28/02/2026
-Till We Meet Again, My Greatest Love-
Ikaw ang greatest love ko.
Hindi dahil ikaw ang naging pinakamatagal ko, kundi dahil ikaw ang nagmahal sa akin nang pinakabuo.
Sa’yo ko naranasan ang pagmamahal na tahimik pero sigurado. Yung pagmamahal na hindi kailangang ipagsigawan dahil ramdam sa bawat kilos, sa paraan ng paghawak mo sa kamay ko, sa paraan ng pag-intindi mo kahit hindi ko maipaliwanag ang sarili ko.
Naalala ko kung paano mo ako tingnan na parang ako ang pinaka-magandang desisyon na nagawa mo sa buhay mo. Kung paano mo ako alagaan sa maliliit na paraan. Yung paghatid, pag-antay, pag-intindi kahit pagod ka na. Hindi mo ako minahal nang kalahati. Buo. Wagas. Walang reserba.
Minahal mo ako nang walang pag-aalinlangan.
At ako… nagkamali.
May mga desisyong akala mo maliit lang, pero kaya palang wasakin ang isang bagay na pinaghirapan niyong buuin. Sa isang iglap, nabasag ko ang tiwala mo. At doon ko nakita ang repleksyon ko, hindi bilang taong minamahal mo, kundi bilang taong nakasakit sa’yo.
Mahal kita. Pero hindi sapat ang pagmamahal kung nasaktan ka na dahil sa akin.
Pinili kong bumitaw. Hindi dahil gusto ko. Hindi dahil hindi na kita mahal. Kundi dahil alam kong hindi mo deserve ang araw-araw na pag-alala sa pagkakamali ko. Hindi mo deserve ang lalaking/babaeng magpapaalala sa’yo ng sakit sa tuwing titingin ka sa akin.
Masakit ang umalis sa taong mahal mo. Mas masakit ang manatili kung alam mong ikaw ang dahilan ng sugat niya.
Hanggang ngayon, may bahid ng panghihinayang. Mga “sana” na bumubulong sa gabi. Sana naging mas matatag ako. Sana mas iningatan kita. Sana hindi ako naging dahilan ng pagbitaw mo. Pero wala nang saysay ang mga sana kapag tapos na ang lahat.
Ang tanging kaya ko na lang gawin ngayon ay ang ipanalangin ka mula sa malayo.
Sana okay ka na ngayon. Sana mas magaan na ang puso mo. Sana matagumpay ka na sa buhay sa career, sa mga pangarap mo, sa mga plano mong minsan ikinuwento mo sa akin habang magkahawak ang kamay natin. Alam kong kaya mong abutin ang buhay na gusto mo. Alam kong hindi mo kailangan ng kahit sino para marating ang mga pangarap mo—lalo na hindi ako.
Kung may taong kasama ka na ngayon, sana mahal ka niya nang mas tama. Sana mas kaya ka niyang ingatan kaysa sa nagawa ko. Sana hindi niya sirain ang tiwalang minsang nasira ko.
At kung sakaling maalala mo man ako, sana hindi puro sakit ang bumalik. Sana maalala mo rin na may isang taong minsang minahal ka nang totoo—kahit hindi naging sapat.
Hindi ko alam kung magkikita pa tayo ulit. Pero kung mangyari man, sana mas maayos na akong tao. Sana dala ko na ang bersyon ng sarili kong hindi na nananakit. At kung hindi man tayo para sa isa’t isa sa dulo, gusto kong malaman mo:
Ikaw ang greatest love ko.
Ang pag-ibig na hindi ko napanindigan,
pero hinding-hindi ko pagsisisihang minahal.
Till we meet again…
sa panahong wala na akong kailangang ikahiya,
at wala ka nang kailangang patawarin.