27/08/2026
๐ฃ๐๐ก๐๐ง๐๐๐๐ก | ๐ฆ๐ฎ ๐๐ฎ๐๐ฎ๐ ๐ฆ๐ฎ๐น๐ถ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ ๐ถ๐ป๐ฎ๐ป๐ฎ
Hindi ko talaga maintindihan noon kung bakit natin ipinagdiriwang ang Buwan ng Wika. Nang maglaon, naisip ko na ang wika ay hindi lang basta isang bagay na ating sinasalita.
Para sa iba, isa lamang itong karaniwang pagdiriwang sa paaralan. Makukulay na barong at baroโt saya, mga awiting Pilipino na umaalingawngaw sa mga pasilyo at mga tulang binibigkas sa entablado.
Pero para sa akin, dahan-dahan itong nagiging mas malalim pa kaysa roon.
Ito ay tahanan.
Sa paraan ng pagtawag sa akin ng aking lola mula sa kusina. Nasa simpleng "Kumain ka na ba?" na sa hindi maipaliwanag na paraan ay nangangahulugang "Inaalala kita." Nasa mga biro na sa ating wika lang nagkakaroon ng tunay na kahulugan. Nasa mga salitang ginagamit natin kapag hindi kayang sabihin ng Ingles ang eksaktong nais nating ipahayag.
Nagsimula kong mapansin na ang bawat salitang Filipino ay may sariling ibig sabihin.
Ang bayanihan ay makikita sa pagtutulungan ng mga tao gamit ang kanilang mga kamay.
Ang pagmamahal ay may dalang init na laging nananatili sa isang pamilya.
Ang pangarap ay may kasamang pag-asa ng mga nauna sa atin. Kasama rin dito ang mga pangarap na patuloy pa nating binubuo.
At marahil, iyon ang dahilan kung bakit napakaganda ng isang wika. Hindi lamang dahil sa mga salitang bumubuo rito, kundi dahil sa mga kuwentong ayaw nitong hayaang ating malimutan.
Minsan, iniisip ko kung ano ang mangyayari kapag tuluyan nating itinigil ang pagsasalita sa wikang nagpalaki sa atin.
Mawawala lang ba ang mga salita?
Pati na rin ang mga bahagi ng mga taong, lugar, at alaalang nakatago sa loob ng mga ito?
Siguro, ito ang dahilan kung bakit mahalaga ang ang pagdiriwang ng Buwan ng Wika.
Hindi dahil kailangan nating magsuot ng tradisyonal na kasuotan sa isang araw. Hindi rin dahil pinapalamutian natin ang ating mga silid-aralan ng mga salitang matagal na nating alam.
Kundi dahil, kahit sa isang saglit, naaalala nating balikan ang wikang nagdala ng ating kasaysayan bago pa natin ito natutunang tawaging atin.
Dati, iniisip ko na ang wika ay isang bagay na minana natin.
Ngayon, naniniwala akong ito ay isang bagay na bitbit natin.
Sa tuwing ginagamit natin ang ating sariling wika, sumusulat ng tula sa Filipino, nagkukuwento gamit ang sarili nating mga salita, o simpleng nagsasabi ng salamat sa halip na palitan ito ng banyagang salita, may maliit na bahagi ng ating tahanan tayong pinapangalagaan.
Bitbit natin ang mga tinig ng ating mga lolo at lola.
Ang mga kwento ng ating mga ninuno.
Ang mga tawa noong tayo ay bata pa.
Ang mga pangarap ng mga taong nauna sa atin.
At marahil, hindi natin namamalayan. Nagiging bahagi rin tayo ng kuwentong kanilang sinimulan.
At maaaring iyon ang totoong pagdiriwang.
Hindi lang ito tungkol sa pag-alala sa wika ng ating nakaraan. Mahalaga rin na piliin nating bigyan ito ng boses sa ating kinabukasan.
Sapagkat hanggaโt patuloy tayong nagsasalita, umaalala, at nagkukuwentoโ
Hindi mawawala ang wikang minana natin.
Ng The Sentinel / Ang Kalatas | Samantha Awa
Dibuho ni | Pheomela Parada
