05/09/2026
Medical Mission Turned Into a Horror Story —
HUWAG KANG PIPIKIT
PART1
Noong pumunta kami sa Tacloban, Leyte para sa isang medical mission, hindi ko talaga in-expect na may kakaibang mangyayari. Ilang panahon pa lang ang lumipas mula nang manalasa ang Bagyong Yolanda, at isa kami sa mga pumunta roon para tumulong sa mga relief operations. Kasama ko ang cameraman ko at mahigit isang dosenang doctors at dentists. May mga feeding program at medical missions na ginagawa para sa mga survivors, at bahagi ng trabaho namin ang tumulong at mag-cover ng mga activities. Dati akong nagtatrabaho sa television sa Pilipinas at nakapag-cover na rin ako ng mga horror stories. Nakapag-interview na ako ng paranormal experts at pastors tungkol sa mga ganitong bagay, kaya hindi naman ako yung tipong madaling matakot agad. Pagdating namin sa isang rural area malapit sa Tacloban, may pinag-stay-an kaming malaking lumang bahay. Malaki ang bahay at may isang napakalaking puno sa tabi nito. Pagod ako noon kaya naghanap na agad ako ng kuwartong matutulugan. Nang makita ko yung master bedroom, natuwa ako dahil malaki ang k**a at maluwag ang kuwarto. Kaya iyon ang pinili ko. Pero napansin kong hindi sumunod sa akin ang cameraman ko. Nakatayo lang siya sa may pintuan at nakatingin sa loob. “Bro, dito na lang ako sa ibang kuwarto,” sabi niya. Tinanong ko kung bakit, pero hindi niya maipaliwanag nang maayos. Ayaw lang talaga niyang pumasok. Hindi ko na siya pinilit. Ang napansin ko lang, parang may takot sa mga mata niya habang nakatingin sa k**a. Hindi ko na iyon pinansin at natulog na lang ako.
Malaki ang bintana ng kuwarto at tanaw mula roon ang malaking puno sa labas. Tahimik ang paligid at malamig ang hangin, kaya hindi na kailangan ng electric fan. Hindi ko alam kung gaano ako katagal natulog nang bigla akong magising. Ang una kong naramdaman ay parang may napakabigat na nakadagan sa katawan ko. Gusto kong gumalaw at bumangon pero hindi ko magawa. Parang hindi sumusunod sa akin ang katawan ko. Habang nakapikit ako, may nakita akong malaking pigura sa kisame. Mahaba ang buhok nito at mahahaba rin ang mga daliri. Nakasuot ito ng maruming puting damit na parang lumang damit na nakikita sa mga rebulto ni Maria. Hindi ko makita ang mukha dahil natatakpan iyon ng buhok. Ang kakaiba, kapag binubuksan ko ang mga mata ko, nawawala siya at ang nakikita ko lang ay ang normal na kuwarto. Pero kapag ipinipikit ko ulit ang mga mata ko, nandoon siya. Unti-unti siyang lumapit hanggang sa maramdaman kong parang may dumaklot sa leeg ko. Yung kabilang k**ay naman ay may mahahabang kuko na tumusok sa bandang kaliwa ng dibdib ko. Sobrang totoong-totoo ng sakit at takot na nararamdaman ko noon. Pinilit kong manalangin at sinaway ko kung anuman iyon sa pangalan ni Jesus. Habang patuloy akong nagdadasal, unti-unti kong naramdaman na nakakagalaw na ulit ako. Doon ako agad bumangon at binuksan ang ilaw. Kinuha ko ang Bible ko at nagbasa ng Psalm 2. Maya-maya, nawala rin yung nakita ko.
Akala ko tapos na iyon. Maya-maya, kailangan ko namang pumunta sa CR. May gumagamit ng bathroom sa baba, kaya lumabas na lang ako ng bahay para umihi. Tahimik lang sa labas at wala naman akong napansin na kakaiba. Pagkatapos kong umihi, bumalik na ako sa loob at natulog. Kinabukasan, bandang alas-kuwatro ng madaling-araw, nakita ko ang asawa ng pastor sa kusina. Kumakanta siya ng mga Christian songs habang ginagawa ang mga kailangan niyang gawin. Gusto ko sanang itanong sa kanya kung may alam ba siya tungkol sa kuwartong tinulugan ko, pero nagmamadali rin ako dahil may susundo sa amin papunta sa mission site. Kaya hindi ko na lang sinabi. Pagdating namin sa mission, nagsimula na ang trabaho. May mga tent at makeshift areas para sa circumcision, dental work at iba pang minor procedures. Habang nagtatrabaho kami, napansin kong sobrang bigat ng katawan ko. Para bang may nakapatong sa balikat ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang pakiramdam ko. Sanay naman ako sa puyat at pagod dahil sa trabaho. Nang makabalik kami sa bahay, may mga doctors na nagbiro sa akin. “Sino kaaway mo kagabi?” tanong nila. Akala ko ang ibig nilang sabihin ay baka narinig nila akong humihilik o may pinag-awayan ako sa panaginip. Hindi ko alam na may ibang nakita pala sila.
