kuys

09/12/2025

Pintong Walang Anino

Dahan-dahang bumukas ang misteryosong pinto, at sumalubong kina Rian at Lira ang malamig na hangin na tila may kasamang bulong. “Huwag tayong pumasok…” mahina ngunit nanginginig na sabi ni Lira, ngunit sumagot si Rian, “Kung hindi ngayon, kailan pa? Hindi na tayo makakatakas.” Sa loob, walang ilaw, walang salamin, at ang sahig ay parang lumulubog sa bawat hakbang nila. Habang naglalakad, nararamdaman nilang may sumusunod, ngunit tuwing lilingon sila, wala namang tao—tanging katahimikan lang ang bumabalot sa paligid. Biglang bumagsak ang pintuan sa likuran nila, at napalunok si Rian. “Mukhang tayo na lang ang natira,” bulong niya, habang unti-unting naglalaho ang liwanag sa likod nila.
Habang sinusuyod nila ang loob, napansin ni Lira na may mga marka sa pader—mga simbolong mistulang paalala. “Parang… mga pangalan,” sabi niya. Tinapatan ito ni Rian ng ilaw, at nabasa nila ang isang pamilyar na pangalan—kay Rian. “Niloloko ba tayo ng lugar na ’to?” tanong nito. Ngunit sa bawat hakbang nila, mas dumarami ang pangalang lumilitaw, at lahat sila ay tila konektado sa kanila. Biglang nagbago ang tono ng hangin, at may boses na parang nagmumula sa lahat ng direksyon. “Hindi kayo bisita rito… kayo ang dahilan kung bakit kami nakakulong.
“Nagsisimula na akong maniwala na hindi ito garahe,” pabulong na sabi ni Rian. Sumagot si Lira, “Hindi… parang isip ng isang taong nahati-hati.” Biglang nagsimulang magbitak ang sahig at kisame, para bang nasa loob sila ng isang sirang alaala. Mula sa mga bitak ay lumabas ang mga anino na may hugis ng tao, ngunit walang mukha. “Hindi kayo dapat bumalik,” ulit-ulit nilang sigaw. At sa gitna ng sigawan, isang anino ang humarap kay Lira at nagsalita ng malinaw: “Ikaw ang huli naming pag-asa… o ang tuluyang katapusan.”
Habang gumuho ang paligid, nahulog sa kamay ni Lira ang pendant na minsan nang nagligtas sa kanila. Ngunit sa oras na iyon, nabitak ito at nahati sa dalawa. Biglang tumigil ang mga anino, at naging katahimikan ang lahat. Muling nagbukas ang pinto sa kanilang harapan—ngunit sa pagkakataong ito, nakita nila kung sino ang nasa labas… isang bersyon ni Lira, mas malamig ang tingin, mas matalim ang ngiti. “Salamat sa pagdadala sa akin dito,” sabi nito. “Oras na para palitan kita.” Natigilan si Rian. Hindi dahil sa takot… kundi dahil hindi niya alam kung alin ang totoong Lira.
---
Para sa Mambabasa

Alin kaya ang totoong Lira?

Ano ang tunay na silbi ng pendant?

Kakampi ba o kalaban ang mga anino?

📢Abangan

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 70? Sabihin sa comments kung anong twist ang gusto n’yong makita sa susunod na kabanata!
I-follow at i-subscribe ang page para hindi mahuli sa mga susunod na pasabog ng kuwento! 📖✨🔥

03/12/2025

Loving is like doing nothing but it keeps you going.. don't you Agree?

