25/07/2026
Ang Diwata ng Lawa
Sa paanan ng bundok ay may isang payak na nayon. Dito nakatira si Lino, isang mabait at masipag na mangingisda. Kahit kakarampot lamang ang kanyang nakukuha, laging may inilalaan siyang tulong sa mga nangangailangan.
Isang hapon, habang naglalakad siya sa gilid ng lawa, nakita niya ang isang matandang babae na nalulunod dahil nahulog ang kanyang paa sa madulas na bato. Agad na tumalon si Lino at iniligtas ito. Inalalayan niya ang matanda sa pampang, pinainom ng maligamgam na tubig, at ibinalot sa kanyang sariling kapote.
“Maraming salamat, binata,” wika ng matanda, at biglang nagliwanag ang kanyang anyo—siya pala ay isang Diwata na nagbabanyuhay! “Dahil sa iyong kabutihan at walang pag-iimbot na pagtulong, bibigyan kita ng gantimpala. Ano ang nais mong makuha?”
Umiling si Lino at ngumiti. “Wala po akong hinihiling na yaman. Ang tanging hangad ko lamang ay maging masagana ang huli ng mga mangingisda at maging ligtas ang aming nayon.”
Namangha ang Diwata sa kanyang pagpapakumbaba. “Ibinibigay ko ito sa iyo. At bilang karagdagang biyaya, tuwing sasapit ang takipsilim, ang lawa ay magbubunga ng mga isdang ginto at pilak—sapat para sa inyong lahat, basta’t huwag ninyong aabusuhin ang biyaya.”
Mula noon, naging masagana ang buhay sa nayon. Hindi nagmalaki si Lino; ibinahagi niya ang lahat sa kanyang mga kapitbahay. Bumalik ang Diwata minsan pa upang magpasalamat, at naging tagapangalaga na siya ng lawa at ng mga taong tapat at mabuti.
Aral ng Kwento:
Ang tunay na yaman ay wala sa ginto o pilak, kundi sa mabuting puso at pagmamalasakit sa kapwa. Ang kabutihang-loob ay laging may gantimpala.
゚viralシfypシ゚
