07/01/2026
Hello Sir Kimmpoy,
Hindi ko po alam kung paano sisimulan ang liham na ito. Matagal ko po itong kinimkim sa puso, dahil hindi madali ang ikuwento ang mga panahong halos sumuko na ako. Pero isinulat ko ito dahil baka, sa pagbabasa ninyo, may isang pusong muling lalakas—at baka iyon po ay sa inyo.
Ako po si Daniel. Isa lang akong karaniwang tao. Hindi perpekto. Hindi rin masamang tao. Pero dumating ang panahon na pakiramdam ko, kahit anong gawin ko, palaging kulang. Nawalan po ako ng trabaho, at kasabay noon, parang nawala rin ang direksyon ng buhay ko.
May mga umagang gumigising ako na mabigat ang dibdib. May mga gabing nakahiga ako, nakatitig sa kisame, nagtatanong kung may Diyos pa bang nakikinig. Hindi na po ako umiiyak—siguro dahil ubos na ang luha. Pagod na pagod na lang po talaga ako.
Isang gabi, umupo ako sa gilid ng k**a. Tahimik ang paligid, pero magulo ang loob ko. Gusto kong manalangin, pero wala akong maisip na salita. Kaya ang nasabi ko na lang sa puso ko ay,
“Panginoon… kung nandiyan Ka, alam Mo na po ang pinagdadaanan ko.”
Sir Kimmpoy, iyon na po ang pinak**aikling dasal ko—pero siya rin pala ang pinakatotoo.
Kinabukasan, wala pa ring sagot. Wala pa ring trabaho. Wala pa ring malinaw na direksyon. Pero may isang bagay na kakaiba—may kapayapaang dumapo sa puso ko. Hindi ko po maipaliwanag, pero parang may nagsabing, “Maghintay ka lang. Hindi pa tapos ang kwento mo.”
Ilang araw po ang lumipas, may tumawag sa akin. Hindi po iyon ang inaasahan kong interview. Isang kaibigan pala—matagal ko nang hindi nakakausap. Bigla niya raw akong naalala. May maliit silang negosyo at may bakanteng puwesto. Hindi man iyon ang pangarap kong trabaho, pero iyon ang kailangan ko sa panahong iyon.
Hindi po malaki ang sahod. Hindi rin madali ang trabaho. Pero bawat araw na pumapasok ako, pakiramdam ko ay unti-unti akong binubuo muli ng Diyos.
Doon ko po naunawaan ang isang bagay na gusto kong iparating sa inyo:
Hindi lahat ng dasal ay kailangang may salita.
Minsan, sapat na ang pusong sugatan, pagod, at handang magtiwala.
Sir Kimmpoy, kung dumating man ang araw na maramdaman ninyong parang tahimik ang Diyos sa buhay ninyo, huwag po kayong matakot.
Hindi po ibig sabihin noon na iniwan Niya kayo. Minsan, sa katahimikan Niya tayo hinahanda para sa susunod na yugto.
Isinusulat ko po ito hindi bilang isang taong malakas, kundi bilang isang taong minsang bumigay—pero muling binangon ng Diyos.
Maraming salamat po sa pagbasa ng liham kong ito.
Nawa’y magsilbi itong paalala na kahit ang dasal na walang salita…
ay dinirinig ng Diyos.
Lubos na nagpapasalamat at muling umaasa,
Daniel❤️
