The Paulinian, L. Rovira Road, Bantayan,, Negros Oriental, Dumaguete City (2026)

22/08/2026

𝐋𝐈𝐓𝐄𝐑𝐀𝐑𝐘 〣 𝐊𝐚𝐥𝐚𝐩𝐚𝐬𝐭𝐚𝐧𝐠𝐚𝐧 𝐁𝐚𝐧𝐠 𝐀𝐤𝐨'𝐲 𝐈𝐲𝐨𝐧𝐠 𝐈𝐛𝐢𝐠𝐢𝐧?

Nakatitig ako sa iyo habang nakatayo ka sa harapan at nag-uulat kasama ang grupo mo, sinusubukan kong panatilihing walang emosyon ang aking mga mata—ngunit sa kaibuturan ng isip ko, biglang gumuhit ang isang tanong:

𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘬𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘵-𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨-𝘪𝘣𝘪𝘨 𝘮𝘰?
𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘵𝘢𝘥𝘩𝘢𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘴𝘢 𝘪𝘺𝘰 𝘮𝘢𝘨𝘱𝘢𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘮𝘢𝘯?
O baka naman... 𝘯𝘢𝘨-𝘢𝘢𝘴𝘢𝘮 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘢𝘬𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘩𝘶𝘭𝘰𝘨 𝘬𝘢 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯?
O baka naman... 𝘬𝘢𝘭𝘢𝘱𝘢𝘴𝘵𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰'𝘺 𝘪𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘪𝘨𝘪𝘯?

Dahil sa tanong na ito, pilit kong pinag-aalinlanganan ang lahat ng nararamdaman ko para sa iyo. Ginugulo nito ang isip ko at pinatutuyo ang aking kaluluwa, kahit habang isinusulat ko ang mga salitang ito. Halos isang taon na ring patuloy na nagpapahirap sa akin ang ganitong damdamin, ngunit ayaw kong magtapat. Ayaw ko, dahil alam ko na kung ano ang magiging tugon mo:

"𝘗𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢𝘥, 𝘱𝘦𝘳𝘰 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘰 𝘬𝘢𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘯𝘨𝘨𝘢𝘱𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘳𝘢𝘳𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘮𝘰..."

Ayaw ko nang marinig pa ulit ang mga salitang iyan. Ayaw ko nang magkaroon pa iyan ng puwang sa buhay ko.

Sa halip na gawing inspirasyon ang damdaming ito, ibinalik ako nito sa madilim na nakaraan—sa mga lumang paghanga, sa mga nagdaang pagtatapat, sa masakit na pagkabigo ng isang pusong labis na nagmahal, at sa mga desperadong sandali na paulit-ulit akong ibinabalik sa parehong punto: nakatali sa isang walang katapusang landas, naghahanap ng kasagutang hindi ko matagpuan.

"𝘔𝘢𝘵𝘢𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘵𝘢𝘱𝘢𝘵, 𝘱𝘦𝘳𝘰 𝘮𝘢𝘴 𝘮𝘢𝘵𝘢𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘯𝘨𝘨𝘢𝘱 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘵𝘢𝘵𝘢𝘯𝘨𝘨𝘪."

Alam ko ang kasabihang iyan. Pero pagod na pagod na akong lunukin ang mga salita tuwing maglalakas-loob akong magmahal. Ayaw ko nang makita ang sarili kong umiiyak, desperado, at nawawalan ng pag-asa kung makatagpo pa ba ako ng totoong pag-ibig sa buhay na ito.

At kabaligtaran ng lahat... narito pa rin ang damdaming ito. Gumagawa pa rin ako ng mga tula tungkol sa iyo, para sa iyo, at umiikot sa iyo lamang. Inilagay ko ang mga damdaming ito sa isang baul—hindi baon nang malalim sa buhangin, kundi nakatago lang malapit sa akin.

Ang mga karaniwang kwentuhan, ang paglalaro natin nang sabay, ang mga tinginan na tila tumitigil ang oras—ang lahat ng iyon ang dahilan kung bakit ako nahulog sa iyo. Baka sa iba, ordinaryong bagay lang ang mga iyon. Pero para sa akin, kakaiba ang mga iyon—nakakabighani, payapa... ang aking mundo.

