06/03/2026
"RUNAWAY BRIDE vs RUNAWAY GROOM"
"CHAPTER 02”
Hindi naging madali para kay Melissa ang desisyon na ginawa. Kahit pumayag na siya sa gusto ng ama, hindi pa rin nawawala ang bigat sa kanyang dibdib.
Kinabukasan, araw ng sabado maaga pa lang ay abala na ang buong bahay. May mga kasambahay na naglilinis, may nagluluto, at may naghahanda ng mesa.
Alam ni Melissa kung bakit, darating ang lalaking mapapangasawa niya si Dexter Rivera.
“Anak, bumaba ka na,” tawag ng kanyang ama mula sa ibaba. “Nandito na sila.”
Huminga muna nang malalim si Melissa bago tumayo. Humarap siya sa salamin, inayos ang sarili, at pinilit ngumiti kahit pakitang tao lang.
Pagbaba niya sa sala, agad niyang nakita ang ama na may kausap na mag-asawa ang mga magulang ng lalaking ipapakasal sa kanya.
Sa tabi ng mga ito may isang lalaking nakatayo, matangkad at gwapo, nang mapatingin ito sa kanya, bahagya itong ngumiti.
“Melissa anak, hayaan mong ipakilala ko sa’yo si Dexter.” Lumapit si Melissa, pilit na ngumiti.
“Hi.” Mahina niyang bati.
“Hi, nice to finally meet you.”Sagot ng lalaki.
Kung tutuusin, gwapo si Dexter, maayos magsalita, at mukha rin itong mabait iyon ang unang impresyon ni Melissa.
Ngunit kahit ganoon, hindi pa rin niya maramdaman ang saya at excitement sa paghaharap nila.
“Mag-usap muna kayo sa garden, para makilala niyo ang isa’t isa.” Nagkatinginan sila ni Dexter bago sabay na tumango.
Tahimik silang naglakad palabas ng garden. Ilang sandali munang katahimikan ang namagitan sa kanila hanggang si Dexter ang unang nagsalita.
“Hindi ko alam kung paano magsisimula,” sabi nito sabay bahagyang ngiti. “Pero siguro maging honest na lang tayo.”
“Mas okay iyon.”Pag sangayon ni Melissa. Huminto si Dexter at humarap sa kanya.
“Ayokong magsinungaling sa’yo, Melissa. Hindi rin ito ang gusto ko.”
“Ibig mong sabihin… napipilitan ka rin lang katulad ko?”
“Exactly,” diretsong sagot nito. “Gusto ng mga magulang ko ang pagsasanib ng negosyo natin. Para sa kanila, practical ito. Pero para sa akin hindi…may girlfriend ako at mahal na mahal ko siya.”
Nanlaki ang mga mata ni Melissa, pero hindi sa gulat kundi sa kakaibang pakiramdam ng pagka-relate.
“May girlfriend ka?” ulit niya, tumango si Dexter.
“Oo limang taon na kami. May balak na sana akong mag-propose sa kanya bago mangyari ang arrangement na ito.”
“Alam ba niya ang tungkol dito?”
“Hindi pa, at iyon ang masakit. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya tiyak na masasaktan siya.”
“Mukhang pareho tayong walang choice.”
Napangiti si Dexter, ngunit may lungkot ang ngiti.
“Oo. Pero ayokong lokohin ka. Ayokong pumasok tayo sa kasal na puno ng kasinungalingan.”
“Tama ka, kahit ako ayokong magsimula sa ganoon.” Sandaling natahimik ang dalawa.
“Kung may isang bagay man akong hinihiling iyon ay ang respeto. Hindi ko alam kung paano ito gagana, pero sana… maging maayos tayo.”
“Ganoon din ang gusto ko, pareho nating hindi gusto ang sitwasyong ito.”
“Salamat, kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko.”
Habang nag-uusap sila, ramdam ni Melissa na hindi masamang tao si Dexter. Sa katunayan, kung sa ibang sitwasyon lang siguro kung walang pilitan maaari pa silang maging magkaibigan.
Ngunit malinaw rin sa kanya ang isang bagay
pareho silang biktima ng desisyong hindi nila pinili.
Pagbalik nila sa loob ng bahay, nagpalitan ng ngiti ang kanilang mga magulang, tila kontento sa nakikitang katahimikan sa pagitan nila.
Mula nang araw na iyon, hindi na mapalagay si Melissa. Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang mga salitang binitawan ni Dexterang ang girlfriend nito, ang planong kasal na naudlot, at ang katotohanang dahil sa kanya, may dalawang taong masasaktan.
Hindi niya ginusto ito pero siya ang nasa gitna.
Isang gabi, habang kumakain sila ng hapunan, hindi na niya napigilan ang sarili.
“Papa,.sigurado po ba kayo sa desisyon niyong ipakasal kami ni Dexter?”
“Bakit mo natanong?”
“May masasaktan po, hindi lang kami pati ibang tao.”
“Anak, naiintindihan kita. Pero minsan, kailangan nating isantabi ang personal na damdamin para sa mas malaking responsibilidad.”
“Paano naman po ang kaligayahan namin?” tanong ni Melissa, nanginginig ang boses.
“Darating din iyon sa tamang panahon.”
Mabilis na lumipas ang mga araw, linggo at buwan. Dumating ang araw ng kanilang kasal araw na para kay Melissa ay kasumpa-sumpa.
Nakaupo si Melissa sa harap ng salamin, suot ang puting robe habang inaayusan ng dalawang make-up artist. Maingat ang bawat galaw ng mga ito, parang takot na magk**ali.
“Relax ka lang, maganda ka na at lalo ka pang gaganda.” Ngumiti si Melissa, pero hindi umabot sa mga mata niya.
“Okay ka lang ba?” Tanong ng isa pang stylist habang inaayos ang buhok niya.
“Oo.” Sagot niya, kahit hindi totoo.
“Ito na ba talaga ang gusto ko? Ito na ba ang buhay na pipiliin ko?”Kausap niya sa sarili.
“Melissa.” Tawag ng kanyang ama mula sa pintuan. “Ayos ka lang ba?”
“Opo, papa.”Lumapit ang ama niya at hinawakan ang balikat niya.
“Salamat anak sa pag-unawa. Hindi ko ito makakalimutan.”Ngumiti si Melissa pero hindi umabot sa mga mata.
“Sana nga po papa… tama itong ginagawa ko.”
“Tama ito sa lahat ng tama.”
Paglabas ng ama niya, napatingin muli si Melissa sa sarili sa salamin.
Maya-maya, pumasok ang isa sa mga bridesmaid niya.
“Melissa, ready na ang lahat, ikaw na lang ang hinihintay.”Huminga muna siya nang malalim.
___Itutuloy___
For more stories please follow my account like comment at share pagkatapos magbasa salamat ❤️
