18/01/2026
Konting oras lang….,
“Hindi Pagtakas, Kundi Pahinga”
Ako yung klase ng tao na kahit walang makain, basta makabayad lang sa utang.
Hindi dahil marami akong pera, kundi dahil ayokong masira ang pangalan ko.
Buong buhay ko, ipinagmamalaki kong 100% good payer ako.
Kahit hindi na sapat para sa bills, kahit kapos na kapos na, inuuna ko pa rin ang obligasyon.
Sila ang priority—palagi.
Araw-araw akong bumabangon para maghanapbuhay.
Kahit pagod, kahit masakit ang katawan, kahit kulang sa tulog.
Sabi ko sa sarili ko, “Kaya pa ‘to. Isang araw pa.”
Hanggang sa hindi ko namalayan—inaabuso ko na pala ang sarili ko.
Hindi ko na narinig ang mga babala ng katawan ko.
Ang mahalaga lang noon: may maibayad.
Pero dumating ang araw na siningil na ako ng kalusugan ko.
Bigla akong napahinto—hindi dahil ayaw ko nang magtrabaho, kundi dahil hindi na kaya ng katawan ko.
Masakit aminin, pero dumating ako sa puntong hindi na ako makahanapbuhay nang maayos.
May mga OLA loan akong hindi ko mabayaran sa ngayon.
Hindi dahil tumatakbo ako.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil wala na akong choice.
Kung ipagpapatuloy ko pang abusuhin ang sarili ko, baka hindi na pambayad ang mahanap ko—
baka kabaong ko na ang susunod.
Mas masakit dahil may pamilya akong binubuhay.
May mga anak akong nag-aaral.
Hindi pwedeng sumuko.
Hindi pwedeng mawala.
Lahat ng inutangan ko ay legit.
At tanggap ko kung ano man ang consequences na darating.
Hindi ako nagtatago sa responsibilidad.
Pero sa ngayon, kailangan kong pumili—buhay muna bago bayad.
Kaya pansamantala, pinatay ko ang SIM ko.
In-off ko ang Gmail ko.
Hindi para tumakas, kundi para umiwas sa stress na maaaring magpalala sa kalagayan ko.
Pinili kong magpahinga, hindi maglaho.
At pangako ko ito:
Kapag naging maayos na ang lahat, babalikan ko sila.
Hindi man buo, kahit paunti-unti.
Dahil ang dangal ko bilang tao, hindi ko kailanman tatalikuran.
Ito ay hindi kwento ng pagtakas—
kundi kwento ng isang taong piniling mabuhay, para patuloy na tumupad. 😔
