13/06/2026
๐๐ป๐ด ๐ธ๐๐ฒ๐ป๐๐ผ ๐ป๐ด ๐ถ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ฏ๐ฎ๐ฏ๐ฎ๐ฒ๐ป๐ด ๐ป๐ฎ๐ด-๐ฎ๐น๐ฎ๐ด๐ฎ ๐ป๐ด ๐ฎ๐ต๐ฎ๐. ๐
Mula pa noong maliit ito, inaruga niya ang ahas. Pinakain niya, inalagaan, at hindi niya ito pinabayaan. Habang lumalaki ang ahas, lalo niya itong minahal at itinuring na parang bahagi ng kanyang buhay. Hindi niya inisip na maaari siyang saktan nito, sapagkat sa isip niya, sapat na ang lahat ng kabutihang ibinigay niya upang suklian ito ng katapatan.
Ngunit dumating ang panahon na nagbago ang kilos ng ahas. Hindi na ito kumakain at madalas na lamang nakahiga sa tabi ng kanyang higaan. Nagtaka ang babae at inisip na marahil ay may sakit lamang ito. Hindi niya namalayang ang mismong nilalang na kanyang inalagaan ay maaari ring maging dahilan ng kanyang kapahamakan.
Totoo man o hindi ang kuwentong ito, may aral itong maihahambing sa tunay na buhay. Hindi lahat ng taong tinulungan, minahal, o pinakitaan ng kabutihan ay marunong tumanaw ng utang na loob. May mga taong habang patuloy mong binubuhos ang iyong oras, tiwala, at sakripisyo, unti-unti naman nilang ginagamit ang kabutihan mo para sa kanilang sariling kapakinabangan.
Hindi ibig sabihin nito na titigil na tayong gumawa ng mabuti. Sa halip, paalala ito na ang kabaitan ay dapat samahan ng karunungan. Hindi sapat na mahal natin ang isang tao; dapat ding kilalanin natin ang kanyang pagkatao. Sapagkat may mga taong marunong magpasalamat, ngunit mayroon ding mga taong kapag nabusog na sa ating kabutihan, tayo rin ang unang sasaktan.
Kaya nga, maging mabuti sa lahat, ngunit huwag basta-basta magtitiwala. Sapagkat ang tunay na pagmamahal at pagkakaibigan ay hindi lamang nasusukat sa mga biyayang ating ibinigay, kundi sa katapatang ibinabalik sa atin.
Frustrated writer ๐ป
Jannah Seekers โ๏ธ