https://www.facebook.com/114859704973045/

Mga Kabanata, General Santos, General Santos City (2026)

16/07/2026

TINURUAN KO SIYANG MAGGITARA

Chapter 4
"Mga Munting Sandali"

May mga pagkakataong hindi mo namamalayan na ang isang simpleng biro ay puwedeng magpaiwan ng ngiti buong gabi.

At minsan...

Kaunting salita lang ang sapat para kiligin ang isang fifteen-year-old na katulad ko.

---

Tulad ng nakagawian namin, nagkita na naman kami isang gabi.

Sa pagkakataong ito, sinubukan na naman akong gulatin ni Miko.

Pero mukhang nasanay na yata ako.

Hindi na ako napatalon.

Hindi na rin ako napasigaw.

Habang naglalakad ako pauwi, narinig ko siyang tumawa.

"Di ka nagulat?"

Lumingon lang ako at ngumiti.

Tapos bigla niyang sinabi...

"Sige nga... eh kung habulin kita?"
..

Sandali.

Ano raw?

Hindi ko alam kung bakit, pero parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Kaya ang ginawa ko?

Nagpabagal ako ng lakad.

Hindi dahil gusto kong magpahabol.

Siyempre hindi.

Curious lang ako.

Charot.

Pero hanggang ngayon...

Hindi ko na rin maalala kung ano ang sumunod na nangyari.

Baka tinanong n'yo pa kung hinabol ba talaga niya ako.

Eh...

Hindi ko rin alam.

O baka ayoko lang sabihin.

Char!

---

Kinabukasan, pumunta ulit siya sa bahay.

Pagdating pa lang niya, narinig ko na agad ang boses niya.

"Lola! Nandiyan po ba si Yana?"

"Lola."

Iyon ang tawag niya kay Mama.

Paglabas ko ng kwarto, nakangiti siya.

"Pahiram ng gitara."

Napangiti rin ako.

Pinahiram ko naman.

Kawawa naman eh.

At syempre...

Mabait talaga ako.

Huwag na kayong kumontra.

---

Kinabukasan ulit, pumasok ako sa school.

Habang papunta ako sa canteen, may nakita akong pamilyar na mukha.

Si Miko.

May kasama siyang isang babae.

Napahinto ako sandali.

Tapos napansin ko ang suot ng babae.

Varsity jacket.

At mukhang...

Kay Miko iyon.

Napangiti na lang ako.

"Swerte naman ni ate."

Iyon lang ang naisip ko.

Wala naman akong karapatang magtanong.

Hindi rin naman kami.

Magkaibigan lang.

At kahit magkaibigan kami...

Hindi kami iyong tipong nangingialam sa personal na buhay ng isa't isa.

Kaya ipinagpatuloy ko na lang ang paglalakad papunta sa classroom.

Minsan pala...

May mga tanong na hindi na kailangang itanong.

At may mga ngiting sapat na para itago ang kaunting selos na hindi mo naman maipaliwanag.

16/07/2026

TINURUAN KO SIYANG MAGGITARA

Chapter 3
"Ang Gantihan"

May mga taong hindi mo namamalayang nagiging parte na ng araw-araw mong buhay.

Hindi dahil lagi kayong magkausap.

Kundi dahil palagi na lang kayong nagkakasalubong.

Ganun si Miko.

Habang tumatagal, parang naging pamilyar na ang pangalan niya sa buong compound namin.

Hindi lang ako ang nakakakilala sa kanya.

Pati mga kapitbahay.

Pati mga kaibigan ko.

At doon nagsimula ang isa ko pang napansin.

Parang biglang dumami ang dumadaan sa tapat ng bahay namin.

Hindi naman dati ganito karaming "naglalakad."

Pero simula nang tumira si Miko kina Ate Gellana, parang naging busy ang kalsada.

Lalo na ang mga kaibigan kong babae.

"Aba... anong meron?" napapaisip na lang ako.

Minsan pa nga, parang sinasadya nilang dumaan nang paulit-ulit.

Eh syempre...

Gwapo naman kasi.

Matalino.

Palakaibigan.

Kaya hindi ko rin sila masisisi.

Ganun talaga kapag may bagong crush ang bayan.

Charot.

Habang tumatagal, mas lalo ring naging close si Miko sa mga tao sa lugar namin.

Kasama na siya sa halos lahat ng laro tuwing hapon.

Tumbang Preso.

Patintero.

Tagu-taguan...
..ng nararamdaman.

Ay, mali.

Tagu-taguan lang pala.

Fifteen years old pa lang ako noon, ha.

