06/09/2026
My Story: Faith, Volleyball, and a Second Chance
My life was not always easy.
Noong bata pa ako, dumating ang panahon na nag stop Ako sapag aaral, at hindi ko alam kung kailan ako makakabalik sa school. Habang nakikita ko ang ibang mga kabataan na nagpapatuloy sa kanilang pag-aaral, may mga pagkakataong naiisip ko, “Makakapag-aral pa kaya ako someday?”
Pero kahit nahinto ako, hindi naman nawala ang pangarap ko.
I always believed that someday, God would give me another opportunity.
At hindi ko alam na ang sagot sa panalangin ko ay darating sa isang bagay na hindi ko inaasahan—volleyball.
One day, habang naglalaro ako ng volleyball, may isang coach na nakakita sa akin. Hindi ko naman in-expect na mapapansin niya ako. I was just playing, enjoying the game, and doing my best.
Pero nakita ng coach ang potential ko.
He gave me an opportunity to train and play.
Doon nagsimula ang isang bagong chapter ng buhay ko.
Sa volleyball, marami akong natutunan. I learned discipline, patience, teamwork, and perseverance. Hindi lahat ng training madali. May mga araw na sobrang pagod ako. May mga laro na hindi kami nananalo. May mga pagkakataon ding nagkakamali ako.
Pero natutunan kong hindi mahalaga kung ilang beses kang nagkamali. Ang mahalaga ay bumangon ka at subukan mong muli.
And volleyball became more than just a sport for me.
It became a blessing.
Through volleyball, I met people who believed in me. At higit sa lahat, nagkaroon ako ng pagkakataong maibalik ang isang pangarap na matagal kong hinihintay—ang makapag-aral muli.
Elementary graduate lang ako noon, pero binigyan ako ng pagkakataong makapag-college.
Honestly, it was not easy.
Minsan kinakabahan ako. Iniisip ko kung kaya ko ba. I knew that I was starting again while others had already been studying continuously.
Pero sinabi ko sa sarili ko:
“Maybe I started late, but I am not too late.”
Hindi mahalaga kung nahuli ako. Ang mahalaga, nakabalik ako.
At habang nagpapatuloy ako sa school at volleyball, may isang bagay na hindi ko kailanman gustong mawala sa buhay ko—ang faith ko sa Diyos.
I am a Sabbath keeper.
Para sa akin, ang Sabbath ay very important. Ito ang panahon na inilaan ko para sa Diyos, para sa pagsamba, pagpapahinga, at paglalaan ng panahon sa aking faith.
Kaya every Sabbath, wala akong training, hindi ako naglalaro ng volleyball, at hindi rin ako pumapasok sa school.
Even if there is a training.
Even if there is an important game.
Even if there is a school activity.
I choose to honor the Sabbath.
Hindi dahil ayaw kong maglaro.
Hindi dahil ayaw kong pumasok.
At lalong hindi dahil ayaw kong maging successful.
I simply choose to put God first.
Minsan mahirap.
As a volleyball player, gusto ko rin namang makasama ang team. Gusto kong mag-training. Gusto kong maglaro sa mga importanteng matches. Bilang estudyante, gusto ko ring pumasok at hindi maiwan sa lessons.
Pero kapag Sabbath na, kailangan kong tandaan kung ano ang pinakamahalaga sa akin.
My faith comes first.
Naniniwala ako na hindi kailangang isuko ang pananampalataya para lang maabot ang pangarap.
I believe that if God gave me the opportunity to study again, He can also guide me in balancing my studies, volleyball, and faith.
Maybe some people will not understand my decision.
Maybe some people will ask:
“Bakit hindi ka nag-training?”
“Bakit hindi ka naglaro?”
“Bakit hindi ka pumasok sa school?”
At ang sagot ko ay simple:
“Because it is my Sabbath, and I choose to honor God.”
Hindi ko sinasabing madali ang path na pinili ko.
But I believe that every sacrifice has a purpose.
Minsan, kailangan nating tanggihan ang isang bagay na gusto natin dahil may mas mahalaga tayong pinaniniwalaan.
At para sa akin, my relationship with God is more important than one game, one training, or one school activity.
Kapag iniisip ko ang journey ko, parang hindi ko rin makapaniwala kung gaano kalayo na ang narating ko.
I was once a child who stopped going to school.
Now, I am a college student.
I was once just playing volleyball for fun.
Now, I have a coach who saw something in me and gave me an opportunity.
I once wondered if I would ever continue my education.
Now, I am living the opportunity I once prayed for.
And through all of these changes, my faith remains with me.
Hindi man perfect ang buhay ko, pero grateful ako sa bawat opportunity na dumating.
Grateful ako sa coach na nakakita ng potential ko.
Grateful ako sa mga taong sumusuporta sa akin.
Grateful ako sa pagkakataong makapag-aral muli.
At higit sa lahat, grateful ako sa Diyos dahil hindi Niya ako pinabayaan.
My story is a reminder that sometimes, a delay is not the end.
Sometimes, God allows us to take a different path before He leads us to where we are meant to be.
I may have stopped studying before, but I never stopped dreaming.
I may have started later than others, but I will continue moving forward.