03/12/2025

Aninong Hindi Umaalis

Ang Pagbabalik ng Katahimikan
Pagkatapos ng kaguluhan sa nakaraang kabanata, pansamantalang bumalik ang katahimikan sa lumang bodega. “Sigurado ka bang walang sumunod sa atin?” tanong ni Rian habang pinupunasan ang dugo sa kanyang pisngi. “Wala… pero may hindi tama,” sagot ni Lira, at biglang napangiwi nang makarinig sila ng mahinang kaluskos sa kisame. May malamig na hangin na dumampi sa kanilang batok, kasabay ng tila bulong na hindi nila maintindihan. “Parang may nagmamasid,” dagdag ni Lira. Ngunit bago pa sila makapag-usap nang maayos, bumukas ang pinto nang dahan-dahan—walang humahawak, walang humihila. Sa kisame, may aninong gumagalaw… at hindi iyon nila kilala. Tila may nagbabantang panibagong panganib na hindi nila kayang ipaliwanag.

Ang Tinagong Tinig
“Naririnig n’yo ba ’yon?” mahina ngunit garalgal na tanong ni Rian habang tinutukan niya ng flashlight ang sulok ng bodega. May tinig na parang umiiyak, parang humihingi ng tulong. “Huwag kang lalapit!” sigaw ni Lira, ngunit huli na—lumapit si Rian at biglang tumigil ang pag-iyak. Sumalubong sa kanila ang napakalamig na hangin, at nang i-on niya ang ilaw, may lumabas na lumang larawan sa sahig—larawan nila ni Lira, pero mas bata sila… at may isang taong nakatayo sa likuran na hindi nila kilala. “Hindi ito puwedeng mangyari,” bulong ni Lira. Ngunit sa mismong oras na iyon, narinig nilang muli ang tinig—malinaw, malapit, at galit: “Bakit kayo bumalik?”

Ang Muling Paglitaw ng Anino
Nagsimulang manginig ang kisame, at mula sa dilim ay unti-unting lumitaw ang aninong kanina pa sumusunod sa kanila. “Hindi ’yan tao,” sabi ni Lira habang mahigpit na hinila ang braso ni Rian. Ngunit tumigil ang anino sa gitna ng bodega at nag-anyong pamilyar—parang mukha ni Rian, pero mas madilim, mas malamig, at nakangiti nang nakakatakot. “Ako ang hindi mo kayang harapin,” sabi ng anino sa tinig na parang galing sa ilalim ng lupa. “Ako ang iniwan mo.” Napaatras si Rian, hindi malaman kung ano ang mas nakakatakot—ang anino, o ang katotohanang parang may alam ito sa nakaraan niyang matagal na niyang tinakasan.
Ang Twist na Hindi Inaasahan
Nang akmang lulusob ang anino kay Rian, humarang si Lira at itinaas ang lumang pendant na nakuha nila noong nakaraan. Bigla namang napasigaw ang anino, tila nasusunog ng liwanag na nagmumula rito. Ngunit bago ito tuluyang naglaho, nag-iwan ito ng huling mensahe: “Hindi ako ang dapat ninyong katakutan. Siya ang paparating.” Natigilan ang dalawa, lalo na nang maramdaman nilang may nagbukas na pinto sa likod nila—pinto na hindi naman dati naroon. Mula roon ay may hakbang na papalapit… mabagal, mabigat, at siguradong hindi nila kakampi. “Handa ka ba?” tanong ni Lira. “Kahit kailan, hindi,” sagot ni Rian. Pero wala na silang atrasan.

Sino kaya ang tinutukoy ng anino na “paparating”?

Ano ang koneksyon ng lumang larawan sa tunay na nakaraan nina Rian at Lira?

Dapat ba nilang pasukin ang pinto—o tumakbo palayo?