Huwag n'yo muna akong husgahan.

---

Isang gabi, inutusan ako ni Mama bumili ng asin sa tindahan.

Simple lang naman ang misyon ko.

Bumili.

Umuwi.

Matulog.

Pero mukhang may ibang plano ang tadhana.

Habang pauwi ako, bigla na lang...

"WHOOO!"

"Aaaaah!"

Napatalon ako sa gulat.

Paglingon ko...

Si Miko.

Tawang-tawa.

Halos hindi na makahinga sa kakatawa.

"Ay, natakot ka!"

Nakasimangot akong tumingin sa kanya.

"Makakabawi rin ako sa'yo."

Ngumiti lang siya.

Parang hindi naniniwala.

"Mamaya ka sa akin," dagdag ko habang nakataas pa ang isang kilay.

Challenge accepted.

Kinabukasan, siya naman ang bumili sa tindahan.

At ako?

Nakaabang na.

Tahimik akong nagtago habang papalapit siya.

Nakatutok pa ang mata niya sa cellphone.

Perfect.

Pagdaan niya...

"WHOOO!"

"Ay!"

Napaatras siya sa gulat.

Napahawak pa sa dibdib.

Hindi ko na napigilan ang tawa ko.

"Wahahaha! Gulat ka rin!"

At bago pa siya makabawi...

Tumakbo na ako pauwi.

Paglingon ko, nakangiti lang siya.

Ngiting nagsasabing...

"Hindi pa tayo quits."

At tama nga ako.

Mula noon, halos gabi-gabi na kaming may gantihan.

Isang beses siya.

Isang beses ako.

Parang naging laro na namin ang gulatan.

Hanggang sa isang gabi...

May nangyari na hindi ko inaasahan.
..

To be continued.

16/07/2026

TINURUAN KO SIYANG MAGGITARA

Chapter 2
"Mas Malapit sa Isa't Isa"

May mga pagkakataong hindi mo namamalayan na unti-unti ka na palang nagiging komportable sa presensya ng isang tao.

Hindi dahil sa malalaking pangyayari.

Kundi dahil sa maliliit na sandaling paulit-ulit ninyong pinagsasaluhan.

Isang araw, pumunta sina Ate Gellana at Kuya Franky sa bahay nina Miko.

Nang makita kong paalis na sila, agad akong nagsabi,

"Ate, sabay ako."

Hindi naman kasi ako basta-basta pinapayagang lumabas ng bahay. Mahigpit sina Mama at Papa. Pero kapag mga ate ko ang kasama ko, pumapayag naman sila.

Kaya ayun...

Nakasakay na naman ako sa kotse.

At gaya ng inaasahan ko...

Katabi ko na naman si Miko.

"Magkatabi na naman kami..." bulong ko sa sarili ko.

Hindi ko na naman alam kung paano magsisimula ng usapan.

Hindi dahil suplado siya.

Kundi dahil kapag nandiyan siya, parang nawawala lahat ng salitang gusto kong sabihin.

Kaya gaya ng dati...

Tahimik na naman ako.

Habang nasa biyahe, bigla naming nakita sina Mama at Papa na nakasakay sa kanilang motor.

Napangiti sila nang makita kaming magkakasama.

At ako?

Lalo lang akong kinabahan.

Habang papunta kami sa bahay nina Miko, hindi ko maiwasang matawa sa daan. Pababa, pataas, paikot-ikot—parang alon ang kalsada. Sa bawat lubak, napapahagikgik ako.

Hanggang sa nagtawanan na rin kaming lahat.

Sa simpleng biyahe na iyon, mas naging magaan ang pakiramdam ko.

Pagdating sa bahay nila, napansin ko kung gaano kasimple ang kanilang tahanan.

Tahimik ang paligid.

Presko ang hangin.

Simple.

Pero napakapayapa.

Hindi man kami nagtagal, may kakaibang saya akong naiuwi nang araw na iyon.

At mula noon, pakiramdam ko, unti-unti na kaming nagiging magkaibigan.

Hindi pa sobrang close.

Pero hindi na rin kami gaanong ilang sa isa't isa.

---

Makalipas ang ilang araw, nakita ko si Miko sa bahay namin.

Pagpasok pa lang niya, agad siyang nagmano kina Mama at Papa.

Napangiti ako.

"Respeto..." iyon agad ang pumasok sa isip ko.

Sa totoo lang, bihira akong makakita ng lalaking ganoon kagalang sa matatanda.

Habang tumatagal, parang naging komportable na rin siya sa bahay namin.

Parang isa na rin siya sa mga madalas na bisita.

