga akong makaramdam ng ganito. Ayoko namang maging controlling partner na pinagbabawalan siyang makipag-usap sa ibang babae. Alam kong hindi realistic iyon, lalo na sa workplace. Pero ayoko rin namang i-ignore ang nararamdaman ko at sabihing wala lang ito, tapos sa huli ako rin ang masasaktan.
Sa totoo lang, hindi ko naman gustong kontrolin kung sino ang pwede niyang kausapin. What I want is reassurance and clear boundaries. Gusto ko lang maramdaman na aware siya kung bakit ako uncomfortable at naiintindihan niya kung saan nanggagaling ang takot ko. Hindi dahil wala akong tiwala sa lahat ng babae, kundi dahil alam kong kahit ang maliliit na bagay ay puwedeng lumaki kapag walang malinaw na limitasyon.
Kaya gusto ko sanang kausapin siya tungkol dito. Hindi para pagbawalan siya, kundi para maintindihan niya kung bakit ako nag-aalala. OA lang ba ako dahil gusto kong maging mas maingat siya sa ganitong sitwasyon? O normal lang ba na matakot kapag alam mo ang history ng taong mahal mo at alam mo rin kung paano nagsimula ang mga pagkakamali niya noon?