Kung nagustuhan ninyo ang Kabanata 69, i-comment kung gusto n’yo pa ng mas madidilim, mas mabibigat, o mas nakaka-twist na mga pangyayari!
Huwag kalimutang i-follow at i-subscribe ang page para updated kayo sa bawat bagong kabanata! 🚀📚🔥

30/11/2025

30/11/2025

“ANG MGA NAGBUNYAG NG TOTOO

Pagmulat ni Arion, hindi na puting liwanag ang bumungad sa kaniya kundi isang malawak na lugar na tila salamin ng kanilang mundo ngunit walang kulay. “Nasaan ako…?” bulong niya habang unti-unting bumabalik ang alaala ng pagsabog. Sa di-kalayuan, may pigurang lumalakad patungo sa kaniya. “Arion.” Tinig iyon ng kaniyang ama—subalit parang humahalo ang echo, tila galing sa iba't ibang direksyon. “Tay! Mabuti at buhay ka!” Tumakbo siya, ngunit bago niya maabot, naglaho ang pigura na parang usok. “Hindi ako ang hinahanap mo,” biglang bulong ng isang boses sa likuran niya. Pagtalikod niya, nakita niya ang isang aninong nakahubog tulad ni Lyra. “Kung gusto mong iligtas siya, kailangan mong malaman ang totoo—hindi siya basta nasaniban. Pinili niya ang kapangyarihan.” Napaatras si Arion, hindi makapaniwala. “Hindi iyon totoo. Hindi gagawin ni Lyra ’yon!” Ngunit ngumiti ang anino. “Kung gayon… bakit mo siya hindi narinig nang tawagin ka niya bago siya kainin ng liwanag?”
Lumitaw ang isa pang anino, mas malinaw, mas matatag. “Arion,” sabi nito, “huwag kang makinig sa kaniya. Ang ipinakita niya ay mga alaala, ngunit pinilipit.” “Sino ka naman?!” sigaw ni Arion, pagod at litong-lito. “Ako… ang bantay na unang itinakda bago pa isinilang si Lyra,” sagot ng pigura. “At ang dahilan kung bakit siya pinili? Dahil ikaw ang tunay na target.” Napasinghap si Arion. “Ako?” Tumango ang pigura. “Ang kapangyarihang nagising sa loob ni Lyra ay hindi kanya. Ika'y may dalang mas malakas na enerhiya, ngunit hindi mo pa natutuklasan.” Biglang sumabat ang unang anino: “At iyon ang dahilan kung bakit dapat mo siyang iwan. Habang lumalakas ka, mas sinisira mo siya.” Nagngitngit si Arion. “Hindi ko siya iiwan! Hindi ko siya susukuan!” Umalingawngaw ang lupa, parang tumutugon sa kanyang galit. “Kung gano’n,” bulong ng pigura, “oras na para makita mo kung ano ka talaga.”
Biglang lumitaw ang isang malaking pabilog na tila mata ng langit—isang portal na naglalabas ng nakakapasong presensya. “Ito ang iyong alaala na hindi mo natandaan,” sabi ng mas lumang bantay. Kumislap ang liwanag at nakita ni Arion ang sarili niyang bata, umiiyak habang bumabagsak ang apoy mula sa kalangitan. “Ito ang unang pagsabog ng iyong kapangyarihan.” Nakita niya ang sariling kamay na lumiliwanag nang bughaw, habang ang isang aninong katulad ng halimaw na sinaniban kay Lyra ay humihigop mula sa kaniyang dibdib. “Ikaw ang nagising sa kaniya,” paliwanag ng bantay. “Hindi siya pinili dahil mahina siya. Pinili siya dahil sinubukan ka niyang protektahan noon pa.” Tumulo ang luha ni Arion. “Lyra… kaya pala.” Ngunit biglang pumutok ang portal, naglabas ng maitim na presensya. “Hindi pa tapos!” sigaw ng masamang anino. “Kapag natutunan niyang tanggapin ang katotohanan… mawawala tayong lahat!” At umusbong ang isang kamay mula sa dilim—kamay ni Lyra.
“Arion…” mahina ngunit puno ng sakit na bulong ni Lyra habang lumalabas mula sa punit sa hangin. Nanginginig ang kanyang katawan, kalahating tao, kalahating anino. “Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang pigilan ’to…” “Lyra! Lalapit ako—” “HUWAG!” sigaw niya. “Kapag lumapit ka, baka lamunin kita ng kapangyarihan!” Ngunit nagpatuloy si Arion, hawak ang dibdib niya, tila may bagong apoy na kumikislap. “Hindi kita iiwan. Hindi ako aalis. Hindi kita hahayaang mag-isa.” Biglang tumawa ang madilim na anino sa likuran ni Lyra. “Kung gano’n, Arion… handa ka na bang ibigay ang kapalit? Ang kapalit para mailigtas siya ay ikaw.” Nagdilim ang paligid, tila sinasakal ng hangin ang mismong espasyo. Ngunit walang umatras. Hindi si Lyra. Hindi si Arion. At ang susunod na saglit? Isang pagsabog ng bughaw at itim na liwanag—at walang nakakita kung sino ang nakatindig sa gitna.
---
SA MGA MAMBABASA