Nang gabing iyon, napansin ko rin ang isang napakalumang cabinet sa kuwarto. Mukhang sobrang tanda na nito at ang mga pinto ay nakapako, na para bang matagal nang hindi binubuksan. Hindi ko na iyon pinakialaman. Nang makatulog ako, bumalik ulit ang parehong pigura. Pareho ang itsura—mahaba ang buhok, mahahabang daliri at lumang puting damit. Muli kong naramdaman ang bigat sa katawan ko at yung sakit sa bandang kaliwa ng dibdib. Pinilit ko ulit itong labanan sa pamamagitan ng panalangin at pagbabasa ng Bible. Habang nangyayari iyon, paulit-ulit ding nagri-ring ang cellphone ko. Sinasagot ko ang mga tawag pero walang nagsasalita sa kabilang linya. Kapag tinitingnan ko ang phone pagkatapos, wala namang registered number. Ilang gabi itong nangyari. Sa loob ng halos tatlong araw, paulit-ulit kong nararanasan ang parehong bagay. Hanggang sa dumating ang ikaapat na gabi.
Kinabukasan, kinausap ako ng head doctor. Doon niya sinabi sa akin ang isang bagay na talagang nagpaisip sa akin. Ayon sa kanya, may ilang doctors at dentists na nakakita sa akin habang natutulog. Hindi raw ako simpleng nakahiga sa k**a. Nakita raw nila akong nakatayo sa ibabaw ng k**a at mabilis na umiikot ang katawan ko bago ako bumagsak. Para sa akin, ang nararanasan ko noon ay pakikipaglaban sa isang bagay na hindi ko maintindihan. Pero sa paningin nila, ibang-iba ang itsura ng nangyayari. Mas lalo akong kinilabutan nang sabihin nilang wala raw cellphone signal sa buong area. Ibig sabihin, imposible raw na may normal na tumatawag sa akin nang paulit-ulit sa mga gabing iyon. Kinausap ng head doctor ang pastor sa office tungkol sa nangyayari sa akin. Hindi ko alam ang buong detalye ng usapan nila, pero pagkatapos noon, napagdesisyunan nilang pauuwiin na ako sa Manila kahit hindi pa tapos ang scheduled assignment namin. Bago ako umalis, sinabi raw ng pastor sa head doctor, “Pauuwiin mo na ’yan bago mapuruhan.” Hindi ko na tinanong kung ano ang ibig niyang sabihin. Gusto ko na lang umalis.
Bandang alas-tres ng hapon nang makabalik ako sa bahay para mag-empake. Doon ko nakita ang asawa ng pastor at doon ko na siya tinanong tungkol sa mga nangyayari sa kuwarto. Saka niya sinabi sa akin ang tungkol sa bahay. Hindi pala kanila ang lugar. Church property iyon at doon lang sila pinatira. Ang dating may-ari ng bahay ay isang matandang babae na namatay mismo sa kuwartong tinulugan ko. Habang inilalarawan niya sa akin ang babae, unti-unting nanlamig ang katawan ko. Mahaba ang buhok nito. Mahaba rin ang damit. At iyon mismo ang itsura ng pigurang paulit-ulit kong nakikita tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko. Tinanong ko rin tungkol sa lumang cabinet na nakapako. Sinabi niya na doon nakalagay noon ang mga damit ng matandang babae. Nang mamatay ito, iniwan nilang ganoon ang cabinet at hindi na rin inayos ang k**a. Saka ko rin nalaman ang tungkol sa lugar sa labas kung saan ako palaging umiihi sa gabi. Doon pala inilibing ang matandang babae. Hindi ko lang nakikita ang puntod dahil sobrang dilim sa gabi. Yung malaking puno na tanaw ko mula sa kuwarto ay bahagi rin ng lugar kung saan inililibing ng pamilya ang kanilang mga namatay. Sa lugar na iyon, may mga pamilyang naglilibing ng kanilang mga mahal sa buhay sa sarili nilang garden o orchard kaysa sa regular na cemetery.
Nang marinig ko ang lahat, hindi ko napigilang itanong kung bakit ngayon lang niya sinabi sa akin. Kung sinabi niya iyon noong unang araw pa lang, hindi sana ako natulog sa kuwartong iyon. Hindi na siya gaanong nakasagot. Nag-empake na lang ako at naghanda nang umalis. Akala ko doon na matatapos ang lahat. Hindi ko pa alam na yung pag-alis ko sa lumang bahay na iyon ay simula pa lang ng mas nakakatakot na bahagi ng medical mission namin.
