10/05/2026
๐ฃ๐๐ก๐๐ง๐๐๐๐ก | ๐๐ฎ๐บ๐ฝ๐ถ๐ป. ๐จ๐๐ฎ๐๐ถ. ๐๐๐๐ฎ๐ป
Bago pa man mabulatlat ng sanlibutan,
Ang aking kalakasan at kahinaan,
Lumapat na sa balat, ang kalinga ng 'yong palad
Ang haplos na nagpapabanayad,
Sa mga bagay na bawal magpatutsada't maging makupad
Bago pa man ang lahat ng hiyawan sa tuwing ako'y pinaparangalan,
Nasa sulok ka't nagbubunyi sa nasimulan,
At nagdadalamhati sa mga dagok na hindi inaasahan
Bago pa man ang mga magagarbong kasuotan,
Pagkain na aking natitikman,
Lugar na napupuntahan,
Nasa gilid ka't marahan na ipinapaalalang, mag-iingat sa paroroonan,
Sulitin ang sandali't maglibang... ngunit, magtira ng sapat na saya,
Dahil sa aking pag-uwi tayo'y magkukwentuhan,
Ng mga bagay,
Ng mga sandaling bumuo sa aking buhay,
Habang sa 'yong panimanman ay saglit na nawalay.
Kaya't bago pa man ang magagarbong selebrasyon ngayong araw,
Ako'y muling dumudungaw,
Dito sa ating lumang kwartong naging pugad nang mga gamit na pinaglumaan,
Dumudungaw, para sa mga sandaling ako'y iyong kinakantahan
Sa pamilyar na uyaying, Ugoy sa Duyan
Habang hinahaplos ng lampin ang aking bumbunan,
Lampin, na nakaburda ang aking ngalan,
Dahil ganoon mo ako pahalagahan
Noon at ngayon,
Hindi binago ng panahon,
Kung paano mo ako kalingain,
Alalahanin.
Bago pa man malaman ng iba ang sigla ng aking ngalan,
Burdado na ito sa lampin kong ilang beses mong nilabhan
Nang maingat, nang may pagmamahal.
๐๐ด๐ช๐ฏ๐ถ๐ญ๐ข๐ต ๐ฏ๐ช ๐๐ช๐ฆ๐ฏ๐ฆ ๐๐ช๐ฎ๐ฃ๐ถ๐ญ๐ข๐ฏ
๐๐ข๐ณ๐ข๐ธ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฌ๐ถ๐ฉ๐ข ๐ฏ๐ช๐ฏ๐ข ๐๐ญ๐ข๐ณ๐ฌ ๐๐ข๐บ ๐๐จ๐ฏ๐ช๐ญ๐ข๐ฏ, ๐๐ฐ๐ช๐ป๐ข ๐๐ฆ๐ต๐ช๐ป๐ข๐ฏ๐ข๐ฏ, ๐๐ช๐ข๐ฏ ๐๐ข๐ฑ๐ข, ๐๐ฆ๐ด๐ญ๐ช๐ฆ ๐๐ณ๐ข๐ค๐ฆ ๐๐ช๐ญ๐ท๐ฆ๐ด๐ต๐ณ๐ฆ