07/10/2025
Ang Kwento ni Aling Nena: Ang Ilaw sa Gitna ng Dilim
Sa isang maliit na barong-barong sa gilid ng ilog, kung saan ang ingay ng lungsod ay halo-halong usok at pag-asa, nakatira si Aling Nena. Limang taon na siyang biyuda at naiwan sa kanya ang tatlong paslit na anak. Ang pinakamatanda ay si Maya, sampung taong gulang, na sinasabing kamukha niya. Sumunod si Dino, na anim na taong gulang, at ang bunso ay si Bea, isang taon pa lang at malambing.
Araw-araw, bago pa sumikat ang araw, gising na si Aling Nena. Nagtitinda siya ng gulay sa palengke. Isang maliit na puwesto lang, halos hindi napapansin, pero doon siya kumukuha ng bawat butil ng bigas na kanilang kakainin. Hindi madali ang buhay. Madalas, ang kita niya ay sapat lang para sa isang beses na pagkain, at kung minsan, wala pa. Sa gabi, kung may tira pa siyang gulay, dinadala niya ito sa kani-kanilang kapitbahay at ipinagpapalit sa kaunting bigas o isda.
Pero si Aling Nena ay hindi kailanman nawalan ng pag-asa. Sa gitna ng pagod at hirap, nakikita niya ang liwanag sa ngiti ng kanyang mga anak. Para sa kanila, lumalaban siya. Si Maya, bagaman bata pa, ay tumutulong sa pag-aalaga kay Bea habang si Aling Nena ay nasa palengke. Si Dino naman, sa kabila ng kaniyang pagiging paslit, ay madalas na nakikitang nagpupulot ng mga plastic na bote upang ibenta, kahit pinagsasabihan siya ng kanyang ina na mag-aral na lang.
Isang araw, malakas ang ulan. Hindi makapunta si Aling Nena sa palengke. Walang kita. Malalim na ang gabi at walang makain ang mga bata. Ramdam ni Aling Nena ang kirot sa kanyang dibdib. Habang ang kanyang mga anak ay natutulog, tumayo siya at tiningnan ang bubong ng kanilang bahay na tumutulo. Sa gitna ng dilim at lamig, huminga siya nang malalim at nagdasal. Hindi para sa sarili, kundi para sa kanyang mga anak.
Kinabukasan, sa kabila ng malakas pa ring ambon, naisipan niyang maglakad patungo sa isang malaking subdivision. May nakita siyang naghahanap ng labandera. Bagaman hindi niya ito kadalasang ginagawa, alam niyang kailangan niya ng pera. Nang araw na iyon, may dala siyang pera pauwi—sapat para makakain sila at makabili ng gatas para kay Bea.
Taon ang lumipas, at sa bawat pagsubok, lalong tumibay si Aling Nena. Nakapagtapos si Maya ng vocational course sa tulong ng isang scholarship, at ngayon ay nagtatrabaho na sa isang pabrika. Si Dino ay masikap ding nag-aaral at pangarap niyang maging isang inhinyero. Si Bea, na noon ay sanggol pa, ay malusog at masayahing bata.
Ang barong-barong ay napalitan ng isang maliit na bahay, na unti-unting itinayo ni Aling Nena sa tulong ng kanyang mga anak. Sa bawat kuko na ipinukpok at bawat semento na inilatag, naroon ang dugo, pawis, at luha ng isang inang lumaban.
Si Aling Nena ay simbolo ng libu-libong ina sa mundo—isang babaeng lumalaban hindi lang para sa sarili, kundi para sa kinabukasan ng kanyang mga anak. Ang kanyang kwento ay patunay na sa kabila ng mga hamon, ang pagmamahal ng isang ina ay sapat na ilaw upang pagtagumpayan ang anumang dilim. Ito ang laban ng isang babae—ang walang katapusang pag-ibig at sakripisyo ng isang ina.