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 68?
Sa tingin n’yo, si Arion ba ang magiging kapalit para mailigtas si Lyra?
Dapat bang ialay niya ang sarili, o may mas matapang na paraan?

Ano pang twist ang gusto n’yong makita?

👉 I-follow at i-subscribe n’yo ang aking page para mas marami pang makasubaybay sa bawat kapanapanabik na kabanata!

26/11/2025

Sometimes we look for love in a distant places when it is right in front of us, just waiting for us to approach it and start loving it right at this moment! right now!!What do you think?

26/11/2025

ANG MGA NAGBUNYAG NG TOTOO”

Pagmulat ni Arion, hindi na puting liwanag ang bumungad sa kaniya kundi isang malawak na lugar na tila salamin ng kanilang mundo ngunit walang kulay. “Nasaan ako…?” bulong niya habang unti-unting bumabalik ang alaala ng pagsabog. Sa di-kalayuan, may pigurang lumalakad patungo sa kaniya. “Arion.” Tinig iyon ng kaniyang ama—subalit parang humahalo ang echo, tila galing sa iba't ibang direksyon. “Tay! Mabuti at buhay ka!” Tumakbo siya, ngunit bago niya maabot, naglaho ang pigura na parang usok. “Hindi ako ang hinahanap mo,” biglang bulong ng isang boses sa likuran niya. Pagtalikod niya, nakita niya ang isang aninong nakahubog tulad ni Lyra. “Kung gusto mong iligtas siya, kailangan mong malaman ang totoo—hindi siya basta nasaniban. Pinili niya ang kapangyarihan.” Napaatras si Arion, hindi makapaniwala. “Hindi iyon totoo. Hindi gagawin ni Lyra ’yon!” Ngunit ngumiti ang anino. “Kung gayon… bakit mo siya hindi narinig nang tawagin ka niya bago siya kainin ng liwanag?
Lumitaw ang isa pang anino, mas malinaw, mas matatag. “Arion,” sabi nito, “huwag kang makinig sa kaniya. Ang ipinakita niya ay mga alaala, ngunit pinilipit.” “Sino ka naman?!” sigaw ni Arion, pagod at litong-lito. “Ako… ang bantay na unang itinakda bago pa isinilang si Lyra,” sagot ng pigura. “At ang dahilan kung bakit siya pinili? Dahil ikaw ang tunay na target.” Napasinghap si Arion. “Ako?” Tumango ang pigura. “Ang kapangyarihang nagising sa loob ni Lyra ay hindi kanya. Ika'y may dalang mas malakas na enerhiya, ngunit hindi mo pa natutuklasan.” Biglang sumabat ang unang anino: “At iyon ang dahilan kung bakit dapat mo siyang iwan. Habang lumalakas ka, mas sinisira mo siya.” Nagngitngit si Arion. “Hindi ko siya iiwan! Hindi ko siya susukuan!” Umalingawngaw ang lupa, parang tumutugon sa kanyang galit. “Kung gano’n,” bulong ng pigura, “oras na para makita mo kung ano ka talaga?