Maaaring dahil hindi ko pa nararanasan ang tunay na pagmamahal...
Maaaring dahil desperado na naman akong may magmahal sa akin...
O baka naman, ito lang ang paraan ko para takasan ang lahat ng sakit ng nakaraan.

𝘒𝘢𝘭𝘢𝘱𝘢𝘴𝘵𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰'𝘺 𝘪𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘪𝘨𝘪𝘯?
𝘖𝘰, 𝘴𝘪𝘨𝘶𝘳𝘰...
𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪, 𝘴𝘪𝘨𝘶𝘳𝘢𝘥𝘰𝘯𝘨 𝘰𝘰.

Via Venz Caesare Tatoy
Cartoon by Jonalyn Grace Peñonal

21/08/2026

"𝑻𝑯𝑬 𝑭𝑰𝑳𝑰𝑷𝑰𝑵𝑶 𝑰𝑺 𝑾𝑶𝑹𝑻𝑯 𝑫𝒀𝑰𝑵𝑮 𝑭𝑶𝑹."

Ito ang isa sa mga sinabi ni 𝐁𝐞𝐧𝐢𝐠𝐧𝐨 𝐒𝐢𝐦𝐞𝐨𝐧 "𝐍𝐢𝐧𝐨𝐲" 𝐀𝐪𝐮𝐢𝐧𝐨, 𝐉𝐫. na nagbigay-inspirasyon at tapang sa ating mga Pilipino. Isang pag-alala sa araw na ito para sa 𝐤𝐚𝐠𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠𝐚𝐧, 𝐩𝐚𝐧𝐢𝐧𝐢𝐧𝐝𝐢𝐠𝐚𝐧, 𝐚𝐭 𝐩𝐚𝐠𝐦𝐚𝐦𝐚𝐡𝐚𝐥 𝐬𝐚 𝐛𝐚𝐲𝐚𝐧 na iniwan sa atin ng ating dating pangulo, nawa'y magsilbi itong paalala na ang bawat isa sa atin ay may bahagi sa paghubog ng mas malaya at makatarungang kinabukasan. 💛

Via: Venz Caesare Tatoy
Layout by: Kristoff Acabo

16/08/2026

𝐅𝐄𝐀𝐓𝐔𝐑𝐄 〣 𝐈𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐇𝐚𝐤𝐛𝐚𝐧𝐠, 𝐈𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐒𝐢𝐦𝐮𝐥𝐚

Hindi palaging nagsisimula ang pag-aalaga bilang isang nars sa isang lektura o aklat-aralin. Para sa ilan, nagsisimula ito sa gitna ng mga hindi pamilyar na mukha, mga ngiting puno ng kaba, palakpakan, at sa tahimik na pagkaunawang sila ay humahakbang tungo sa isang bagay na higit na malaki kaysa sa kanilang sarili.

Para sa mga first-year Paulinian nursing students, dumating ang sandaling ito sa Birthing Process 2026: “Forged by Faith, Awakening the Healers Within.”Higit pa sa isang seremonya ng pagtanggap, ang kaganapan ay nagsilbing unang tunay na pagpasok nila sa isang komunidad na malapit na nilang ituring na kanilang tahanan—isang komunidad na sasama sa kanila sa mga gabing ginugol sa pag-aaral, mahihirap na pagsusulit, mga unang clinical rotation, mga personal na tagumpay, at maging sa mga sandaling pagdududahan nila ang kanilang piniling landas.

Sa simula, lahat ay magkakakilala lamang bilang mga estranghero.

Mga mukhang ngayon lamang nila nakita. Mga nakatatandang estudyanteng pangalan lamang ang kanilang narinig. Mga kaklaseng kalaunan ay magiging katuwang sa pag-aaral, kasamang mag-duty sa ospital, at malalapit na kaibigan. Ngunit habang lumilipas ang araw, unti-unting nawala ang distansya sa pagitan ng mga bagong magkakakilala. Naging mas natural ang tawanan, lumalim ang mga pag-uusap, at unti-unting napalitan ng kapanatagan ang kaba ng pagiging pinakabata sa grupo.

Sa loob ng ilang oras, ang nursing ay hindi tungkol sa return demonstrations, care plans, mga gamot, o pagsusulit. Tungkol ito sa pagkilala sa mga taong magiging bahagi ng kanilang paglalakbay.

