26/02/2026
๐๐๐๐๐๐๐ 4: ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐
๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐
Tahimik ang buong silid nang pumasok ang g**o. Muling naupo si Celene sa tabi ni Lian, hawak pa rin ang sketch na ibinigay nito. Muling bumalik ang kaniyang mga ngiti ng tignang muli ang sketch ni Lianโhanggang sa biglang bumukas ang pinto.
Isang babaeng may mahabang buhok at matalim na mga mata ang pumasok, kasunod ang guidance officer. May kakaibang presensya ang dalagaโparang aninong muling bumabalik matapos ang mahabang pagkawala.
โClass, may bago kayong kaklase,โ saad ng g**o. โPlease introduce yourself.โ
Tumayo ang babae at bahagyang ngumiti.
โHi, Iโm Kai.โ
Parang may biglang humigpit sa dibdib ni Chace. Napahinto ang kanyang paghinga, at napakapit siya sa gilid ng mesa. Si Sam at Zach ay nagkatinginan, kapwa nagulat. Si Lian namaโy napatigil sa pagguhit.
โEx mo โyan, โdi ba?โ pabulong na saad ni Sam.
Hindi sumagot si Chace. Titig lang ang sagot niyaโtitig na puno ng alaala.
Si Celene, bagamaโt walang alam, ay agad napansin ang pagbabago kay Chace. Kaninaโy palangiti ito, ngayoโy tahimik at mailap. Napatingin siya rito, at saglitโnagtagpo ang mga mata nila.
Hindi nagsalita si Chace, pero marahan siyang ngumiti kay Celene, isang ngiting pilit ngunit may lambing. Pagkatapos, inayos niya ang upuan ni Celene, bahagyang inilapit bago muling humarap sa unahan.
Napakunot-noo si Celene.
Bakit parang ako lang ang pinapansin niya?
Umupo si Kai sa bakanteng upuanโeksakto sa likod ni Chace.
โChace,โ mahinang tawag ni Kai. โMatagal.โ
Hindi lumingon si Chace. Sa halip, kinuha niya ang ballpen ni Celene na nahulog at maingat na inilapag sa mesa nito.
โAy, salamat,โ bulong ni Celene.
Tumango si Chace. โIngat ka lagi,โ sagot niyaโmahina, pero sapat para marinig ni Celene.
Lalong naguluhan ang dalaga.
Sa buong klase, ramdam ni Celene ang kakaibang kilos ni Chaceโ
ang mga sulyap na mabilis umiwas,
ang pag-aalok ng tubig,
at ang paglalakad palaging kasabay niya sa hallway, kahit may pagkakataong naiwan si Kai sa likod.
Ngunit walang malinaw na salita. Walang diretsong pag-amin. Puro kilosโpuro tanong.
Lumipas ang ilang araw.
Mas madalas na magkatabi si Chace at Celene. Mas madalas ang mga tahimik na sandali. Ngunit mas naging malinaw din ang presensya ni Kaiโang mga biglaang paglapit, ang mga tanong tungkol sa nakaraan, at ang mga tinging parang may hinihinging sagot.
Isang hapon, habang pauwi, napansin ni Celene na iniabot ni Chace ang jacket niya.
โMaginaw,โ simpleng saad nito.
โE ikaw?โ tanong ni Celene.
โOkay lang,โ sagot ni Chace, sabay ngiting hindi mabasa.
Napatigil si Celene.
Kung gusto mo akoโฆ bakit parang may humahawak pa rin saโyo pabalik?
Napatigil si Chace sa tanong ni Celene, at tila huminto ang sandali dahil sa tanong na hindi niya mabigyan ng malinaw na sagot.
Nakakabinging katahimikan ang namagitan sa dalawaโtanging ang mga hakbang palayo at mabigat na paghinga na lamang ang nagawa ni Celene.
Nanatiling nakatayo si Chace kung saan siya iniwan ni Celene, patuloy na umiikot sa isipan niya ang tanong na iyon.
Sa di kalayuan, nakatanaw si Kaiโtahimik, mapagmasid.
Ang eclipse ay muling bumabalik.
At sa pagitan ng liwanag at dilim.
Ang nakaraan ay hindi laging kaawayโminsan, ito ang susubok kung totoo ang nararamdaman mo sa kasalukuyan.
๐๐๐๐๐๐๐....
(๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐. ๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐.)
