25/09/2026
"Hindi siya makakapag-aral sa karaniwang paaralan. Hindi siya makakapamuhay nang mag-isa.” Ito ang sinabi sa amin noon. Masakit pakinggan, lalo na sa puso ng isang ina. Pero sinabi ko sa sarili ko: hindi tayo titigil.
Nagsimula ang lahat sa maliliit na hakbang. Sa bahay, ginawa naming laro ang pag-aaral. Ang mga bloke ay hindi lang laruan ,ito ay pagtuturo ng pasensya, pagtutulungan, at pagtitiwala. Kapag nabibigo, hindi siya pinapagalitan. Kapag natagumpay, siya ay pinupuri nang buong puso.
Maraming pagsubok. May mga panahong ayaw niyang kumain ng iba’t ibang pagkain. May mga araw na ang ingay sa paligid ay nagpapahirap sa kanya. May mga sandaling tinitingnan siya ng iba nang kakaiba. Ngunit sa bawat pagsubok, mas lalo kaming naging matatag.
Dahan-dahan, nakita ko ang pagbabago. Natutunan niyang magpasalamat. Natutunan niyang magmalasakit. Natutunan niyang sabihin ang kanyang nararamdaman ,hindi palaging sa salita, kundi sa kanyang sariling paraan.
Ngayon, masasabi ko: ang mga salitang nakapanghihina noon ay naging lakas namin. Ang aking anak ay nagturo sa akin na ang tunay na tagumpay ay hindi kung gaano kabilis ka umunlad ,kundi kung gaano katatag ang iyong pagtitiwala sa isa’t isa. Ang daan ay mahaba, minsan ay mahirap ,pero magkasama, makakarating kami. 🌈