Ang mga upper-year students ay nagbigay ng higit pa sa gabay; nagbigay sila ng isang sulyap sa hinaharap. Sila rin ay minsang nakatayo sa kinalalagyan ng mga first-year ngayon—sabik, hindi sigurado, at pilit inuunawa kung ano ang naghihintay sa kanilang paglalakbay. Ngayon, iniabot nila ang kanilang mga kamay, ibinahagi ang mga kuwentong kanilang pinagdaanan, at ang mga aral na kanilang natutuhan.

Ang pagpasa ng karanasan mula sa isang pangkat patungo sa susunod ang nagbibigay ng tunay na kahulugan sa Birthing Process.

Ang Forged by Faith ay sumasalamin sa katatagang kakailanganin ng mga nursing students. Darating ang mga araw na mananaig ang pagod, papasok ang pagdududa sa sarili, at tila magiging napakalayo ng pangarap na maging isang ganap na nars. Sa mga panahong iyon, ang pananampalataya ang magsisilbing sandigan muling magpapaalala sa kanila ng kanilang layunin at ng mga taong nais nilang paglingkuran at alagaan.

Ang Awakening the Healers Within naman ay nagpapaalala na ang pagpapagaling ay hindi lamang nakasalalay sa teknikal na kakayahan. Matatagpuan ito sa mahinahong tinig, sa matiyagang paghihintay, sa pakikinig, o sa simpleng pagpiling manatili sa tabi ng isang taong nangangailangan.

Sa pagtatapos ng kaganapan, ang mga first-year ay hindi na lamang mga bagong estudyante. Nagawa na nila ang kanilang unang hakbang tungo sa komunidad ng mga Paulinian nursing students.

Dumating sila na may mga tanong tungkol sa kung ano ang naghihintay sa hinaharap.

Umalis silang may mga pangalang dapat tandaan, mga pagkakaibigang dapat alagaan, at isang support system na handang lumago kasama nila.

Bawat nars ay may pinagmulan.

Para sa mga estudyanteng ito, dito nagsimula ang kanilang paglalakbay nakaugat sa pananampalataya, hinubog ng komunidad, at ginagabayan ng tagapagpagaling na nasa kanilang kalooban.

Via Pauline Zambrano
Photo Courtesy by PPG | Nicole Antone

16/08/2026

𝐏𝐀𝐔𝐋𝐈𝐁𝐀𝐋𝐈𝐓𝐀 〣 𝐁𝐢𝐫𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐏𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬 𝟐𝟎𝟐𝟔: 𝐀𝐧𝐢𝐦 𝐍𝐚𝐠𝐤𝐚𝐢𝐬𝐚, 𝐓𝐚𝐝𝐡𝐚𝐧𝐚’𝐲 𝐈𝐢𝐬𝐚

Matagumpay na nagtapos ang tatlong araw na Birthing Process 2026 ng Kolehiyo ng Narsing ng St. Paul University Dumaguete (SPUD) para sa mga unang taon na mag-aaral ng narsing noong Agosto 15, sa ilalim ng temang “Forged by Fate: Awakening the Healers Within — Six Bloodlines. One Destiny.” Pinangunahan ng mga ikaapat na taon na mag-aaral ng narsing ang pagdiriwang, na pinag-isa ang anim na bloodline—Aeris, Mentis, Solis, Terris, Aquaris, at Pyris—sa pamamagitan ng mga gawaing nagtaguyod ng pagtutulungan, pagkakaisa, at pagkakabuklod sa loob ng Kolehiyo ng Narsing.

Binuksan ang huling araw ng programa sa pamamagitan ng isang maikling presentasyon ng mga sash at headwear na kanilang ginawa, na sinundan ng Hymns of the Bloodline, isang Chorale Showcase kung saan ipinamalas ng anim na bloodline ang kanilang husay sa pag-awit at pagtatanghal. Itinanghal na panalo ang Bloodline Aeris sa naturang kompetisyon. Sinundan ito ng Bloodline Performance, kung saan ipinamalas ng bawat grupo ang kanilang husay sa sayaw, pag-arte, at pagkanta, na nagbigay-diin sa kanilang pagkamalikhain at pagkakaisa. Sa huli, itinanghal na panalo ang Bloodline Mentis.

