CheekyTita

25/04/2026

Part 3

At yung nakita ko sa tabi ko—

Hindi ko asawa.

Kamukha niya.

Same face. Same hair. Same body.

Pero yung mga mata…

Walang laman.

Walang emosyon.

Wala 'yung puno ng pagmamahal kung tumitig sa'kin.

Dahan-dahan nitong in-tilt yung ulo niya, tinititigan ako… parang iniintindi kung bakit ako natatakot.

“Why did you open your eyes?” bulong niya.

Mali yung tunog ng boses niya.

Sobrang smooth. Sobrang perfect.

Parang kinopya lang kung paano magsalita yung asawa ko… pero walang emosyon.

Natuyo lalamunan ko.

Kasi sa kabilang side ng k**a—

May naramdaman akong gumalaw.

May presence.

May paghinga.

Mabagal. Nanginginig. Totoo.

“Don’t move,” bulong ulit ng pangalawang boses.

Yung tunay kong asawa.

Hindi ko alam kung paano ko nalaman—

Basta alam ko.

Ngumiti yung nilalang sa tabi ko… mas lumawak. Tila natutuwa sa natuklasan ko.

“Ah…” sabi niya mahina. “So you can hear him too.”

Parang titigil na yung puso ko.

Dahan-dahan niyang binaling yung ulo niya papunta sa kabilang side ng k**a.

Pero wala naman doon.

Walang tao.

Walang nakikita.

Hangin lang.

Pero—
May dumampi sa mga daliri ko.

Malamig pero buhay.

“Close your eyes,” pakiusap nung hindi nakikitang boses.

“Pretend you’re still asleep.”

Mariin kong pinikit ulit yung mata ko, habang tahimik na tumutulo yung luha ko.

Gumalaw yung k**a.

Kumilos yung nilalang.

Nararamdaman kong lumalapit siya… palapit nang palapit…

Hanggang halos nasa tenga ko na yung labi niya.

“If you follow him,” bulong niya, “you’ll never wake up again.”

Nanikip dibdib ko.

Follow him?

Anong ibig sabihin nun?

Hindi pa ako nakakaisip—

Biglang nag-iba yung pakiramdam ng kwarto.

Mas mabigat yung hangin.

Mas malamig.

At then—

May pangatlong boses.

Galing sa salamin.

Mahina.

Basag.

“Please…” bulong nito.

“Help me.”

Bigla akong dumilat.

Hindi ko napigilan.

At this time—

Lahat nakita ko.

Yung salamin…

Hindi na siya nagre-reflect ng kwarto.

Sa loob nito—

Nandoon yung asawa ko.

Nakulong.

Nakadikit yung mga k**ay niya sa salamin.

Maputla. Desperado. Takot na takot.

“Don’t trust it!” sigaw niya—pero walang lumalabas na tunog.

Sa likod ko—

Tumawa yung bagay.

Mahina.

Kontento.

At dun ko narealize ang isang bagay na nagpamanhid sa buong katawan ko—

Kung nasa loob ng salamin yung asawa ko…

Sino yung umuuwi gabi-gabi ng eksaktong alas-dose?

—

Part 4? 😨
(React “😱” kung gusto mo na agad next part!)

25/04/2026

𝗜 𝗺𝗮𝗿𝗿𝗶𝗲𝗱 𝗺𝘆 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱... 𝗯𝘂𝘁 𝗵𝗲 𝗼𝗻𝗹𝘆 𝗰𝗼𝗺𝗲𝘀 𝗵𝗼𝗺𝗲 𝗮𝘁 𝗠𝗜𝗗𝗡𝗜𝗚𝗛𝗧

At first, akala ko normal lang.

“Night shift lang,” sabi niya. He works at a private company, something about security systems. Hindi niya masyadong ine-explain, and ako naman, hindi na nagtanong. Newly married pa lang kami, ayoko magsimula ng may duda at hindi naman din kaduda-duda sakin yun.

Every day, umaalis siya before sunset. Minsan nagmamadali pa yan siya at di ko na naaabutan pagkauwi ko galing trabaho.

Every night, umuuwi siya exactly 12:00 AM.

Hindi 11:59. Hindi 12:01.

Saktong midnight.

At first, ang sweet pa niya. Pag uwi niya, he would kiss my forehead, tapos sasabihin niya softly, “I’m home,” then hihiga na siya sa tabi ko.

Nagpapanggap akong tulog, pero kinikilig ako inside.

But then may napansin na ako.

Hindi siya nagbubukas ng ilaw.

Kahit sobrang dilim ng kwarto, hindi niya kailanman in-on ang switch. He walks like kabisado niya lahat, like he doesn’t need to see.

One night, nag-stay up ako. Kunwari nanonood lang ako sa cellphone pero ang totoo, hinihintay ko siya.

12:00 AM.

Dahan-dahang bumukas yung pinto ng condo namin.

Biglang bumilis tibok ng puso ko at hindi ko alam kung bakit.

“I’m home,” narinig kong sabi niya mulansa sala.

Mabilis akong humiga at pumikit, nagpanggap na tulog.

Narinig ko siyang pumasok sa kwarto namin pero this time hindi siya dumiretso sa k**a.

Huminto siya sa may pintuan.

Nakatayo lang.

Hindi gumagalaw.

Lumipas ang ilang minuto.

Ramdam ko nakatingin siya sa akin.

Parang may hinihintay.

Gusto kong dumilat. Gusto kong magsalita.

