16/03/2026
Minsan talaga mapapaisip ka sa mga simpleng pangyayari sa araw-araw.
habang nasa police station ako para kumuha ng police clearance, may isang matandang lalaki akong nakita. Mahirap lang siya base sa itsura, may mga semento pa ang kanyang kamay—malamang galing sa trabaho. Pero siya pa ang unang ngumiti at nag-alok ng upuan sa akin.
Habang naghihintay kami, dumating ang oras na kukunan na siya ng fingerprint. Dahil may semento pa nga ang kanyang kamay, hindi agad mabasa ng scanner. Sa halip na maayos siyang pagsabihan, medyo pagalit pang sinabi sa kanya:
“Maghugas ka muna dun, tay, ng kamay mo.”
Narinig ko pa ang kasamahan ng pulis na nagsabi:
“Intindihin mo nalang, masipag yang matanda.”
Pero ang sagot ng isa:
“Masipag? O tamad kamo. Maghugas lang ng kamay di magawa.”
Sinita siya ng kanyang kasama, pero nakita ko sa mukha ng matanda ang katahimikan. Wala siyang sagot. Tahimik lang siyang nagpunta para maghugas ng kamay.
Hindi ko maiwasang maawa. Masakit sa pakiramdam na makita kung paano minsan tratuhin ang mga taong simpleng naghahanap-buhay lang.
Pagkatapos noon, may isa pa akong naranasan. May dala akong basura para itapon, at may isang lalaki na may dalang kariton. Sinabi niya sa akin:
“Isabay mo nalang dito.”
Sabi ko, “Nakakahiya naman.”
Ngumiti lang siya at sinabi:
“Ok lang yan, doon din naman ako pupunta.”
Doon ko lalo na-realize ang isang bagay:
Minsan, ang mga taong simple ang buhay—sila pa ang may pinakamalambot na puso, pinaka-magandang asal, at pinaka-matunog na kabutihan.
Hindi ko sinasabing lahat ng may kaya o may posisyon ay masama ang ugali. Marami ring mabubuting tao sa lahat ng antas ng buhay. At hindi rin ibig sabihin na lahat ng mahihirap ay mabuti.
Pero ang paalala lang sa atin:
Hindi nasusukat ang kabutihan ng tao sa estado ng buhay.
Sabi nga sa Biblia:
“Huwag ninyong hamakin ang dukha, sapagkat ang Panginoon ang nagtatanggol sa kanila.”
— Kawikaan 22:22–23
At sabi rin ni Jesus:
“Anuman ang ginawa ninyo sa isa sa pinakamaliit kong mga kapatid, sa akin ninyo ginawa.”
— Mateo 25:40
Ngayong panahon ng Kwaresma, pinaaalalahanan tayo ng Simbahan na magsagawa ng panalangin, pag-aayuno, at pagkakawanggawa. Pero higit pa sa mga ito, tinatawag din tayo ng Panginoon sa pagbabago ng puso.
Hindi sapat ang magsimba lang kung ang pakikitungo natin sa kapwa ay kulang sa malasakit.
Ang tunay na espiritu ng Kwaresma ay makikita sa kung paano tayo magpakita ng:
• paggalang
• kabutihan
• at habag sa kapwa
Lalo na sa mga taong madalas hindi napapansin ng mundo.
Dahil sa huli, hindi ang estado ng buhay ang mahalaga sa Diyos—kundi ang kabutihan ng ating puso.
Maging paalala sana ito sa atin:
Sa bawat taong nakakasalamuha natin, may pagkakataon tayong maging instrumento ng kabutihan… o maging dahilan ng kanilang sakit.
Piliin natin ang kabutihan.