Matapos ang mga pagtatanghal, nagsama-sama ang mga mag-aaral at mga miyembro ng departamento para sa Alfea Banquet, kung saan nagsalo-salo sila sa hapunan. Sinundan ito ng seremonya sa paggawad ng mga nanalo sa iba’t ibang kompetisyon, kung saan inanunsyo rin ang kabuuang resulta ng Birthing Process 2026. Itinanghal na Kampeon ang Bloodline Mentis, habang Ikalawang Gantimpala ang Bloodline Aeris at Ikatlong Gantimpala ang Bloodline Aquaris.

Nagtapos ang pagdiriwang sa The Rite of Synchrony, isang seremonyal na pagtanggap sa mga unang taon na mag-aaral ng narsing bilang mga bagong bahagi ng Kolehiyo ng Narsing. Tampok dito ang sabay-sabay na pagbukas ng ilaw ng mga lampara na kumakatawan sa bawat antas ng taon, kasama ang mga Clinical Instructors, na sumasagisag sa ugnayan ng bawat yugto ng paghubog bilang isang mag-aaral ng narsing at sa patuloy na paggabay sa kanilang pagsasanay sa larangan ng narsing.

Sa pagtatapos ng Birthing Process 2026, nagkaisa ang anim na bloodline bilang isang komunidad ng narsing. Ang tatlong araw na pagdiriwang ay nagsilbing pagtanggap at panimulang hakbang para sa mga unang taon na mag-aaral sa kanilang paglalakbay sa propesyon ng narsing, tangan ang diwa ng “Six Bloodlines. One Destiny.”

Via Thxad Novem Carollo
Photo Courtesy by PPG | Nicole Antone

14/08/2026

𝐎𝐏𝐈𝐍𝐈𝐎𝐍 〣 AI : Obra mo o Likha nito?

"Grabe na ang Mundo, AI na lahat!"
" AI pala iyon? 'kala ko totoo! "
" Pangit ng generated AI n'yong Pubmats at Layouts."

Iilan lamang ito sa mga lipon ng salita na aking naulinigan kung saan masasalin dito ang napapanahong kontrobersiyal na insyu sa lahat ng mamamayan. Ang kaibigan ng lahat, higit lalo sa mga kabataan, pinapagaan at minsan kakampi ba o kaaway? — Ito si AI

Sa panahong kasalukuyan kung saan talamak ang pag- usbong ng mga bagong imbensiyon, isa na rito ang labis na tampok sa isipan ng masa — Artificial Intelligence ( AI). Kilala ito bilang kasangga ng mga lipon ng tao ngayon, higit lalo sa larangan ng Edukasyon. Subalit, ano nga ba ang matinding maidudulot nito sa ating sistema ng ekonomiya? Dala ba nitoy' saya o pagkadismaya?

Batay sa pahayagan ng Manila Bulletin Philippines, isinawalat ng Association of Southeast Asian Nations ASEAN Foundation kung saan kanilang natuklasan na umabot na sa 83% na mga estudyante sa Pilipinas ang gumagamit ng mga generative AI na modelo para sa mga layuning pang-edukasyon.

Dagdag pa rito, napag-alamang umabot na sa 73% ng mga g**o sa Pilipinas ang gumagamit ng generative AI na modelo para sa pagtuturo sa iba't ibang komunidad ng ating edukasyon sa bansa. Habang 42% naman sa mga g**o na para sa sarili nilang gawaing pagsulat.

Dito masasalamin ang pagkakaiba ng mga henerasyon sa noon at napapanahon ngayon, malaki ang porsyento ng mga bagong usbong na kabataan habang matagal namang maka - adjust ang mga nakat

Ang lahat ay tila nabubuhay na sa AI, dahil dito, pinapadali ang bawat proseso at pagsasalba ng oras subalit ang madaliang mga bagay ay may kapalit. Maari tayo nitong turuan maging batugan at mahihirapang ayusin ang mga komplekadong problema na ginagamitan ng kritikal na pagiisip sa kadahilanang ang buong utak ay umaasa nalang sa AI

Sa katunayan, sa kasalukuyang panahon, pantok sa media itong iilan sa mga paaralan na nagsimula ng gumagamit ng generative AI upang lumikha ng mga Publication Materials ( Pubmats) at Layouts para sa mga anunsiyo sa paaralan, post sa mga selebrasyon kagaya ng Buwan ng Nutrisyon at Buwan ng Wika.