Biglang lumitaw ang isang malaking pabilog na tila mata ng langit—isang portal na naglalabas ng nakakapasong presensya. “Ito ang iyong alaala na hindi mo natandaan,” sabi ng mas lumang bantay. Kumislap ang liwanag at nakita ni Arion ang sarili niyang bata, umiiyak habang bumabagsak ang apoy mula sa kalangitan. “Ito ang unang pagsabog ng iyong kapangyarihan.” Nakita niya ang sariling kamay na lumiliwanag nang bughaw, habang ang isang aninong katulad ng halimaw na sinaniban kay Lyra ay humihigop mula sa kaniyang dibdib. “Ikaw ang nagising sa kaniya,” paliwanag ng bantay. “Hindi siya pinili dahil mahina siya. Pinili siya dahil sinubukan ka niyang protektahan noon pa.” Tumulo ang luha ni Arion. “Lyra… kaya pala.” Ngunit biglang pumutok ang portal, naglabas ng maitim na presensya. “Hindi pa tapos!” sigaw ng masamang anino. “Kapag natutunan niyang tanggapin ang katotohanan… mawawala tayong lahat!” At umusbong ang isang kamay mula sa dilim—kamay ni Lyn
“Arion…” mahina ngunit puno ng sakit na bulong ni Lyra habang lumalabas mula sa punit sa hangin. Nanginginig ang kanyang katawan, kalahating tao, kalahating anino. “Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang pigilan ’to…” “Lyra! Lalapit ako—” “HUWAG!” sigaw niya. “Kapag lumapit ka, baka lamunin kita ng kapangyarihan!” Ngunit nagpatuloy si Arion, hawak ang dibdib niya, tila may bagong apoy na kumikislap. “Hindi kita iiwan. Hindi ako aalis. Hindi kita hahayaang mag-isa.” Biglang tumawa ang madilim na anino sa likuran ni Lyra. “Kung gano’n, Arion… handa ka na bang ibigay ang kapalit? Ang kapalit para mailigtas siya ay ikaw.” Nagdilim ang paligid, tila sinasakal ng hangin ang mismong espasyo. Ngunit walang umatras. Hindi si Lyra. Hindi si Arion. At ang susunod na saglit? Isang pagsabog ng bughaw at itim na liwanag—at walang nakakita kung sino ang nakatindig sa gitna.

