30/01/2026
May mga taong bumabangon hindi dahil magaan na ang lahat, kundi dahil ayaw na nilang manatiling nakalugmok.
Bitbit pa rin nila ang bigat ng kahapon, ang mga luhang tahimik lang pinunasan, at ang mga tanong na hanggang ngayon ay walang sagot. Pero sa bawat umaga, pinipili pa rin nilang huminga, maniwala, at umasa.
Hindi man sigurado ang bukas, umaasa pa rin sila—hindi sa pangakong walang sakit, kundi sa paniniwalang may dahilan kung bakit patuloy silang bumabangon. At minsan, ang pag-asa ay hindi sigaw ng saya, kundi isang bulong sa sarili: “Kaya ko pa.”
Dahil ang tunay na lakas ay hindi laging nakikita.
Minsan, ito’y simpleng pagbangon… para muling umasa. 🌤️