Totoong makapangyarihan itong AI, kung saan natatabunan ang tradisyunal na pamamaraan. Isang pindot lang ng daliri, hindi oras, ni minuto, kundi segundo lang ay makagagawa na ng detalyado at perpektong biswal. Bagaman tila maginhawa ito higit lalo na kung may hinahabol na deadlines ngunit ang labis na paggamit at inaasa lahat dito ay maaaring makapagdulot ng problema sa ating ekonomiya at isipan ng mga mamamayan.

Ayon sa pahayagan na nilalaman ng artikulo sa Philippine Daily Inquirer, kinondena ng organisasyong Filipino Graphic Designers FGD na ang pagpapalabnaw sa tunay na graphic art, at binigyang-diin na ang mga likhang algorithm ay kulang sa lalim at mga detalyeng likas sa gawa ng tao.

Gayunpaman, sa kabila ng malakas na pagtutol ng mga institusyon, patuloy pa ring bumabaha sa social media ng mga materyal na gawa ng AI para sa publication, na karaniwang tinatawag na pubmats, lalo na sa mga institusyong pang-edukasyon. Habang hayagang ipinagtatanggol ng mga creative sector ang sining na gawa ng tao, tahimik namang ginagamit sa pang-araw-araw na operasyon ang mga automated shortcut, na pumipigil sa pag-unlad ng kasanayan sa sining sa ngalan ng progreso.

Ang Pubmat at Layout na mga disenyo na ginagawa ng mga graphic designer, sa likod ng taong lumikha ay makikita ang pagsisikap, pagod, oras na iginugugol, pasensya at isipang naglalakbay sa larangan ng mga ideya na hindi kailanman man mapapalitan o matutumbasan ng kahit anumang produkto ng AI. Sapagkat ang paggawa nito ay hindi lamang basta-bastang pagdidisenyo— narito ang pagpaplano ng mga layout, igihang pagpili ng mga kulay sa bawat detalye at paulit-ulit na sinusuri kung tama ba o mali ang pagkagawa para ulitin ang likha.

Marami sa mga paaralan na may mga estudyanteng may ginintuang talento sa paglikha ng sining, Pubmat, graphic design, at layout. Bakit hindi nalang sila ang gumawa? At bakit hindi nalang linangin ang kanilang mga kapasidad upang makatulong na umunlad ang mga talento? Nararapat na hikayatin ang mga estudyante na lumahok sa mga paligsahan na makatutulong na mapaunlad ang kanilang kakayahan. Kagaya na lamang ng campus journalism — School Publication na kategorya at paglikha ng campus media. Sa pamamagitan nito, maipapakita ang kanilang limitasyon sa paggawa at minumulat sila sa tunay na karanasan, hinubog ang kakayahan at nabibigyan ng pagkakataong maipamalas at mapahalagahan ang kanilang pagkamalikhain bilang estudyante.

Giit pa ng iilan sa ating mga mamamayan, nararapat tanggapin at mahalin ang mga bagong imbensiyon ng teknolohiya sa industriya. Subalit kung ipagpapatuloy natin ang katangiang tayo ang kinokontrol ng AI at maspipiliin ang madaliang proseso ng paggawa ay mawawalan ng gana ang mga estudyante sa mga paaralan na maipakita ang tunay nilang identidad sa larangan ng sining at pagkamalikhain. Kung uunahin ang kaginhawaan kesa kalidad at totoong obra ng tao, maaring makapagdulot ng kahibangan para sa atin na iasa nalang lahat dito.

Scientia Potentia Est! — Ang Kaalaman ay Kayamanan at Kapangyarihan! Sa sistemang pabago- bago at mundong walang katapusang pag usbong ng mga bagong imbensiyon sa teknolohiya. Nawa'y ating pakatatandaan na walang kahit na anumang AI na mga kasangkapan ang maykakayahang iwaglit ang tradisiyonal na pamamaraan. Buhay na buhay ang diwa ng mga taong hitik sa kaalaman at talento. Nararapat lamang na pagtuonan ng pansin at bigyang pagpapahalaga ang obra na likha mula sa sariling isipan, karanasan, at kakayahan ng tao, hindi iyong pindot - pindot lang ng ilang segundo, tapos na ang trabaho.