Pero may something sa loob ko na sumisigaw:

Huwag.

Then slowly… sobrang bagal…

Narinig ko siyang gumalaw.

Pero hindi papunta sa k**a.

Papunta sa salamin na nasa kaliwang bahagi ng pinto.

May narinig akong mahina… parang may kuko na kumakaskas sa salamin.

Nanikip dibdib ko.

Bakit siya nasa harap ng salamin?

At bakit hindi pa siya humihiga?

Hindi ko na kinaya.

For one second… dumilat ako ng konti.

At dun ko siya nakita.

Nakatayo sa harap ng salamin.

Diretso nakatingin sa akin.

Nakangiti. Pero may kakaiba sa ngiti niya.

At yung reflection niya sa salamin...

Wala.

—
Part 2? Check my profile. ✅

https://www.facebook.com/share/p/1DJtwtSLZQ/

25/04/2026

Napatigil ako.

My eyes were barely open, just enough to see him through my lashes.

Nakatayo pa rin siya sa harap ng salamin… nakangiti.

Pero yung reflection niya-

Hindi nakangiti.

Hindi nga siya nakaharap sa akin.

Diretso lang ang tingin… walang expression.

Biglang bumilis tibok ng puso ko. Sobrang lakas, parang maririnig niya.

Then suddenly—

Kumindat yung reflection.

Pero siya… hindi.

Muntik na akong mapasigaw.

Mas lalo kong hinigpitan yung hawak ko sa kumot, pinipilit kong hindi gumalaw.

Slowly… sobrang bagal…

Yung reflection niya, nagsimulang igalaw yung ulo.

Hindi normal.

Hindi parang tao.

Parang may natutong gumaya… pero hindi pa perfect.

Hanggang sa—

Diretso na itong nakatingin sa akin.

At ngumiti.

Isang pilit… sobrang lawak… sobrang unnatural na ngiti.

Parang nahulog yung sikmura ko.

Kasi yung lalaking nasa harap ng salamin…

Hindi na siya yung nakangiti.

Blanko na yung mukha niya.

Parang… hindi niya alam kung anong ginagawa ng reflection niya.

Then, in a soft whisper—

I heard it

“…You’re not asleep.”

Pero hindi gumalaw yung labi niya.

Yung boses…

Galing sa salamin.

Mabilis kong pinikit ang mata ko ulit. Nanginginig na buong katawan ko.

Pinipilit kong pabagalin yung paghinga ko. Kunwari wala akong narinig.

Lumipas ang ilang segundo.

Then—

Footsteps.

Mabagal.

Mabigat.

Papalapit sa k**a.

Naramdaman kong lumubog yung k**a sa tabi ko.

Malamig.

Sobrang lamig.

Hinawakan niya yung braso ko.

Yelo.

Hindi basta malamig—yelo talaga.

Kinagat ko yung labi ko para hindi ako mag-react.

“Why are you shaking?” bulong niya.

This time… gumalaw na yung labi niya.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

Then dahan-dahan… gumalaw yung k**ay niya.

Mula sa braso ko… paakyat sa balikat… hanggang sa leeg.

Marahan.

Parang maingat.

Parang mapagmahal.

Pero yung kapit niya…

Humihigpit.

“Open your eyes,” sabi niya, mahina.

Bahagya akong umiling, still pretending tulog.

Biglang natahimik ang lahat.

Sobrang tahimik.

Then—

May isa pang boses.

Sa mismong tabi ng tenga ko.

Mas malapit pa sa kanya.

“Don’t open them.”

Nanlamig pakiramdam ko.

Hindi niya boses yun.

At hindi rin galing sa salamin.

Galing yun sa kabilang side ng k**a.

Dahan-dahan… kahit ayaw ng buong katawan ko…

Dumilat ako.

At yung nakita ko sa tabi ko—

Hindi ko asawa.
—

Part 3? 😨

09/06/2025

04/06/2025

Ladies and gentlemen, my lunch for today: salad of whatever I can find inside my fridge. 😂

- White cheese
- Cucumber
- Carrots
- Red bell pepper
- Cilantro
- Avocado
- Olives
- Boiled egg
- Olive oil
- Lemon
- Salt

May pa 100 g-kas ang makakahula kung saang bansa ako ngayon. 🤗😉

28/05/2025

23/03/2025

21/03/2025

14/03/2025

Of course you are responsible! Mga panatiko mo lang naman ang nagsasabi na inosente ka, eh. Mga bulag kasi at selective lang ang pag-intindi at paniniwala. Idagdag mo pa ang mongo-size nilang ano.

Hindi sana aabot sa ganitong sitwasyon kung nanahimik ka na lang during senate inquiry. Ikaw lang din ang nagdala sa sarili mo dyan. Ang tapang mo, eh. You dared them to come to ph to take you, kala mo untouchable ka. Malas mo, mas mautak mga kalaban mo. Kung natuto kang itikom yang bibig mo, e di sana iba ang naging conclusion ng ICC investigation. Sa bibig mo mismo nanggaling ang nag-seal ng fate mo. Sana maisip din yan ng mga panatiko mo imbes na puro kuda at puro fake news, fake statements, puro paawa mga ginagawa.

You even called God stupid. Maybe it's not yet too late to say sorry and ask for His forgiveness. Nakakahiya naman kay God, ang lalakas ng loob nilang ipagdasal ka sa Diyos na nilai-lait mo.

14/03/2025

Ang tagal ng September 23.