10/05/2026
Sunday Edition
"Mother's Day Special'
May 10, 2026
๐๏ธ BRGY LOVE AND STORIES โ
๐ฉ Liham mula kay Nanay Dina.
๐
โDear DJ Aubrey,
Ako nga pala si Nanay Dinaโฆ at ito ang istorya ng aking buhay.
Nag-asawa ako sa edad na 36. Hindi man maaga, pero buong puso kong tinanggap ang responsibilidad ng pagiging asawa at ina. Biniyayaan kami ng tatlong anak ng aking asawa. Isang laborer lamang siya habang ako naman ay nasa bahay para mag-alaga at mag-asikaso sa aming mga anak.
Minsan, nagba-buy and sell ako ng mga RTW para kahit paano ay may dagdag kaming kita. Hindi man marangya ang buhay namin, masaya naman kami basta sama-sama.
Pinalaki namin ang aming mga anak nang may pagmamahal at sakripisyo. Kahit hirap sa buhay, naitawid din namin sila hanggang makatapos ng pag-aaral. Malaking tulong ang libreng tuition sa government schools kaya allowance, pagkain, at pang-araw-araw na gastusin na lang ang aming pinoproblema.
Pero bilang isang ina, hindi rin madaling mag-budget lalo na kapag may pagkakataong nagkakaselosan ang magkakapatid. Kapag may naibili ang isa, gusto rin ng iba. Minsan napapaisip ako kung sapat pa ba ang kaya naming ibigay bilang mga magulang.
Hanggang sa dumating ang panahon na isa-isa silang lumuwas ng Maynila para maghanap ng trabaho.
Gusto ko man silang pigilan noon, pero alam kong kailangan kong tanggapin dahil pangarap nila iyon para sa kanilang kinabukasan.
Noong unang linggo nilang wala dito sa bahay, sobrang tahimik. Sobrang lungkot. Namimiss ko sila. Wala man lang tawag o mensahe. Pero pinapakalma ko ang sarili ko. Sabi ko, baka busy lang sa pag-aapply ng trabaho. Baka inuuna lang nila ang paghahanap ng paraan para maka-survive sa malaking lungsod.
Lumipas ang ilang buwan, saka sila tumawag at nag-video call.
At doon ko narinig ang magandang balitaโฆ
May trabaho na raw sila. Overseas pa.
Hindi ko maipaliwanag ang saya ko noon, DJ Aubrey. Napaluha ako sa sobrang pasasalamat sa Diyos. Sabi ko sa sarili koโฆ โButi naman, makakaipon na sila. Mabibili na nila ang mga gusto nila sa buhay.โ
Pero habang tumatagalโฆ
Inabot ng ilang taon na wala ni isa sa kanila ang nakakauwi para magbakasyon.
Naiintindihan ko naman dahil nasa ibang bansa sila. Mahirap ang buhay abroad. Kaya kinumbinsi ko ang sarili ko na okay lang. Nakakatawag naman sila. Nakakapag-video call naman kahit paano.
Pero habang tumatagalโฆ iba pa rin pala kapag kasama mo mismo ang mga anak mo.
Iba pa rin pala ang mayayakap mo sila.
Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Ako na mismo ang nagtanongโฆ
โMga anak, kailan ba kayo uuwi? Kahit bakasyon langโฆ miss na miss ko na kayo.โ
Pero hindi ko inaasahan ang sagot nila.
โNext time na lang Nayโฆ nag-iipon pa kami. Sapat naman po yung pinapadala naming pera sa inyo ni Tatay.โ
Parang may kung anong tumusok sa dibdib ko noong marinig ko iyon.
Hindi ko naman hinihingi ang pera nila.
Hindi ko kailangan ng mamahaling bagay.
Ang gusto ko lang sanaโฆ makita sila. Makasama. Mayakap kahit sandali.
Ganun ba kahirap magpaalam sa trabaho para makauwi?
Hindi ako sumagot.
Tahimik lang ako habang nararamdaman kong may luhang bumabagsak sa pisngi ko.
At DJ Aubreyโฆ
Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang inatake sa puso ang asawa ko.
Cardiac arrest.
Hindi na siya naagapan pa.
Sa sobrang gulat at sakit, hindi ko muna sinabi agad sa mga anak ko. Ayokong mashock sila sa balita. Ayokong maramdaman nila ang sakit na hindi nila kayang takbuhan.
Pero nalaman din nila sa mga pinsan nila.
At noong nag-video call kamiโฆ
Hindi ako makapagsalita.
Puro iyak lang.
Habang nagsasalita sila sa kabilang screen, may naramdaman akong kirot sa puso ko.