Hindi naman masama ang paggamit nito, sapagkat kung wala ang mga bagong imbensiyon, hindi uunlad ang bagong sibol na henerasyon. Kaya turuan natin ang mga kabataan at ang buong santinakpan ng Technology o AI literacy. Sa ganitong paraan, mas uunlad ang ekonomiya kung gagamitin ng eksakto ang mga imbensiyon.

Huwag abusuhin! Ikaw, ako, tayo rin ang kawawa.

Nawa'y AI ay gawing kasangga, hindi tagagawa ng mga bagay na nararapat ikaw ang may likha.

Via Angel Rose Monton
Layout by CJ Antonette Saguban

02/08/2026

𝐏𝐡𝐨𝐭𝐨 𝐇𝐢𝐠𝐡𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭𝐬 〣 Dagyaw 2026: Paulchella 4.0

From coachella- inspired outfits and creative performances to unforgettable moments, Dagyaw 2026: Paulchella 4.0 brought the Paulinian community together in celebration of new connections and Paulinian spirit. Here are some snapchats capturing the colorful memories that will last a lifetime.

𝐏𝐡𝐨𝐭𝐨 𝐂𝐨𝐮𝐫𝐭𝐞𝐬𝐲 Nigel Benedict V. Lipa and Krisha Anne B. Calumpang

02/08/2026

𝐍𝐄𝐖𝐒 〣 Paulchella 4.0 Brings Festival Magic to the SPUD Ballfield

Festival vibes swept across St. Paul University Dumaguete (SPUD) Ballfield on August 1, 2026 as Paulchella 4.0 brought together students, faculty, and staff for a dazzling Coachella-inspired celebration that blended music, creativity, and culture into one unforgettable experience.

With colorful outfits, upbeat music, and an atmosphere bursting with excitement, the event transformed the campus into a vibrant festival where every Paulinian had a place to connect, celebrate, and create lasting memories.

Organized to strengthen camaraderie and promote cultural appreciation, Paulchella 4.0 featured interactive activities such as Human Bingo and AGAPE, inspiring opening messages, spectacular performances from CASE, CON, and CBIT, the meaningful Friendship Bracelet Exchange, Paulinian PULSE, exciting raffle draws, fun-filled games, and a high-energy DJ Party that kept the crowd dancing under the evening sky.

More than just a campus event, Pauchella 4.0 captured the free-spirited essence of Coachella while embracing the heart of the Paulinian community. As festival lights illuminated the SPUD Ballfield, strangers became friends, creativity came alive, and every beat of the music echoed a single message: when Paulinians come together, they create more than a celebration, they create an unforgettable experience filled with unity, joy, and the true spirit of belonging.

Via Cloelyn Acojedo
Photo Courtesy by Krisha Anne B. Calumpang and Nigel Benedict V. Lipa

02/08/2026

𝐅𝐄𝐀𝐓𝐔𝐑𝐄 〣 Dagyaw 2026: Stitched with Music, Rhythm, and Friendship Bracelets

The campus did not ask us to become friends. It simply handed us a field, a stage, a bracelet, and a sky wide enough to hold strangers.

Somewhere between the music and the rhythm, blankets were spread across the wet grass, the smell of food lingered in the cold air, and familiarity grew across unfamiliar faces. Conversations wandered without urgency as time loosened its grip. The campus that was usually divided by classrooms, schedules, and departments, folded into something softer.

For a few hours, the field stopped belonging to performers alone; it belonged to everyone who had ever wondered where they fit. Each performance told stories through singing and dancing, showing the pillars that built the Paulinian community into what it is today.

Thread by thread, wrist by wrist, each Paulinian reached toward one another and exchanged bracelets. They looked simple, just beads, strings, and knots, but they were a small promise that names would become familiar, conversations would continue after the music faded, and a campus of unfamiliar faces could slowly feel like home.

And when the music faded and the decorations began to come down, nothing looked different.

The stage was still a stage. The field was still a field. The bracelets were still bracelets. But we were not the same people who had arrived.

Because in the end, we were not stitched together by thread.

We were stitched together by the moments between the performances, the silence between the songs, and the laughter across the blankets.

Via Sam Daniel Bacolod
Photo Courtesy by Nigel Benedict V. Lipa

The Paulinian

22/08/2026

21/08/2026

16/08/2026

16/08/2026

14/08/2026

02/08/2026

02/08/2026

02/08/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request

Subscribe