SA MGA MAMBABASA

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 68?
Sa tingin n’yo, si Arion ba ang magiging kapalit para mailigtas si Lyra?
Dapat bang ialay niya ang sarili, o may mas matapang na paraan?

Ano pang twist ang gusto n’yong makita?

👉 I-follow at i-subscribe n’yo ang aking page para mas marami pang makasubaybay sa bawat kapanapanabik na kabanata!

24/11/2025

ANG SINAG NG DILIM”

Nang maglaho si Lyra sa pagsabog ng liwanag, napaluhod si Arion habang nanginginig ang lupa sa paligid. “Lyra! Bumalik ka!” sigaw niya, ngunit tanging alikabok at init lamang ang sumagot. “Anak… tumayo ka,” mahina ngunit desperadong tinig ng ama niya, na bahagyang nagkamalay. “Hindi pa tapos ang laban.” “Paano? Kinain na ng kapangyarihan si Lyra!” halos pasigaw na sagot ni Arion. Ngunit bago pa niya matapos ang pagdadalamhati, may malamig na hangin na dumaloy. May sumulpot na bilog na itim sa hangin—isang punit sa mismong tela ng realidad. “Arion…” bulong ng tinig na kilalang-kilala niya. Tinig ni Lyra. Ngunit hindi ito tunog ng isang humihingi ng tulong; tunog ito ng isang nilalang na may hawak ng kapangyarihan na hindi dapat mapasakamay ng tao.
Mula sa itim na punit ay lumabas si Lyra, ngunit ibang-iba. Ang kanyang buhok ay lumutang na parang may sariling buhay, at ang kanyang mga mata ay tila bituin na pumutok at nabuo muli bilang itim na walang hanggan. “Lyra… ikaw ba ’yan?” tanong ni Arion, halos hindi makagalaw. “Ako ito,” sagot niya, ngunit malamig ang tono. “At hindi rin ako ito.” Lumapit siya ng isang hakbang at bumulusok ang bigat ng enerhiya sa paligid. “Ang kapangyarihan ng bantay… hindi ito ibinibigay nang libre. Kailangan nitong kumain.” “Kumain ng ano?” tanong ng ama. “Kumain ng kalooban,” sagot ng bantay mula sa anino. “At siya ang pinakamasarap na handog.” Biglang lumingon si Lyra sa halimaw at ngumiti. “Hindi mo ako makokontrol… pero may mas kayang pigilin sa akin.” Tinuro niya si Arion.
“Arion,” sabi ni Lyra, “kung hindi mo ako pipigilan… baka ikaw ang unang mawawala.” Nanginig ang kamay ni Arion. “Hindi kita lalabanan.” “Kung hindi mo ako lalabanan,” tugon ni Lyra, “ako ang lalaban sa ’yo.” Hinampas niya ng enerhiya ang lupa at tumilapon si Arion, halos mabingi sa lakas ng pagsabog. “LYRA! Hindi ikaw ’yan!” sigaw niya habang umaangat sa ere. Ngunit biglang humarang ang ama niya, umangat ang kamay nito at naglabas ng isang lumang sigil na matagal nang nakatago. “Inaakala ko noon na sapat ang pagprotekta sa ’yo… pero ngayon, oras na para itama ko ang pagkakamali ko.” Kumislap ang sigil sa palad ng ama ni Arion, at bigla itong lumaki, umaabot hanggang kalangitan. “Lyra! Pakinggan mo ako!” sigaw niya. At unang beses, tila nag-alinlangan ang mga mata ni Lyra.
Ngunit bago pa man muling magsalita ang ama ni Arion, bigla siyang nasaloob ng isang itim na bilog na parang higop ng bagyong walang laman. “Tay!” sigaw ni Arion, ngunit hindi siya makalapit. “Arion… huwag!” sigaw ng ama. “Kapag pumasok ka rito… baka ikaw naman ang hindi makabalik!” Ngunit tuluyan nang kumawala ang kontrol ni Lyra. “Ito ang kapalit!” sigaw niya habang nanginginig ang kanyang katawan sa sobrang kapangyarihan. “Kapag hindi ako pinigil ngayon, lulunukin ko ang mundong ito!” Napayuko si Arion, luhaan, habang umiikot ang mga enerhiya. “Lyra… kung mahal mo ako, lumaban ka sa kapangyarihan, hindi sa amin!” Ngunit ang sagot ni Lyra ay isang hagulgol—at isang pagsabog ng liwanag na nagbura ng lahat ng tunog. At sa gitna ng puting pagputok… naglaho silang lahat.
---
SA MGA MAMBABASA

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 67?
Sa tingin n’yo, buhay pa ba si Lyra… o may bago nang nilalang na pababalik sa susunod na kabanata?
Dapat bang iligtas siya ni Arion, o harapin bilang kaaway?

May gusto ba kayong idagdag na twist?
I-follow at i-subscribe n’yo ang aking page para mas marami pang makasubaybay sa bawat kapana-panabik na kabanata.