Parang may tampo.
Parang may sama ng loob na matagal nang naiipon sa dibdib ko.
Gusto kong isigawโฆ
โNgayon makakauwi na kayoโฆ dahil wala na ang tatay ninyo!โ
โMahalaga ba talaga ang pera kaysa sa pangungulila naming mga magulang?โ
Pero hindi ko nasabi.
Dahil kahit nasasaktan akoโฆ mahal ko pa rin sila.
Ayoko silang masaktan.
Pero DJ Aubreyโฆ
Ang hirap palang maging magulang.
Yung ikaw na nga ang nasasaktanโฆ ikaw pa rin ang umiintindi.
Pag-uwi nilaโฆ
Nasa kabaong na ang tatay nila.
Isa-isa silang humingi ng tawad sa akin habang umiiyak.
At doonโฆ
Parang unti-unting gumaan ang pakiramdam ko.
Yung sakitโฆ
Yung tampoโฆ
Yung kirot na matagal kong kinimkimโฆ
Unti-unting nawala.
At ang tanging nasabi ko habang yakap-yakap ko silang mahigpit ayโฆ
โMiss na miss ko kayo mga anakโฆโ
Sobrang miss huhuhuhu ...
Grabe ang iyak ko noon DJ Aubrey parang naipon lahat at naibuhos at nailabas ko din sa mga oras na yon.
Sa ngayon DJ Aubrey every year na sila nagbabakasyon . Palitan silang tatlo at plano na din nila na ako na ang mag babakasyon doon .
Ganun siguro mga nanay Dj Aubrey habang tumatanda lalo naghahanap ng attention .
Maraming salamat sa pagbasa ng aking liham Dj Aubrey at God bless sa 'yong programa .
โ Nanay Dina.โ
๐
Mga ka-Barangayโฆ
Minsan akala natin sapat na ang pera, padala, at regalo para masuklian ang pagmamahal ng ating mga magulang.
Pero sa totoo langAng pinakaimportante pa rin sa kanila ay oras, presensya, at pagmamahal ng kanilang mga anak.
Habang may panahon paโฆ
Umuwi tayo.
Tumawag tayo.
Yakapin natin sila.
Dahil darating ang arawโฆ baka huli na ang lahat.
๐คDJ AUBREY ON AIR REALIZATION
๐ Brgy Love and Stories โ Motherโs Day Special
Mga ka-Barangayโฆ
May gusto akong itanong sa inyong lahat,
Saan ba talaga mas masakit?
Yung sagana ka sa padalang peraโฆ
Pero ilang taon mo nang hindi mayakap ang mga anak mo?
Oโฆ
Yung makakauwi lang silaโฆ
Kapag may nakahiga na sa kabaong?
๐ฅบ
Napakabigat no?
Pero yan ang realidad ng maraming pamilyang Pilipino ngayon.
Maraming anak ang nangingibang bansa para mabigyan ng magandang buhay ang kanilang pamilya.
At maraming magulang naman ang tahimik na nagtitiis ng lungkotโฆ
Habang hinihintay ang araw na makakauwi ang kanilang mga anak.
๐
Alam niyo mga ka-Barangayโฆ
Habang tumatagal, napapansin koโฆ
Ang daming bahay ngayon na magandaโฆ
May bagong appliancesโฆ
May bagong sasakyanโฆ
May perang naipapadala buwan-buwanโฆ
Pero kulang naman sa tawanan.
Kulang sa yakapan.
Kulang sa presensya.
Parang kumpleto sa materyal na bagayโฆ
Pero may bahagi ng pamilya na unti-unting nawawala.
๐ข
At minsan, hindi natin agad napapansin yun.
Kasi busy tayo.
Busy kumita.
Busy mag-ipon.
Busy habulin ang future.
Iniisip natinโฆ
โPara naman ito sa pamilya.โ
โAt least nakakapagpadala ako.โ
โAt least hindi sila naghihirap.โ
Pero minsanโฆ
Habang inaayos natin ang buhay ng pamilya natinโฆ
Unti-unti naman nating nawawala yung oras na hindi na maibabalik.
๐ญ
Kasi ang peraโฆ
Kayang kitain ulit.
Pero ang panahon?
Hindi.
Ang pagkakataon?
Hindi rin.
At lalong hindi natin kayang ibalik ang taong nawala na.
๐
Ang sakit nung part naโฆ
โNext time na lang Nayโฆโ
Ilang simpleng salita langโฆ
Pero minsan pala, yun na yung huling pagkakataon na hinihintay ng isang magulang.
Hindi naman nila hinihingi lahat ng sweldo mo.