Hanggang sa isang araw...

Nalaman niyang marunong pala akong maggitara.

Lumingon siya sa akin at nakangiting nagsabi,

"Pwede mo ba akong turuan?"

Napangiti naman ako.

Syempre, hindi ako madamot.

Isa pa...

Mabait naman akong tao.
..At baka gusto ko rin siyang turuan.

Konti lang.

Yieeee.

O baka para lang magkaroon kami ng mas maraming oras na magkasama.

Charot.

13/07/2026

TINURUAN KO SIYANG MAGGITARA

Chapter 1
"Ang Batang Nangulit sa Basketball"

May mga taong dumarating sa buhay natin nang hindi natin inaasahan.

Habang tahimik akong nakaupo at nanonood ng basketball sa court malapit sa amin, bigla na lang may kumuhit sa ulo ko.

Napalingon ako.

Wala.

“Namamalikmata lang yata ako,” bulong ko sa sarili ko.

Ilang segundo pa ang lumipas, bigla na namang may kumuhit.

Paglingon ko...
Nahuli ko rin ang salarin.

Nakangiti lang siya habang tila natutuwa sa pang-aasar niya.

At ako?
Ngumiti rin.

Pero alam n’yo ‘yung ngiting pilit lang? Hindi dahil galit ako, kundi dahil hindi ko alam ang sasabihin. Napakamahiyain kong tao. Isa pa, Bisaya siya at galing naman ako sa tribu. Baka kung ano pa ang masabi ko at magkamali lang ako.

Kaya ngumiti na lang ako.

At doon nagsimula ang lahat.

Ang pangalan niya ay Miko.
At ako naman si Yana.

Pamangkin siya ng asawa ng ate kong si Ate Gellana. Noon, hindi ko pa alam na ang simpleng pangungulit na iyon ang magiging simula ng maraming alaalang matagal kong dadalhin.

Lumipas ang ilang araw.

Enrollment noon nang samahan ako ng kuya kong kunin ang report card ko. Akala ko kaming dalawa lang ang aalis.

Nagulat na lang ako nang makita kong kasama rin pala si Miko. Motor ang dala ni Kuya, kaya wala akong choice kundi umupo sa likod nila.

At alam n’yo ba ang pinakamahirap? Hindi ang biyahe.

Kundi ang katotohanang halos wala akong masabi habang nasa likod niya ako. Parang kapag nandiyan siya, nawawala lahat ng gusto kong sabihin.

Tahimik lang akong nakatanaw sa daan habang pinipilit maging normal ang tibok ng puso ko.

Pagdating sa school, kinuha ko agad ang card ko. Pagkatapos no’n, umuwi rin kami.

Doon ko nalaman na lilipat pala siya sa school namin bilang Grade 9 student.

Hindi ko alam noon...
na hindi lang pala siya lilipat ng paaralan.

Unti-unti rin pala siyang magiging bahagi ng mga susunod na kabanata ng buhay ko.

✍️ Author’s Note:
Ang kuwentong ito ay hango sa mga alaala ngunit isinulat bilang kathang-isip. Ang mga pangalan, tauhan, at ilang pangyayari ay binago para sa layunin ng kuwento.

13/07/2026

TINURUAN KO SIYANG MAGGITARA

May mga taong dumarating sa buhay natin nang hindi natin inaasahan.

Minsan, nagsisimula lang sila sa isang simpleng "Hi," sa isang ngiti, o sa isang hiram na gitara.

At bago mo namalayan, naging bahagi na sila ng mga alaalang hindi mo kailanman malilimutan.

Ito ay kuwento ni Yana—isang tahimik at mahiyain na dalagang mas komportable sa katahimikan kaysa sa pakikipag-usap.

At ni Miko—isang binatang hindi niya inakalang magiging isa sa pinakamakulay na kabanata ng kanyang kabataan.

Hindi ito kuwento ng perpektong pag-ibig.

Hindi rin ito kuwento ng mga pangakong nauwi sa habang-buhay.

Isa lamang itong koleksiyon ng mga simpleng sandali—mga tawanan, asaran, musika, pamilya, at mga damdaming unti-unting nabuo sa paglipas ng panahon.

Dahil minsan...

Hindi lahat ng taong tinuruan mong tumugtog ng gitara ang para sa'yo.

Pero maaari silang maging isa sa pinakamagandang kantang maiiwan sa puso mo.

Maligayang pagdating sa unang kabanata.

Mga Kabanata

16/07/2026

16/07/2026

16/07/2026

13/07/2026

13/07/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request