24/11/2025

21/11/2025

ANG HINDI INAASAHANG KAPALIT”

Umugong ang hangin habang umiikot ang dalawang natitirang sigil, pumipintig na parang puso ng isang napakalaking nilalang. “Arion… anong pipiliin mo?” tanong ni Lyra, nanginginig ang boses. Hindi siya agad nakasagot; ramdam niyang bawat segundo ay lumalapit sa isang kapalarang hindi na mababawi. Biglang nagsalita ang kanyang ama, “Kung tatanggapin mo ang kapangyarihan, ikaw ang magiging bagong bantay. Hindi ka mamamatay… pero hindi ka na rin magiging tao.” Napaangat ang kilay ni Arion. “Bakit ngayon mo lang sinasabi?” “Dahil ngayon mo lang kayang tanggapin,” tugon nito. Sa gitna ng tensyon, biglang yumugyog ang sahig at mula sa likod nila ay may umuusbong na anino—mahaba, gumagapang, at tila may sariling isip. “Hindi tayo nag-iisa,” bulong ni Lyra.
Lumabas mula sa anino ang isang nilalang na animo’y pinaghalong usok at laman, may apat na mata at bibig na nakangiti sa gitna ng kawalan. “Arion…” bulong nito, “ako ang tunay na bantay.” Napaatras si Lyra at muntik nang mabitawan ang hawak nitong kristal. “Pero akala namin—” “Na siya?” turo ng halimaw sa ama ni Arion. “Hindi siya bantay. Siya ang taksil na nagpatakas sa’yo noong sanggol ka pa.” Napahawak si Arion sa ulo niya, tila bumagsak lahat ng katotohanang hindi niya hiniling. “Totoo ba ’yon?” Hindi makatingin ang ama. “Ginawa ko ang kailangan para mabuhay ka.” Tumawa ang nilalang. “At ngayon, panahon na para mabawi ko ang ipinanganak para maging akin.”
“Hindi kita pag-aari,” mariing sabi ni Arion, kahit ramdam niyang nanginginig ang tuhod niya. Lumapit ang bantay, at bawat hakbang ay nagpapaitim sa hangin. “Hindi pa,” sagot nito. “Pero kapag tinanggihan mo ang kapangyarihan, kukunin ko ang kaluluwa mo… at sisiguraduhin kong ang mundong ito ay luluhod sa akin.” Sinubukan ng ama ni Arion na humarang. “Sa akin ka lumaban!” “Tapos ka na,” sabi ng bantay at mabilis na tumagos sa kanya ang isang itim na talim ng enerhiya. Bumagsak ang ama ni Arion, walang malay. “Tama na!” sigaw ni Arion. “Kung kapangyarihan ang gusto mo, ako ang pipili.” Ngunit bago niya masabi kung tatanggapin niya ba o hindi, biglang lumiwanag ang katawan ni Lyra. “Arion… ako na lang ang kapalit.”
“LYRA, HUWAG!” sigaw ni Arion, ngunit huli na. Pumasok sa katawan ni Lyra ang liwanag mula sa huling sigil, pinunit ang hangin. “Kung kailangan ng kapalit, ako ang kukuha ng lugar mo!” sabi niya habang nangingilid ang luha. Sumigaw ang bantay, “Hindi ikaw ang napili! Hindi ka tatagal sa kapangyarihan!” Ngunit humakbang si Lyra, kumikislap ang buong katawan niya na parang bituin na sumasabog. “Hindi mo ako kayang utusan.” Sa unang pagkakataon, umatras ang halimaw. “Arion… tandaan mo,” bulong ni Lyra, “kapag bumigay ako, ako ang papalit sa kanya bilang bagong halimaw.” Napaluhod si Arion, hindi alam kung tutulungan ba niya o pipigilan. At sa sandaling iyon — pumutok ang huling sigil, at naglaho si Lyra sa gitna ng liwanag.
---
SA MGA MAMBABASA

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 66?
Ano sa tingin n’yo ang nangyari kay Lyra — nagising ba siya bilang bagong bantay, o may mas malalim pang katotohanang hindi pa nila alam?

May gusto ba kayong idagdag na twist o bagong direksiyon ng kwento?

I-follow at i-subscribe n’yo ang aking page para mas marami pang makasubaybay sa bawat kapana-panabik na kabanata!