Hindi nila kailangan ng mamahaling regalo.
Hindi nila kailangan ng branded na gamit.
Ang gusto lang nilaโฆ
Ikaw.
๐ฅบ
Yung marinig nila yung boses mo sa bahay.
Yung may kasabay silang kumain.
Yung mayayakap ka nila.
Yung makikita nilang okay ka.
Yung simpleng presensya mo.
Kasi habang tumatanda ang mga magulang natinโฆ
Mas nagiging mahalaga sa kanila ang oras kaysa pera.
๐
At alam niyo kung ano yung pinakamasakit?
Yung realization naโฆ
Minsan kaya pala todo kayod sina Nanay at Tatay noonโฆ
Hindi para yumaman.
Kundi para lang mabuo nila yung pamilya habang kasama pa nila tayo.
๐ญ
Naalala ko tuloy yung mga magulang na kahit pagod na pagod na sa trabahoโฆ
Pag-uwi mo galing school, gigising pa yan para ipagluto ka.
Yung tatay mong kahit masakit na likod, papasok pa rin sa trabaho.
Yung nanay mong kahit wala nang bagong damit, uunahin ka pa rin.
Pero habang tumatanda tayoโฆ
Parang tayo naman yung unti-unting nawawala sa kanila.
๐ข
At hindi kasalanan ng mga anak na mangarap.
Hindi mali ang mangibang bansa.
Hindi mali ang magsakripisyo para sa future.
Pero sanaโฆ
Habang inaabot natin yung pangarapโฆ
Hindi natin nakakalimutan yung mga taong unang naniwala sa atin.
โค๏ธ
Kasi minsanโฆ
Hindi kailangan ng magulang ng malaking bahay.
Ang gusto lang nilaโฆ
Makita kang umuwi.
๐ญ
At ang sakit isipin na may mga anak na ngayon lang nakakauwiโฆ
Dahil may burol.
May lamay.
May kabaong.
At doon nila marerealizeโฆ
Na sana noon pa sila umuwi.
Sana noon pa sila naglaan ng oras.
Sana noon pa nila niyakap yung magulang nila.
๐
Mga ka-Barangayโฆ
Walang masama sa paghahanap-buhay.
Walang masama sa pagiging praktikal.
Pero sana wag nating hayaang dumating yung punto naโฆ
Puro pera na lang ang naibibigay natinโฆ
Habang yung presensya natin ay tuluyan nang nawawala.
๐ฅบ
Kasi alam niyoโฆ
Hindi habambuhay malakas sina Nanay at Tatay.
Darating yung araw na manghihina sila.
Tatanda sila.
Magkakasakit sila.
At darating din yung pinakakinatatakutan nating lahatโฆ
Yung araw na hindi na sila naghihintay sa pag-uwi natin.
๐ญ
Kaya kung may pagkakataonโฆ
Umuwi ka.
Kung may orasโฆ
Tumawag ka.
Kung kaya moโฆ
Yakapin mo sila.
Sabihin mo kung gaano mo sila kamahal.
Huwag mong hintaying nasa hospital sila.
Huwag mong hintaying may burol.
Huwag mong hintaying may kabaong bago mo maramdaman kung gaano sila kahalaga.
๐
At para naman sa mga magulang na tahimik na umiiyak sa pangungulilaโฆ
Yung mga nanay na kunwari matapang pero gabi-gabi namang nakatingin sa mga lumang litrato ng anakโฆ
Yung mga tatay na hindi marunong magpahayag ng emosyon pero palaging nagtatanongโฆ
โKailan kaya uuwi mga anak natin?โ
Mahigpit na yakap po sa inyo.
โค๏ธ
At sa mga anak na nakikinig ngayonโฆ
Hindi pa huli ang lahat.
Habang may panahon paโฆ
Bumawi tayo.
Magparamdam tayo.
Maglaan tayo ng oras.
Dahil balang arawโฆ
Hindi na pera ang maaalala ng pamilya natin.
Kundi yung mga panahong kasama ka nila.
๐ฅบ
Mga ka-Barangayโฆ
Ang tunay na kayamanan ng isang pamilyaโฆ
Hindi nasusukat sa laki ng padala.
Hindi nasusukat sa dami ng ipon.
Kundi sa mga oras na magkasama kayo habang buhay pa ang isaโt isa.
๐
Ito po si DJ Aubreyโฆ
Nagpapaalala na minsanโฆ
Ang pinakamahalagang โpasalubongโ na hinihintay ng mga magulangโฆ
Ay hindi gamit.
Kundi ang inyong pag-uwi.
๐๏ธโค๏ธ
