05/09/2026
28๐ญ๐ก ๐๐ฎ๐ง๐ ๐
๐๐ฌ๐ญ๐ข๐ฏ๐๐ฅ: ๐ฆ๐ฎ ๐๐ฎ๐๐ฎ๐ ๐๐๐น๐ถ, ๐ ๐ฎ๐ ๐๐๐๐ฒ๐ป๐๐ผ
Hindi lahat ng kuwento ay isinusulat. Ang iba, hinuhuli.
Habang sumasabay ang mga bandila sa ihip ng hangin, kumikislap ang mga kasuotan sa ilalim
ng araw, at umaalingawngaw ang musika sa lansangan, muling nabubuhay ang General Santos
City.
Ngunit sa likod ng makukulay na parada at masiglang tugtugin, may isang kuwentong mas
malalim kaysa sa isang pista. Kuwento ito ng dagat, ng kabuhayan, at ng mga taong bago pa
man sumikat ang araw ay nasa laot naโhumaharap sa alon upang may maiuwi sa kanilang
pamilya.
At sa gitna ng lahat ng ito, may isang huli na naging bahagi ng pagkakakilanlan ng
lungsod: ang ๐๐ช๐ฃ๐.
Makalipas ang dalawampu't walong taon, hindi na lamang ito simpleng pagdiriwang ng isang
produkto. Isa na itong pagdiriwang ng buong pamayanan at ng biyayang nagmumula sa dagat.
Sapagkat sa GenSan, ang tuna ay hindi lamang nakikita sa mga palengke, pantalan, at pabrika;
nakaugnay ito sa buhay ng mga pamilyang ang kabuhayan ay nakasandig sa mga alon.
๐ง๐ถ๐ป๐ถ๐ด, ๐ฆ๐ฎ๐ฏ๐ฎ๐ ๐๐ฎ ๐๐น๐ผ๐ป
Sa pista, maririnig ang hiyawan, tawanan, at kantahan. Sa pamamagitan ng ๐๐๐๐๐๐๐๐๐ผ,
nagiging mas buhay ang lansanganโisang entabladong bukas para sa mga mamamayan
upang makiisa, magsaya, at pansamantalang kalimutan ang pagod na dala-dala.
Ngunit bago pa man sumabay ang lungsod sa tugtog ng pista, may sarili nang himig ang
pantalan. Alas-singko pa lamang ng umaga, bago pa sumilip ang araw, gising na ito. Sa pagitan
ng ingay ng mga bangka at hampas ng alon, maririnig ang mga mangingisdang nagtatawanan
at nagbabatian:
โ๐๐ถ๐ฎ๐ถ๐ด๐ต๐ข? ๐๐ข๐ฌ๐ข๐ฉ๐ถ๐ญ๐ช ๐ฃ๐ข?โ
Simpleng tanong, ngunit pamilyar sa mga taong araw-araw na humaharap sa dagat. May
kuwentong dala ang bawat sagotโkung sapat ba ang huli, kung umabot ba sa kanilang kota, o
kung panibagong araw na naman ng paghihintay ang kanilang haharapin. Sa kanilang mga
tinig, may halong biro at pagod. Sa kanilang mga ngiti ay may tapang at tuwa. At sa bawat
hampas ng alon, tila may sariling kumpas ang dagat na matagal na nilang kabisado.
Hindi pa sumisikat ang araw, ngunit handa na silaโhawak ang kanilang mga lambat na ibinuhol
ng tiyaga at pag-asa upang sa panghuhuli ay tiyak ang biyaya at ligaya. Muli na naman silang haharap sa bughaw na dagat, dahil bago pa man marinig ang musika ng pista, may mga tinig
nang sabay na umaawit sa ritmo ng mga alon.
๐๐ถ๐๐ฎ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ฃ๐ถ๐ป๐ฎ๐ด๐ต๐ฎ๐ต๐ฎ๐๐ถ๐ฎ๐ป
Sa Tuna Festival, hindi lamang iisang gawain ang nagbubuklod sa mga mamamayan. May
๐๐ช๐ฃ๐ ๐๐ ๐๐ก๐ก๐จ, ๐๐๐จ๐ ๐๐๐จ๐ฉ ๐จ๐ ๐๐๐จ๐๐ฅ๐ค๐ง๐ฉ, ang ๐๐ช๐๐๐๐๐๐ฃ ๐จ๐ ๐ฟ๐๐ก๐๐ฃ, at iba paโkung saan
nagiging mas buhay ang lansangan sa init ng ihawan, amoy ng pagkain, tawanan, at mga
kuwentong nabubuo sa pagitan ng mga tao.
Sa gitna ng kasiyahan, makikita ang mga ngiting
abot-tainga, mga pamilyang nagsasalo-salo, mga magkakaibigang nagkukuwentuhan, at mga
estrangherong nagkakapalitan ng ngiti.
Ngunit higit pa sa saya ang makikita ritoโmakikita ang biyayang pinaghahatian. Para sa
maraming pamilyang nakatira malapit sa dagat, ang pangingisda ay hindi lamang hanapbuhay.
Ito ay buhayโparaan upang may pagkain sa hapag, may maipangtustos sa pang-araw-araw na
pangangailangan, at may maipagpatuloy na pangarap.
Sa yaman ng dagat sila kumakapit.
Kahit malakas ang alon, patuloy silang sumasabay sa hampas nito, sapagkat sa bawat
paglalayag ay may pamilyang naghihintay, may hapag na kailangang mapunan, at may
kinabukasang kailangang itaguyod.
๐๐๐ฃ๐๐๐โ๐ฉ ๐ข๐๐ฎ ๐๐ช๐ก๐๐ฃ๐ ๐๐ฃ๐๐ช๐ช๐ฌ๐ ๐ข๐ช๐ก๐ ๐จ๐ ๐ก๐๐ค๐ฉ, ๐ข๐๐๐ฅ๐๐ฅ๐๐ฉ๐ช๐ก๐ค๐ฎ ๐๐ฃ๐ ๐ ๐ช๐ฌ๐๐ฃ๐ฉ๐ค ๐ฃ๐ ๐๐ช๐ฃ๐ ๐๐๐จ๐ฉ๐๐ซ๐๐ก.
โ๏ธ Quebarb B. Marabiles
๐จ Zianlih Zosh Zareda