20/11/2025

“ANG IKATLONG PIGIL”
Umugong ang lagusan tulad ng nagwawalang kulog habang muling lumiwanag ang mga sigil. “Tatlo na lang ang natitira… pero bakit parang bumibilis ang pagbagsak?” tanong ni Lyra, halatang kinakabahan. “Dahil nagigising ang bantay,” sagot ng ama ni Arion na parang inaasam ang paparating na kaguluhan. Napakunot-noo si Arion. “Bantay? Ibig sabihin… hindi ikaw ang bantay?” “Hindi. Ako ang tagapagbukas,” tugon nito. “At ngayong narito ka na, anak, ikaw ang magpapasya kung magigising ang tunay na bantay o mananatili itong natutulog.” Lalong lumabo sa isip ni Arion ang sitwasyon. “Bakit ako? Bakit hindi ikaw?” Hindi sumagot ang kanyang ama—at sa katahimikang iyon, mas lalo siyang kinilabutan.
Biglang pumutok ang ikatlong sigil, sabog ang liwanag na tila kidlat na tumama sa lupa. Napayakap si Lyra kay Arion habang nagkakabitak ang sahig. “Arion! May humihila sa ilalim!” sigaw niya. Ngunit bago sila tuluyang mahulog, lumutang ang isang mala-espiritung nilalang—mahina, tila nalulumpo, ngunit nakatitig kay Arion na parang matagal na niya itong kilala. “Ikaw… ang susunod,” bulong nito. “Susunod saan?” balik ni Arion. “Sa kapalit… kapalit para mabuhay ang mundo.” Napailing si Arion. “Hindi ako papayag na may kapalit.” “Lahat ng kapangyarihan… may kabayaran,” sagot ng nilalang bago ito nawala tulad ng usok. Naiwan silang tatlo—mas litó kaysa noong unahan.
“Hindi mo kami sinasabi ang buong katotohanan,” mariing sabi ni Arion sa kanyang ama. Imbes sumagot, itinaas nito ang kamay at lumitaw ang imahe ng isang nakaraan—isang batang Arion, umiiyak, at isang nilalang na may apat na mata ang nakatitig sa kanya. “’Yan ang dahilan,” sabi ng ama. “Ikaw ang napili hindi dahil sa dugo mo… kundi dahil ikaw ang tanging batang hindi niya nakain noong araw na iyon.” Napaatras si Lyra, hindi makapaniwala. “Ibig sabihin… buhay ang halimaw na iyon?” “Oo,” sagot ng ama. “At gusto ka nitong tapusin ngayong tuluyan mo nang nalalapitan ang kapangyarihan na ninakaw niya noon.”
Bago pa maiproseso ni Arion ang rebelasyon, biglang gumalaw ang huling dalawang sigil. “Arion, tumakbo tayo!” sigaw ni Lyra, ngunit hinawakan siya ng ama. “Hindi kayo makakatakas. Wala nang atrasan. Ang huling dalawang sigil… kayo ang gigising.” Umikot ang hangin, sumingaw ang init, at parang nag-iba ang buong mundo. “Anak… kung tatanggapin mo ang kapangyarihan, mabubuhay ang lahat. Pero kung tatanggihan mo… ikaw ang magiging susunod na ‘kabayaran.’” Napatigil si Arion. “Kapag tumanggap ako… ano ang mawawala?” Umiling ang ama. “Hindi ko alam. Pero may kukuha, at may mawawala—’yan ang tanging tiyak.” At doon nagsimula ang tunay na takot: ang pagpili.
---

✨ PARA SA MGA MAMBABASA

Nagustuhan n’yo ba ang Kabanata 65?
Ano sa tingin n’yo — dapat bang tanggapin ni Arion ang kapangyarihan kahit may kapalit? O lumaban siya kahit hindi niya alam ang magiging resulta?

May gusto ba kayong idagdag na twist, karakter, o pangyayari?

I-follow at i-subscribe n’yo ang aking page para mas marami pang makasubaybay at mas lalong tumindi ang bawat kabanata!